Life Is An Art Quotes 소설 & 이야기

#MTDC70: Final Chapter Pt. 1 “Life is the most precious gift our Almighty has ever given to us. We should treasure every single minute of our lives for our time only happens once. We should cherish whatever life has to offer us. Not all people can be given a second chance…”

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

Pilit na ikinubli ni Kendall ang katotohanan kay Scott, "promise, okay lang ako. My life is not perfect pero blessed pa rin naman ako. Walang ginagawang masama ang papa ko, wala kang dapat ikabahala!" Kitang kita pa rin ni Scott sa mga mata ni Kendall na para bang may gusto itong sabihin pero pinaniwalaan na lamang niya ang sinabi nito at nagpatuloy lamang sa pag usisa sa buhay ng kanyang kaibigang artista. "Kamusta naman ang pagiging artista?" "Eto, normal nang may umiistorbo sayo kapag nasa public places ka. Mabuti na lang talaga at marunong akong mag disguise kasi kung hindi may nakabuking na sa atin!"

Muli niyang ibinalik ang tingin sa kanilang harapan. As time passes by, pababa ng pababa ang araw. And it's getting even more beautiful. Ibinalik rin ni Kiel ang tingin nito sa kanilang harapan. Ilang minutong namagitan sa kanila ang katahimikan. "My uncle once said that sunsets is like life". Biglang basag ng binata sa katahimikan. Napalingon siya rito. "How come?" She asked. "Life is as beautiful as the sunsets. You got to have the chance to enjoy it and you got to witness the beauty of it. But, no matter how beautiful they are, both still signify the ends' “. He asnwered.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

So comfortable like home. I hope this lasts forever even though lifetime is much more possible to obtain. I get it now what my professor in Communication Arts said; forever is exaggeration we used if we always want to be with our loved ones because after death, we can only have is memories. We can never hold them or see them again. We can only spend our lifetime to them and that's the fact of life, so as long as you're living, express how much you love them. Because meeting them is a privilege, a good chance to make them feel love while still breathing. "Tulog kana?" Dinig kong tanong niya

" Saka huwag kang mag inarte na para bang sising-sisi ka sa buhay na mayroon ka ngayon. Kitang-kita sa mukha mo kung gaano ka kasaya sa buhay na hindi naman dapat iyo. " " Kayo ang tumulak saakin para mapunta dito. " " Dahil wala ka naman kasing silbi saamin. " Mabilis na tugon ni Catriona. " Alam mo, dapat nga magpasalamat ka pa dahil naranasan mo ang mamuhay bilang isang mayaman. Iyon nga lang, mabaho pa rin ang amoy mo. Isa ka pa ring bastarda na amoy basura. "

"Isa kang artista at ngayon ay commercial model. Hahanap-hanapin mo ang limelight. Ang papuri saiyo ng iyong mga tagahanga at ang iyong katanyagan." "Nagkakamali ka," "Bakit?" "Sa totoo lang, hindi ako naging masaya sa aking career. Nagpanggap lamang akong masaya sa harap ng camera, sa harap ng maraming tao. Ang buhay ng isang artista parang isang robot, bawat iutos saiyo dapat sundin mo. Walang kalayaan, sa bawat galaw may mga matang nagmamasid saiyo, ang iba ay may paghanga ang iba ay may panghuhusga."

Hindi ko na s’ya kinausap o pinansin man lang, hanggang sa patayin n’ya ang ilaw at matulog kaming magkatalikod sa malaking kama. Bwiset. Kung bakit kasi kailangan pa n’yang pansinin ang mga fans n’ya, eh! Pwede naman kaming umiwas o umalis na lang, or pwede n’ya silang itaboy! Private life namin ito! May sariling buhay rin naman ang mga artista, `di ba?! At `di porket pinapantasya nila si Jinn, eh, pwede na silang manghimasok sa buhay namin!