Nung una kong pinindot ang play button, bigla akong na-hook sa unang limang minuto ng 'Alas Diyes'. Inilatag agad ng episode 1 ang tono: malamig na lungsod sa gabi, tunog ng lumang radyo, at ang palaging pag-tik ng orasan papunta sa alas diyes. Kilala natin si Maya, isang nocturnal na radio host na may tinig na parang sinopresang tsaa—kalma pero may tinatagong pighati. Sa panahong iyon, tumawag sa kanya ang isang misteryosong boses na nagbabala tungkol sa isang ‘‘countdown’’ kapag nagdilim ang kalsada. Ipinakilala rin ang mga side characters: si Ben, isang tahimik na motorista na tila may itinatagong kasaysayan kay Maya, at si Lola Rosa na nagbebenta ng orasyon sa tabi ng estasyon.
Halos lahat ng eksena ay may hint ng supernatural ngunit nananatiling grounded dahil sa mga maliit na detalye—mga lumang relo, static sa radyo, at mga mensaheng nakasulat sa lumang papel. Nagtapos ang episode sa isang matinding cliffhanger: biglang tumigil ang orasan sa pag-ikot nang mag-alis ang ilaw, at may isang aninong lumabas sa labas ng bintana na tumingin diretso kay Maya. Sobrang nakakuryente ang pacing, at talagang iniiwan kang nag-iisip kung ano talaga ang ibig sabihin ng ‘‘alas diyes’’ sa mundong iyon.