Ate Ko Novels & Stories

kako "Nasa opisina pa ko, daan na lang ako mamaya kapag natapos ko na ang ginagawa ko." "Good, kailangan mong pumunta dahil may naghihintay sa'yo do'n" natatawang turan ko. "Nakadrugs ka ba? Sinong maghihintay eh si Killian at nay Helena lang naman ang nando'n." "Ah basta pumunta ka. Isama mo si Jade," bilin ko sa kanya. "Wala si Jade ngayon kasama ng parents, pero tatawagan ko siya kung makakahabol siya."

Ano raw? "Ahh-” kamuntikan na akong ma subsob sa ilalim ng kinauupuan ko kung hindi lang ako na nakahawak sa may hawakan ng sasakyan. Biglang kasing pinaandar ni kuya ang kotse para sagasaan ang lalaki na ngayon ay tumakbo na palayo. Tinanaw ko siya at nakita ko itong tawang-tawa pa rin sabay taas ng kanyang kamay at ipinakita ang kanyang middle finger?

Ong, hawak ang pinakabagong laboratory results at bone marrow biopsy ni Kiko. Si Kiko, na ngayon ay dalawampung taong gulang na, ay nakaupo sa dulo ng kama. Hindi na siya ang payat, kalbo, at maputlang pasyente na kinailangang itakas ni Amara papuntang Lopez, Quezon noon. Ngayon, makapal at bagsak ang itim nitong buhok. Matipuno na ang pangangatawan nito, puno ng kulay ang mga pisngi, at ang mga mata ay nag-uumapaw sa buhay. Suot nito ang isang simpleng t-shirt at maong, mukhang isang normal na college student na handa nang harapin ang mundo.

Ang paghihiwalay, gayunpaman, hindi ako ganap na tutol. Nag isip ako saglit, saka nag message. [Pwede tayong magkatuluyan, pero behave ka ba? Ayoko talaga sa mga taong hindi tumutupad sa pangako.] Nagreply agad siya, [Babe, nag reply ka na sa wakas. Alam kong nagkamali ako. pasensya na po. Hindi ko na uulitin.] Pagkatapos, may lumabas na umiiyak na emoji.

Bakas ang sakit sa mukha ni Julio. “Ako na ang gagawa.” anas ni Leo. Lumayo ng kaunti si Lira, sinabihan nito si Garret na magpaputok ng baril. Hudyat sa mga mangangaso na may taong naririto ngayon.

27 Fiance Ko: What are you doing, fiance ko. That was the first message that I received from him. Oh right? Ibang klase talaga ng utak ng isang ito. Sumubra ang pagiging impakto niya at pang iinis niya! Alam talaga niya kung paano ako mas inisin pa.

I know it sounds selfish and scary but I want to try Charlotte.. I want to gamble.. This feeling, first-time ko tong maramdaman sa buong buhay ko.. Yes, It might not be sure pero what if it will work hindi ba? Hindi ka ba nanghihinayang??"

Hindi ko mapigilan hindi mapa ngiti dahil gusto ko manalo talaga. “Yung last naman Lilura..” paalala ni Kohen sa akin kaya tumango ako. Muli akong umayos ng tayo ko para lalo ko makuha yung Koala na gusto ko. Nang ibato ko ang huling dart tumama ito kaya nag tatalon ako. “Boss, yung Koala gusto ko please saka yung penguin tapos yung isa sa bata siya tanungin mo..” utos ko sa may ari na naka ngiti lang.

"At bakit parang hindi ka mapakali diyan? Para kang may nakainom na kape." "Hindi ko pa siya kilala ng lubusan, pero alam ko na siya na 'yun. Nakita ko siya sa bakery, nagbebenta ng tinapay. Ang bango ng amoy ng tinapay niya, parang siya na rin ang amoy ng forever ko!" "Tinapay? Shine, anong pinagsasabi mo?" naguguluhan na talaga si Peanut. "Hindi ka ba nagugutom? Gusto mo bang kumain?"

panggagatong pa ni Athan. “Sinong may sabi sa inyo?” maangas nang tuligsa ni Kenneth. Pagkuwan ay ibinottoms up ang alak sa kaniyang baso at tumayo. “’Yan si Kenneth Fontalan na kilala namin,” natuwang wika ni Kyro. “Matinik pa rin sa mga chiks!” pang-aasar din sa kaniya ni Athan saka nakipag-high five kay Kyro pagkatapos ay humagalpak ng tawa parehas.