Aut Inveniam Viam Aut Faciam の小説・ストーリー

Ang simpleng pagtanggap ni Fortuna sa kanyang dala, ang simpleng pagtitig niya sa anak, sapat na iyon para magsimulang lumaban muli. Pinunasan niya ang luha sa pisngi, saka pinatakbo ang sasakyan. Habang bumabaybay sa kalsada, paulit-ulit niyang inuusal sa isip: “Hindi ako titigil. Hindi ako bibitaw. Kahit ilang beses pa akong masaktan, babalik at babalik ako. Dahil mahal ko siya. Dahil mahal ko sila.”

Alam kong pagsubok lamang ito sa 'kin ng panginoon at patutunayan kong kaya ko 'tong lampasan. I will do everything this time to get what is mine.

“Kung may problema ka sabihin mo lang sa akin, baka matulungan kita. Huwag kang mahihiyang mag open sa akin.” “Okay lang po ako ate Fait. Pagod lang siguro to sa school.” ani ko at bahagyang ngumiti. Saka nag umpisang mag trabaho. Hindi naman maalis ang tingin ni Ate Fait sa akin dahil siguro ramdam niya na may problema ako. Nagpatuloy na lang ako sa pag t-trabaho kahit walang emosyon ang muka ko. Life is full of obstacles so you need to strengthen your self to survive the obstacles that destiny gave to you to attain the Volubleness of life. Fight until you get success.

"Hindi ito madali, ngunit kung gagawin mo ito nang tama, matutulungan ka nitong magpatuloy sa iyong pagbabagong-anyo." Ang mga salitang iyon ay tumagos kay Champagne, na nagsimulang mag-isip. Alam niyang hindi ito magiging madali, ngunit ang mga hakbang na iyon ay tila kinakailangan upang makamit ang pangarap na baguhin ang sarili, ang buhay, at ang lahat ng mga aspeto ng kanyang pagkatao.

Kaso katahimikan ng paligid ang sumagot sa mahaba kong litanya. "Ano nang gagawin ko?" tanong ko sa aking sarili at tumayong muli. I have to do something. Wala naman akong kasama. Baka nasa kuwarto lang ako na pinuntahan ko. At kabisado ko ang labasan kapag nakalabas na ako kung nasaan man ako. "Tama, I have to walk straight. Hahanapin o kakapain ko lang ang pinto, then voila--- madali na lang akong makakalabas. Wala lang sanang multo na sasalubong sa akin dahil paniguradong hindi ako makakalabas dito ng hindi nahihimatay."

Itinaas nito ang kanang kamay. "Iniligtas ako ng kamay na ito sa mga masasamang bagay. Maraming pagkakataon na sa buhay ko na nagkamali ako, nakasakit, at nasaktan and during those times, this hand always lead me to the good path. It's like a divine intervention."

Pero alam kong kailangan kong tapusin ang mga ito upang masigurong maayos ang lahat para sa susunod na araw. Pagkatapos kong tapusin ang aking mga gawain, humiga ako sa kama at nagmuni-muni. Alam kong malayo pa ang aming lalakbayin, pero sa tulong ng aking mga tauhan at ng aking pamilya, alam kong makakamtan namin ang tagumpay. "Ein weiterer Tag, ein weiterer Schritt näher zum Erfolg," (Isang araw pa, isang hakbang palapit sa tagumpay) sabi ko sa aking sarili habang unti-unting pumipikit ang aking mga mata.

Hihintayin ko siya kase mahal ko siya. " 'Cause even the stars they burn Some even fall to the earth We've got a lot to learn God knows we're worth it No, I won't give up " I won't give up. Hindi ko siya susukuan. Hindi ko siya titigilan hanggat di siya nagiging akin. Lalaban ako, lalaban ako kahit patayan pa yan. Mapasakin lang si Aphrodite. "I don't wanna be someone who walks away so easily

Higit sa tatlo ay ito ang mas nakakaalam kung paano ang tamang paglilinang ng magkabilang mundo. “Vermous, isasalin ko sa iyo ang isa sa iniingat-ingatan kong bato. Gamitin mo ito sa tama at huwag na huwag mong babahiran ng kasakiman at kaimbutan ang iyong sarili.”

simpleng technique lang. Hindi ko na kailangan pang titigan ang makasalanan niyang mga mata para lang sundin niya ang iuutos ko Sa pamamagitan lamang ng isipan ko madali na lamang siyang biktimahin "Tumawid ka habang naka green, wag kang aalis sa gitna, magpabangga ka sa dadaan na mabilis na sasakyan, tumawid ka habang naka green, tumawid ka habang naka green, paparating na ang mabilis na sasakyan na iyong ikasasawi~"