Sobrang naniniwala ako sa kasabihang simple pero malalim: "Tiyaga at tiyaga, taas-noo sa dulo." Madalas kong sinasabi sa sarili kapag napapagod ako sa pag-abot ng malalaking layunin. Para sa akin, hindi lang basta pagod ang kalaban kundi pati ang takot na magkamali. Kaya tuwing nakakaramdam ako ng panghihina, inuulit ko ang maliit na ritwal: isa o dalawang minutong paghinga, listahan ng tatlong bagay na nagawa na, at muling pagtakbo papunta sa layunin.
May mga araw na parang wala nang pag-asa, pero natutunan kong hatiin ang malalaking gawain sa maliliit, kaya nagkakaroon ng momentum. Isang maikling kasabihan na lagi kong sinasambit ay: "Hindi balang araw, kundi araw-araw." Para sa akin, ang tunay na tagumpay ay hindi laging dramatiko—ito ay serye ng maliliit na panalo na pinagsama-sama.
Kung bibigyan ako ng payo, sasabihin ko na pahalagahan ang proseso, magtanim ng disiplina, at huwag kalimutan ang pahinga. Sa huli, mas masarap ang tagumpay kapag alam mong ginawa mo ang lahat nang may dangal at tiyaga. Nakakagaan sa puso kapag ganun ang pakiramdam ko.