Knowing Thyself Novels & Stories

Hindi ako makagalaw habang nakatayo sa harap ng pinto ng opisina ni Dr. Martinez. Parang may malaking batong nakapatong sa dibdib ko. Sa bawat tibok ng puso ko, may kasabay na bulong: You have to know. You deserve the truth. Tumigil ako saglit. Huminga nang malalim. Pinilit kong patigasin ang loob ko.

Kasalukuyan akong nakatayo sa malaking salamin na nasa harapan ko. Masinsinan kong pinagmamasdan ang bawat detalye ng aking pagkatao hanggang sa dumapo ang mga mata ko sa matang nagsisilbing repleksyon ko. Tinitigan ko ang sarili kong mga mata sa pamamagitan ng salamin animo'y ito lamang ang paraan para mas lalo kong kilalanin ang sarili. Pakiramdam ko'y hindi ko ata tunay na kilala ang pagkatao ko dahil bukod sa hindi ko magawang sundin ang mga ninanais ang aking puso ay hindi ko rin magawang ipakita sa iba kung sino talaga ako. Ilang segundo pa akong nakipagtitigan sa aking repleksyon hanggang sa magpakawala ako ng isang malalim na hininga bago pinasadahan ng paningin ang damit na suot ko.

“Sa totoo lang, bumaba ang tingin ko sa sarili ko. Bilang tao kasi, lalo na kapag mahirap ka lang, ‘yung purity mo na lang ang maipagmamalaki mo eh, ‘yung dignidad mo. But I realized na hindi pala porket nagkamali ka, iyon na ang magde-describe sa buo mong pagkatao. Dahil hindi ka lang gano’n. Hindi porket dumating ka sa lowest part ng buhay mo, tapos na ang lahat. Lahat naman tayo nagkakamali, pero hindi ibig sabihin na nagkamali ka, hanggang doon ka na lang. Kailangan pa rin nating bumangon, magsimula, at magmahal ulit—especially ourselves. Tayo ang unang magmamahal at tatanggap sa sarili natin. Later on, darating at darating din naman ‘yung tao na tatanggap sa’yo—hindi dahil sa nakaraan m

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Hindi ka nga nila isinasama sa mga dapat niyong puntahan at at tinataguan ka nila ng impormasyon na dapat mo rin sanang alam. "Just stop"inirapan ko ang sarili ko sa salamin bago sinamaan ng tingin ang taong wala namang ibang ginawa kung hindi ang pagbigyan lang din ang mga tao sa paligid niya kagaya na lang din ng kapatid niya. "You better shut up now self ,hindi na ako natutuwa da iyo"or it would be better if you pull yourself out from your reverie and kust go wherever you need to go.

“Kung mahal, eh di mahal. Wag mong itanggi sa sarili mo para alam mo kung paano siya haharapin. Kaya ka nahihirapan dahil binabalewala mo ang totoo kaya ayan hindi mo alam paano dedepensahan yang sarili mo. Kita mo na kung anong nangyari, panay ang sabi mo na nakamove on ka na kahit alam mo sa sarili mo na hindi pa. Hindi mo naman kailangang aminin sa kanya…, aminin mo sa sarili mo.” Natahimik ako sa sinabi ni kuya. Tama siya, laging kong dene-deny ang totoong nararamdaman ko. Hindi pa ako nakakamove on, masakit pa sa akin ang nangyari at higit sa lahat ay mahal ko pa rin siya. Kailangang aminin ko sa sarili ang mga ito, para alam ko kung saan ako magsisimula.

Nagulat nalang ako nang dahan-dahan niyang hawakan ang magkabila kong pisnge upang punasan ang luhang natuyo bago ako nagawang ngitian dahilan para bumalandra sa akin ang dimples niya. "You know what, loving yourself is the most important thing in the world." He smiles and caresses my hair, "And learning to appreciate yourself is what makes you who you are." Waylen added along with his soothing voice. Parang may kung anong bumabara sa lalamunan ko nang sabihin niya iyon bagay ng sunod-sunod na paglunok ko. "But in order to do that, you have to reflect on yourself. You have to freshen your mind and understand every situation in your life." He continued causing me to bring back all the worst p

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

at sa sarili ko, na natatakot akong mabigo sa isa sa pinakamahalagang bagay sa buhay ko? "Anak... I know your condition." Parang huminto ang oras. Ang salitang iyon—'know your condition'—ay dumampi sa dibdib ko, nag-iwan ng halo ng gulat, lungkot, at kaluwagan. Hindi ko inaasahan na alam niya... alam niya ang lahat ng pinipigil kong ipakita sa mundo. "You... you do?" nanginginig ang boses ko, parang bata na natagpuan ang isang ligtas na kanlungan sa gitna ng bagyo.

Alam niyang ang tanging tao na kanyang sinasaktan ay ang kanyang sarili. Tumayo siya, ang kanyang mga galaw ay sinadya, ang kanyang determinasyon ay tumigas. Hindi niya hahayaang si Damon, o ang kanyang mga aksyon, ang magtakda sa kanya. Hindi niya hahayaang kainin siya ng sakit, ng galit, ng sama ng loob. Tataas siya sa itaas nito, gagaling siya, makakahanap siya ng kanyang sariling landas, ang kanyang sariling kaligayahan, ang kanyang sariling kalayaan.