Baby Rupert Friend Wife

Mecca akan dinikahkan oleh seorang rentenir karena perjanjian hutang yang dilakukan oleh ibu dan ayah sambungnya. Kerja kerasnya untuk menghidupi keluarganya sama sekali tidak dihargai. Ditambah lagi, ia harus menelan pil pahit bahwa dirinya selama ini hanya dijadikan bahan taruhan oleh sang kekasih yang hanya menginginkan tubuhnya. Tak ingin dijadikan tumbal hutang, Mecca nekat mencari pekerjaan tambahan di sebuah club malam. Ia lebih baik melakukan hal 'kotor' demi uang daripada demi cinta bersama kekasihnya. Namun, rencananya digagalkan oleh Gyan, teman kerjanya. Gyan berjanji akan membayar berapapun tarif yang akan Mecca berikan asalkan ia mau bekerja untuknya. Lalu, pekerjaan apa yang akan berikan kepada Mecca? Akankah Mecca mampu membayar hutang-hutang keluarganya tersebut?

Zenia Blackman and EJ Hollen were friends before lovers but Zenia was holding a dreadful secret from him. When things hit the fan and secrets were exposed, their relationship took a constant turn for the worse to the point where Zenia fled the country with another man who had no good intentions for her. And what another shock to Zenia when she learnt she was pregnant with EJ's baby.

Pria yang duduk dikursi paling pojok itu menarik perhatian Anne. Pria yang tidak pernah berinteraksi dengan Anne sejak awal pertama masuk sekolah, padahal Anne dan pria itu sudah 2 tahun berada dikelas yang sama. Karena Anne merasa kasihan padanya, ia mencoba mendekati pria itu, agar pria dingin itu bisa menjadi temannya. Apakah Anne akan berhasil? Apakah pria itu bisa menjadi teman Anne?

"กูเป็นเพื่อนมึงนะอนณ มึงจะหึงกูแบบนี้ไม่ได้?" "เพื่อนที่ไหนเอากันวะ!!" เสียงทุ้มตวาดลั่นเมื่อได้ยินคำขีดเส้นกั้นจากปากเธอ

เรื่องราวความรักของเพื่อนที่แอบหลงรักเพื่อนสนิทตัวเองแต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ติด

It takes aliens long enough to arrive on earth. Victor made friends with one of them. Will he survive the whole alien inversion?

"คำพูด..ไม่เคลิ้ม แต่การกระทำของฉัน ทำเธอเคลิ้มตลอดนะ..เยิ้มด้วย" ********************** ตัวอย่าง คนตัวโตที่นุ่งผ้าเช็ดตัวอย่างหมิ่นเหม่ มีหยดน้ำเกาะพราว ออกจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ แล้วมายืนอยู่ด้านหลังของเธอที่กำลังเปิดลิ้นชักกางเกงชั้นใน เขาขยับเข้าใกล้กักเธอเอาไว้ด้วยสองแขนที่ยื่นเข้าไปแย่งกางเกงในตัวเดียวกันกับที่เธอจับอยู่ ความใกล้ชิดทำให้เธอได้กลิ่นหอมของแชมพูและครีมอาบน้ำที่เขาใช้ประจำ ไหนจะลมร้อนๆ ที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ชวนให้หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน "ไอ้พัชร์ แกทำอะไร" "ก็จะใส่กางเกงในไง" "มีเต็มลิ้นชัก แกจะมาแย่งตัวที่ฉันถืออยู่ทำไม ปล่อย จะพับใส่กระเป๋าให้ จะได้รีบเดินทางกันซะที เมาเหมือนหมา ทำคนอื่นตกเครื่องแล้วยังจะมาเรื่องมากอีกนะ" คนตัวบางไม่ยอมแพ้ ยื้อยุดสิ่งที่อยู่ในมือ ไม่ยอมให้คนกวนประสาทแย่งไปได้

Livia Anggel adalah anak dari seorang pengusaha, mempunyai latar belakang yang selalu orang lain dambakan. Begitulah pikir masyarakat. Andai saja seperti itu benar! Namun, semuanya salah. Livia sama sekali tidak bahagia, akibat kejadian bertahun-tahun lalu Livia harus menjadi anak yang kesepian dan

....เมื่ออีกคนคิด เกินเลย แต่อีกคน เฉยชา เรื่องราวของคนสองคนที่อีกฝ่าย เจ็บปวด อีกฝ่ายเล่นกับ ความรู้สึก นิยามคำว่า เพื่อน ที่มีค่าแค่ ตอนเอา อยู่ในสายตาแค่ ตอนเหงา นิยามคำว่า เพื่อน ที่มีสิทธิ์ นอนร่วมเตียง แต่ไม่มีสิทธิ์ เดินเคียงข้าง...

When my best friend died, his wife, Mia Lewis, was eight months pregnant. Mia said she didn't want her baby growing up without a father. I owed my best friend my life. He saved me, literally pulled me from death's door. So I stepped up, marrying Mia and raising their son as my own. Mia loved her career, so I quit mine. Traded my job for diapers and school runs. For seven whole years, I cooked, cleaned, folded laundry, and handled the housework. Rain or shine, sickness or health, I was there—every single day. Mia, though? She stayed cold, distant. Her warmth only surfaced in the bedroom—and even then, it was a flicker, never a flame. Just soft sighs and breathy murmurs, like she was playing a role she couldn't wait to finish. Afterward, she would quietly check the condom, as if she couldn't trust me. Then came New Year's Eve. A snap. A tear. A broken condom. Her fury struck like a thunderclap. She locked me out on the balcony, left me standing in the freezing rain, soaked to the bone as the wind howled like a wounded beast. Teeth chattering, I shivered as I watched the door like a dog, waiting to be let in. Then I saw him. Our boy, Ethan Bailey. Six years old. My son, at least in name. He came running with an umbrella in his hand. For a second, my heart leapt. 'Maybe, just maybe…' But he didn't even look at me. Just walked past in silence and handed the umbrella to the nanny heading out. Right then and there, something inside me cracked. I knew it was time to go.