My friend เพื่อนร้ายเพื่อนรัก

My friend เพื่อนร้ายเพื่อนรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-19
Oleh:  Lucky richOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
48Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เรื่องราวความรักของเพื่อนที่แอบหลงรักเพื่อนสนิทตัวเองแต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ติด

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

濱海市中央病院の診察室――

吉川杏奈(よしかわ あんな)は血まみれの姿で、看護師が手の甲に点滴の針を刺す様子を、どこか他人事のように眺めていた。痛みはもう、麻痺して感じない。

「すみません!通ります!」

濃密な血の匂いと、鼻をつくガソリンの臭いが混じり合う。ストレッチャーが目の前を通り過ぎていった。横たわる人のありえない方向に曲がった脚にはフロントガラスの破片が突き刺さり、衣服は赤黒く染まっている。

医師たちの声がざわめきのように遠く近く響く。次々と運び込まれる患者、絶え間ない慟哭……

ふと指を曲げると、掌の皺の間に白い粉末が残っていた。エアバッグが開いた時の名残だ。

「ご家族の方は?どなたか、ご家族の方!」

まるでその場にいる全員が、杏奈の答えを待っているかのように、ふいに周囲が静まり返った。

けれど、思い通りにいかないのが人生というものだ。

「吉川様、他の方に比べれば軽傷ですが、玉突き事故ですので。ご家族に連絡して、念のため精密検査を受けられた方が……」

杏奈は看護師の気遣わしげな言葉に頷き、携帯を取り出す。通話ボタンを押した。

しかし、聞こえてきた声に心は冷たく沈んでいく。

「杏奈様。社長は会議中で、今はお電話に出られません。ご用件を承りましょうか?」

吉川蒼介(よしかわ そうすけ)の秘書だった。

結婚は公表できない、秘密にしなければと、蒼介は確かに言っていた。

だから結婚して七年が経っても、秘書は彼女を「奥様」ではなく、「杏奈様」としか呼ばない。

口を開こうとした瞬間、受話器の向こうから、場違いなほど明るい女性の声が飛び込んできた。

「ねえ小林さん、蒼介は準備できた?そろそろ出ないと。小春ちゃん、下で待ちくたびれてるわよ」

「はい、藤本様。すぐ社長にお伝えします」

受話器を手で覆ったのだろうが、その声は残酷なほどはっきりと聞こえた。

「藤本様」……藤本紗里(ふじもと さり)のことだ。

蒼介の憧れの人。

特別秘書の小林洸平(こばやし こうへい)は、二人への態度が雲泥の差だった。

一方には即座に取り次ぎ、もう一方には会議中で時間がないと告げる。

杏奈は自嘲気味に唇を歪めた。

そうか。蒼介の周りの人間は、とっくに彼の嘘のつき方を心得ているのだ。

憧れの人は彼のすぐ傍にいて、妻である「杏奈様」は愚かにも、まだ彼が来てくれると期待していたなんて。

聞き慣れた低い声が響く。「誰からだ?」

「杏奈様です」

二秒の沈黙。そして、冷たい声が聞こえた。

「用件は?」

「……何でもないわ」

初めて、自分から電話を切った。

運び込まれては運び出される重傷者たちを虚ろに眺めながら、冷たい悲しみが心を満たしていく。

もし今、救急処置が必要なのが自分だったら。きっと死ぬまで、誰にも気づかれないのだろう。

アレルギー体質の杏奈は、病気になることさえ怖くなるほどに、昔から注射一本打つのにも神経を尖らせていた。

ここの看護師は親切だった。付き添いがいないのを見て、忙しい中でも時々様子を見に来てくれる。アレルギー反応が出ていないか確認するために。

かすかに聞こえる看護師たちの囁き。「誰も付き添いがいないなんて……」

そう。赤の他人だって心配してくれるのに、夫である蒼介は冷淡なだけだ。

ふと、暗い衝動が湧き上がった。いっそ、もっとひどい怪我であればよかった。死にかけてもなお、蒼介の視線ひとつ向ける価値もないのかどうかを、そうして確かめたかった。

携帯を取り出し、ラインを開く。蒼介との最後のやり取りは三年前、入院した時の音声メッセージだ。

既読がついたまま返信のない画面を見つめる。胸が苦しい。

三年前に答えは出ていたのに、どうして諦められないのだろう。

あの時――空から降ってきたガラス板。娘の吉川小春(よしかわ こはる)を庇って、杏奈は血まみれになった。

小春は怯えて、彼女の腕の中で泣きじゃくっていた。

……その娘が今、SNSで紗里がくれたアイスを「世界一美味しい」と自慢している。

写真の中の紗里は楽しそうに笑い、蒼介の視線は彼女を見つめ、優しさと溺愛に満ちていた。小春は特大のアイスを持って二人の間に立ち、嬉しそうに笑っている。

背景は市内の新しい遊園地。これが、さっきの電話で紗里が言っていた場所だ。

どんな気持ちなのか自分でも分からなかった。ただ、妙に冷静だった。

点滴を終え、傷の処置を済ませ、処方された薬を手にする。病院を出る頃には、杏奈は魂が抜けたような抜け殻だった。

家に戻ると、使用人の安達(あだち)が駆け寄ってきた。「奥様、お帰りなさい」

杏奈はかすかに微笑む。この家で自分をそう呼んでくれるのは安達だけだ。

安達は彼女が持つ薬と、その緩慢な動作に気づいて顔色を変えた。

「奥様!どうなさったんです?お怪我を?」

「交通事故よ。軽いものだから」

「交通事故で軽いわけないでしょう!病院には?ああ、これは……」

七年間。安達は変わらず優しく、思いやりを持って接してくれる。

考えてみれば、安達は夫より、よほど自分を心配してくれていた。

安達をなだめて、ゆっくり階段を上る。二階に着いた時、階下から安達の電話の声がした。

「旦那様、お戻りください。奥様が交通事故に……」

足がふと止まった。

自分が蒼介に連絡するには、仕事用の携帯にかけるしかない。電話に出るのも大抵は秘書の洸平だ。

でも安達は、蒼介の私用携帯に直接かけられる。

病院であんなに辛かったのに、この理不尽なルールを守って、何もおかしいと思わなかった。習慣とは恐ろしいものだ。

「ええ、それほど重症には見えませんが、奥様は確かにお怪我を……」

それ以上聞かずに、痛みをこらえながら寝室へ入った。

蒼介が帰ってくるか知りたかった。

すぐに安達がお粥を運んできた。

彼女は心配そうに言った。「奥様、少しお粥を。お怪我の時は食事に気をつけないと。旦那様にはもうお電話しましたから、すぐお戻りになります」

「ありがとう」

安達の「すぐ」は、三時間後だった。空はもう暗い。

車のエンジン音が聞こえ、安達は安堵して玄関へ走った。

小春を連れて、蒼介の長身が現れた。

一緒に入ってきたのは、小春の不満げな声だった。

「パパったら!安達さんがママは大丈夫だって言ってたのに。どうしてそんなに急いで帰らなきゃいけないの?イルミネーションショー見られなかったじゃない。紗里ちゃんががっかりしてたの、気づかなかったの?」

廊下に立ち尽くす杏奈。その全身が、音を立てて凍りついた。
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
48 Bab
บทนำ
มหาลัยxxxx“โทษทีลี่ตื่นสายอ่ะ...รอนานไหม?” หญิงสาวผิวขาวรูปร่างสูงโปร่งใส่ชุดนักศึกษากระโปรงยาวคลุมเข่ากับเสื้อที่โหลมโพกวิ่งกระหืดกระหอบมาอย่างเหนื่อยอ่อนมาที่โต๊ะหินอ่อนสถานที่นัดพบประจำของแก๊ง“ไม่นานหรอกมึง...พวกกูก็เพิ่งมา” แจสซี่สาวสวยประเภทสองเพื่อนสนิทในกลุ่มคนนึงตอบกลับ เดิมทีนางชื่อแจ็คแต่บังคับให้เพื่อนๆเรียกว่าแจสซี่“มึงนี่นะ...ดูซีรีส์เกาหลีดึกล่ะสิตื่นสายตลอดเลยห่าจิก” โซดาสาวสวยเซ็กซี่ประจำกลุ่มรู้ทันตลอดเลย“ช่างมันเถอะไปกินข้าวก่อนป่ะเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน” กันต์ เพื่อนหนุ่มสุดหล่อตัดบทก่อนจะชวนกันไปกินข้าว โดยมีน้ำหอมที่กำลังคุยโทรศัพท์กับแฟนหนุ่มพยักหน้าให้ก่อนจะเดินตามกันไปโรงอาหาร และโซ่เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนเดินตามกันไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนขึ้นไปเรียนด้วยกันสวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อลิลลี่ เพื่อนๆชอบเรียกอีลี่ เรียนอยู่ปี3เทอมสองแล้วค่ะ กลุ่มพวกเรามีอยู่6คน กินนอนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ปี1แต่ทุกคนก็รักกันดี สมาชิกในกลุ่มก็มี โซ่ โซดา กันต์ แจสซี่ น้ำหอม แล้วก็ฉัน พวกเราเรียนคณะเดียวกัน ห้องเดียวกัน ไปไหนส่วนใหญ่ก็จะไปด้วยกันพวกมันก็เดาถูกนั่นแหละเมื่อคืนเป็นวันหยุดที่
Baca selengkapnya
1 : ความลับรั่วไหล
1:ความลับรั่วไหล“เฮ้อเรียนเสร็จสักทีแม่งงง..ปวดหัวจะตายอยู่แล้วโว๊ยยย” ยัยโซดาแหกปากตะโกนอย่างคนอัดอั้นมานาน ตามมาด้วยเสียงปรอทแตกของนังแจสซี่“กรี๊ดดด!!!!พวกมึงวันนี้ไปตี้กันนะนะ...” นางออดอ้อนตามด้วยกระพริบตาปริบๆอ้อนวอน“กูไป...” เจ้าแม่สายย่ออย่างโซดานางไม่เคยพลาดอยู่แล้วบอกเลย“กูไปด้วยก็ได้” กันต์ นายคนนี้ชอบออกไปหาล่าเหยื่อสาวๆไปกินตอนเลิกประจำไม่เคยพลาดอยู่แล้ว“เออไปก็ไปวะยิ่งเซ็งๆอยู่” น้ำหอมที่ช่วงนี้ก็เริ่มระหองระแหงกับแฟนหนุ่มหล่อมาสักพักอยากจะไปปลดปล่อยกับเค้าบ้าง“กูไป...แต่ขอชวนลูกหยีไปด้วยนะ?” โซ่เอ่ยถามแต่ปรายตามาทางฉันทำไมเล่า ฉันไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย“วันนี้กูต้องทำงานอ่ะ..ขอบายนะแหะๆ” ทันทีที่ปฏิเสธออกไปปุ้บทุกสายตาแทบจะกินหัวฉันคนเดียวทันที“โหยยย..อีลี่มึงตลอดเลยผลัดกูหลายรอบแล้วนะ...ไปกับพวกกูเถอะนะๆงานนี้ฟรีตลอดคืนนะมึงนะ?” แจสซี่อ้อนจนฉันเริ่มหนักใจ ฉันไม่อยากไปนั่งมองให้ใจตัวเองต้องเจ็บนักหรอก แต่ก็ผิดนัดพวกมันมาหลายครั้งแล้ว สุดท้ายจำต้องพยักหน้าอย่างจำยอมก่อนจะโทรไปลางานอย่างจำใจ“เออๆไปก็ไปวะ” เห้อสู้สิวะแค่นี้สิวๆ“เย้ๆๆๆไปๆเดี๋ยวไปแต่งตัวห้องกูนะ...เ
Baca selengkapnya
2 : ลูกเป็ดกลายร่าง
2:ลูกเป็ดกลายร่าง~ผับMC 21.00น.~ตรงเวลาเป๊ะยัยโซดาพาฉันมาถึงผับที่นัดไว้อย่างเฉียดฉิวได้ทันเวลา มันพาฉันไปชั้นสองห้องวีไอพีที่นังแจสซี่มันจองไว้ แต่ผับนี้เป็นของพี่แซมพี่ชายของโซ่จริงไม่แปลกที่จะได้รับอภิสิทธิ์อะไรหลายๆอย่างเพราะเป็นเพื่อนกับน้องเจ้าของผับ มีเพื่อนรวยก็ดี๊ดีเนอะ บางทีฉันก็นึกอิจฉาเพื่อนที่มีต้นทุนดีมาตั้งแต่เกิดเลยใช้ชีวิตอย่างไม่ลำบากอะไร ต่างจากฉันที่ต้องทำงานแลกเงินมาถึงจะมีใช้ แต่ก็นะถึงแม้ต้นทุนคนเราจะต่างกันแต่ฉันก็พอใจในสิ่งที่เป็นและสิ่งที่มี“เห้ยยย...มึงดูสิกูพาใครมา” ยังไม่ทันถึงห้องโซดามันก็ตะโกนเรียกทุกสายตาให้หันมามองทันที“เชี้ยยย...นี่ใช่อิลี่จริงๆป่าววะเนี่ยยย” อิแจสซี่ยกมือทาบอกพลางอุทานได้น่าตบมาก“เห้ยยย!!!อิลี่เปลี่ยนไป๊...” น้ำหอมห่อปากทำท่าตะลึง“ว้าวววว...นี่คนหรือนางฟ้าวะเนี่ยย” อิกันต์ก็เอากับเค้าด้วย“...........................” ส่วนโซ่มองแว๊บนึงก่อนจะเมินหน้าหนี เห้อเห็นไหมล่ะบอกแล้วไม่ว่าฉันจะแต่งอย่างไงก็ไม่อยู่ในสายตาโซ่อยู่ดีแหละPart โซ่วันนี้ก็กินเหล้าเข้าผับกันอีกตามเคยหลังเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้ผมมานั่งที่ผับของพี่แซมพี่ชายผมเองที
Baca selengkapnya
3 : ไหวไหมบอกมา
3:ไหวไหมบอกมา“เอ้ามึง...ชนๆไม่เมาไม่กลับ...เชียร์!!!!” เสียงอิหอมที่ไม่รู้วันนี้เป็นไงแทบจะอาบเหล้าแทนอยู่แล้ว“หอมมม...มึงเบาๆหน่อยเป็นอะไรของมึงวะวันนี้ทำไมดูเครียดๆ” ฉันจับมือน้ำหอมที่คว้าแก้วเหล้าจะกระดกขึ้นเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เพราะนับไม่ทันเลย“ไอ้เหี้ย!!!ไอ้ผู้ชายเหี้ย...ไอ้ทิมมันนอกใจกูอ่ะมึงฮึกๆๆทำไมวะ...ทำไมมันทำกับกูแบบนี้วะกูแม่งผิดอะไร” อิหอมสะอื้นปล่อยโฮออกมาก่อน“ใจเย็นก่อนนะมึง” ฉัน“เหี้ยแล้ว” ไอ้กันต์“จริงดิ?...เลวอ่ะ” โซดา“เลิกแม่งมึงอย่าไปสนใจเลยผู้ชายเหี้ยๆอย่างนั่น” โซ่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นโซ่พูดจาอะไรแบบนี้ ปกติโซ่ไม่ค่อยจะสนโลกสักเท่าไหร่“สวัสดีค่ะ...พี่ๆทุกคน..พี่โซ่ลูกหยีขอโทษที่มาช้านะคะ...จ๊วบบบ” ลูกหยีที่เพิ่งมาถึงก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไปนั่งข้างๆโซ่อีกฝั่งหนึ่งก่อนที่นางจะจูบแก้มโซ่ทีนึงแบบไม่เกรงสายตาใครเลยทุกคนพยักหน้าให้ในขณะที่ฉันยิ้มเฉยๆแต่ภายในใจมันเจ็บแปลบๆขึ้นมา ที่ต้องมาเห็นคนที่ตัวเองแอบรักเค้าสวีทหวานกัน เอาวะดื่มย้อมใจไปก่อนก็แล้วกันได้แต่บอกใจให้สู้ๆโว้ย“พี่ลี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะทำไมวันนี้ดื่มหนักจัง?” เสือกอะไรวะ ฮ่าๆๆๆไม่
Baca selengkapnya
4 : ซ่อนไว้ในรอยยิ้ม
4:ซ่อนไว้ในรอยยิ้ม~Part โซ่~โซดามึงเข้าไปก่อนไปกูมีเรื่องจะคุยกับอิลี่แป้บนึง" ผมหันไปบอกโซดาก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่ตาแดงๆแปลกๆ“เอออๆกูเข้าไปก่อนนะรีบๆตามมาล่ะพวกมึง” มันหันมาบอกก่อนจะเดินเข้าห้องไปอินี่ก็อีกคนเมื่อก่อนมันชอบมาเล่าในกลุ่มว่าแฟนมันชอบเปลี่ยนบรรยากาศบนเตียง ระเบียง ห้องครัว ห้องน้ำ มันก็ทำมาหมดทีวันนี้มาทำเป็นด่าผมซะงั้น ประจำเดือนไม่มารึไงวะอิบ้านิก็ใครมันจะไปอดใจไหววะ ส้มโอสองลูกขาวๆอวบๆวับๆแวมๆล่อตาล่อใจผมอยู่ข้างๆแต่ไม่ใช่กับลูกหยีนะ แต่เป็นยัยโง่ลิลลี่ของผมต่างหาก ยิ่งตอนที่มันเมานะหน้าหวานๆของมันจะแดงๆหน่อยตาเยิ้มๆประกายตาหวานฉ่ำยิ่งชวนให้ลูกชายผมออกมายืดเส้นยืดสายจนแทบจะทะลุกางเกงอยู่แล้ว แต่ก็เพราะคำว่าเพื่อนมันค้ำคอผมอยู่ ผมไม่อยากจะทำลายมันลงไป ถึงได้คว้ามือลูกหยีไประบายอารมณ์ในห้องน้ำ แต่ปรากฎว่าถุงยางดันหมดและผมก็ไปต่อไม่ได้ด้วยถ้าไม่มีถุงยาง พอดีที่พวกมันมาเคาะประตูเรียกพอดี ผมจึงถือโอกาสชิ่งหนีดื้อๆ“มีอะไรหรอโซ่...?”“กูมีไรอยากจะถามมึงหน่อยลี่...มึงตอบกูตรงๆได้ป่ะ...มึงคิดอะไรกับกูอยู่หรือเปล่า”“ห๊ะ!!!เอ่อออคือ...”หน้าไอ้ลี่ดูตกใจมากตอนที่ผมถามมั
Baca selengkapnya
5 : คนหวงของ
5:คนหวงของเต้นกันอย่างเมามันส์ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับน้ำหอมที่เลื้อยกันอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนยัยโซดากับนังแจสซี่ก็ไปแอ่วหนุ่มโต๊ะข้างๆอยู่ เต้นไปเต้นมาชักตาลายทำไมหน้ายัยหอมมันมีสองคนวะน่ะ“ว้าววว...ขอโทษคร้าบคนสวยมากันแค่สองคนหรอครับ?”“ห๊ะ!ครายยวะ...?” อ้าวทำไมเสียงฉันมันยานๆอย่างนี้เนี่ย“สวยๆอย่างนี้มีแฟนรึยังเอ่ย?”ฉันหันไปมองหน้าคนถามเออว่ะทำไมมันมีสองหน้าวะ ฉันก็เลยสั่นหัวไปมาเล็กน้อย แต่ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้อยู่ๆก็มาโอบรอบเอวฉันก่อนจะลากฝ่ามือไปตามหัวไหล่เปลือยเปล่าช้าๆ“แฟนยังไม่มีเพราะว่าผัวมันไม่ให้มี...มีไรป่ะ?”“อ๊ะ...โซ่”อยู่ๆโซ่ที่มาตอนไหนไม่รู้ก็มาปัดมือไอ้คนฉวยโอกาสนี้ออกจากเอวฉัน ก่อนที่โซ่จะตวัดเอวฉันเข้าไปเบียดกับตัวเขา“อ้อ...มีผัวซะแล้ว..งั้นไปเถอะพวกมึง”แล้วพวกเขาก็เดินจากไป~Part โซ่~ตอนนี้ผมแอบมองพวกมันอยู่ห่างๆระหว่างที่นั่งดื่มกับพวกพี่ๆที่วันนี้ขอมาแจมด้วยกันก็มีเพื่อนๆพี่แซมที่พวกผมเองก็พอสนิทด้วย อยู่ๆเพื่อนพี่แซมก็พูดขึ้นมาว่า...“น้องลี่นี่นับวันยิ่งดูยิ่งสวยเนอะ...คนอะไรไม่รู้แม่งน่าฟัดชิบหาย”“ไอ้ห่าพูดอะไรเกรงใจเพื่อนเค้าบ้างมึงก็”“ว่าแต่น้องลี่มีแฟนรึยัง
Baca selengkapnya
6 : ขอชิมนิดนึง
6:ขอชิมนิดนึง"อื้อออ!!!โซ่ปล่อยมือกูนะ"ฉันพยายามสะบัดมือออกจากมือของโซ่ที่กุมทับซ้อนมือฉันอยู่ก่อนจะดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากตัวมัน ไม่ไหวๆแน่ๆถ้าของมันจะขนาดนี้นะ"ลี่มึงหยุดดิ้นก่อน...อยู่เฉยๆอย่าเพิ่งขยับ"โซ่ทำหน้าเหมือนคนเจ็บปวดมากมาย จนฉันหยุดชะงึกแทบจะทันทีที่เห็นสีหน้าของมันเหมือนคนเจ็บปวดทรมาน"ซะ..โซ่เป็นไรอ่ะมึงเจ็บตรงไหนรึเปล่า"เจ็บสิ...ปวดด้วยปวดจนกูจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว"โซ่ตอบกลับมาว่าเจ็บมาก ฉันก็รีบลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนงงนิดๆเพราะความเมายังคั่งค้างอยู่ก่อนจับผลักตัวโซ่ให้นอนลงแล้วสำรวจหาบาดแผลจากตัวโซ่"ไหนๆเจ็บตรงไหนบ้างเดี๋ยวลี่ดูให้"ฉันก้มลงสำรวจหาบาดแผลอยู่นั้น อยู่ๆโซ่มันก็ชะงักไป ก่อนที่มันจะหายใจหอบถี่แรงขึ้นๆ สายตามันเหมือนมีเปลวไฟร้อนแรงลุกวาวอยู่ในนั้น ก่อนที่ก้มลงมองตามสายตาโซ่ที่จ้องเขม็งมา"อุ๊ยยยย...โซ่ทะลึ่งงง"สายตาโซ่จับจ้องมาที่หน้าอกอวบอิ่มของฉันที่ตอนนี้เกาะอกมันร่นลงมาแทบจะครึ่งเต้าไปแล้วที่สำคัญฉันไม่ได้ใส่ชั้นในใช่เพราะยัยโซดามันบังคับให้แปะแค่แผ่นซิลิโคนปิดจุกเอาไว้เท่านั้นเท่ากับว่าตอนนี้โซ่ก็แทบจะเห็นทุกอย่างในตัวฉันหมดแล้วสิแล้วที่โซ่เ
Baca selengkapnya
7 : แค่เพื่อนไม่ใช่เมีย
7:แค่เพื่อนไม่ใช่เมีย~Part โซ่~ผมลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยนอนหลับตาพริ้ม หน้าลี่นวลเนียนใสไร้สิวผ้าไม่มีให้ระคายลูกตาเลยสักนิดแขนเรียวๆโอบอยู่รอบเอวสอบของผม ขาก็กวัดเกี่ยวขึ้นมาพาดบนเอวอีกตังหาก ผู้หญิงอะไร๊นอนดิ้นชิบ ผมบอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าผมคิดอะไรอยู่ กำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ผมมีความสุขเวลาที่อยู่กับลี่รู้สึกดีเวลาได้ปกป้องเธอคอยดูแลเธออยู่ข้างๆจริงๆผมก็พอจะดูออกว่าลี่คิดอะไรกับผม แต่ว่าผมให้ลี่มากกว่าความเป็นเพื่อนไม่ได้ เพราะอะไรผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน คงเพราะความเห็นแก่ตัวของผมล่ะมั้งที่ให้ลี่เป็นเพื่อนสนิท แต่ผมกลับทำเกินหน้าที่เพื่อนสนิทถึงแม้ว่าเมื่อคืนเราจะไม่ได้ถึงเข้าสอดใส่จนได้เสียกันจริงๆ แต่ผมยอมรับว่าลี่ทำให้ผมรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเจอกับใครมาก่อนแม้แต่กับลูกหยีก็ตาม นี่ขนาดเรายังไม่ได้สอดใส่ยังทำให้ผมสุขได้ล้ำลึกขนาดนี้ ไม่อยากคิดว่าถ้าผมเผลอทำลายเธอลงไปจริงๆ ภายในของเธอคงทำให้ผมแทบกระอักความสุขตายแน่ๆแต่ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ เพราะไม่อยากทำลายเธอให้มัวหมองไปมากกว่านี้ แค่ทีทำเมื่อคืนผมก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว~End โซ่~ฉัน
Baca selengkapnya
8 : เป็นเพื่อนจะหวงทำไม
8:เป็นเพื่อนจะหวงทำไมหลังจากขับรถมาได้สักระยะโซ่ก็หักรถลงจอดข้างทาง โดยที่ไม่พูดไม่จาอะไร แล้วอยู่ๆโซ่ก็ฉกมือมาที่ขาอ่อนฉันอย่างจาบจ้วง"อ๊ะ...ทำบ้าไรห๊ะ?""อ้าวไม่ชอบหรอ?เห็นใส่มาโชว์นึกว่าอยากใส่มาอ่อยซะอีก""โซ่........""ทำไม?รับความจริงไม่ได้"ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานตัวเอง ก่อนจะรวบรวมความเข้มเข็งให้ใจแกร่งขึ้น"ก็เปล่าหรอกทำไมกูต้องมาอ่อยมึงด้วยล่ะ? ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันไม่มีเหตุผลที่กูจะต้องอ่อยมึงนิ...แต่ถ้าอ่อยคนอื่นก็ว่าไปอย่าง""ลี่...มึงนี่มัน......."โซ่จับแขนฉันบีบแรงขึ้นจนมันแดงเป็นจ้ำตามรอยนิ้วมือ"โซ่!ปล่อย...บอกให้ปล่อยไงกูเจ็บ"เหมือนโซ่จะได้สติก่อนจะปล่อยมือจากแขนฉันก่อนจะผลักฉันไปกระแทกพนักพิงข้างหลัง"อ้อ...อยากจะมีผัวแล้วว่างั้น?""ก็คงใช่มั้ง?"รู้ไหมโซ่ทำอะไรกับฉันต่อบ้าง โซ่กระชากเสื้อนักศึกษาตัวน้อยที่ฉันใส่อยู่ฉีกขาดจนเหลือแต่ยกทรง กระดงกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทางกัน ก่อนที่มือมันจะฉีกกระโปรงตัวจิ๋วที่ฉันใส่อยู่จนขาดวิ่น"กรี๊ดดดดด!!!!โซ่มึงทำอะไรเนี่ย?""เมื่อไหร่ที่มึงใส่อิชุดเศษผ้านี่มากูก็จะฉีกมันแบบนี้ทุกครั้งแหละ...มึงจำเอาไว้"ฉั
Baca selengkapnya
9 : แอบรักคนมีเจ้าของ
9:แอบรักคนมีเจ้าของหลังช่วยกันทำงานจนเสร็จไม่รู้ใครเป็นคนเริ่มเอาเหล้ามากินก่อน รู้ตัวอีกทีต่างก็เริ่มกรึ่มๆกันหมดแล้วอยู่ดีๆอิแจสซี่ก็ชวนมาเล่นเกมส์คำสารภาพซึ่งจะเล่นโดยการใช้ช้อนชี้หมุนไปหยุดอยู่ใครคนนั้นต้องสารภาพเรื่องที่เคยทำไม่ดีมา แต่ใครจะไม่ตอบก็ได้แต่ต้องกินเหล้าให้หมดแก้วเริ่มเล่นเลยโดยผู้เล่นทั้งหมด6คน ช้อนหมุนๆวนอยู่หลายรอบก่อนจะแจ็คพ็อตไปหยุดอยู่ที่ อิโซดาค่ะ"เอาล่ะค่ะคุณโซดา...ว่ามาเลยค่ะ""กู...กูเอ่อกูเคยแอบช่วยตัวเองครั้งนึงตอนผัวไม่อยู่อ่ะ""ห๊ะ...โซดามึงๆโคตรสุดอ่ะ" แจสซี่ทำหน้าแบบนับถือความหน้าด้านของโซดาเลยไรเงี้ยย"โซดามึง...แบบนี้ก็ได้เหรอ?" น้ำหอมยังอึ้ง"เอ้าาก็ตอนนั้นกูเมาอ่ะแล้วไอ้เก้าแม่งก็ดันไม่อยู่""ฮ่าๆๆๆโหโซดามึงนี่สุดติ่งจริงๆว่ะ" โซ่หลุดขำออกมาเอาจริงๆตั้งแต่คบกับมันมานะ ยังไม่รู้เลยว่ามีสักเรื่องไหมที่ทำให้โซดามันอายบ้างเนี่ย บางทียังแอบคิดว่ามันเป็นผู้หญิงจริงๆหรือเปล่าเนี่ย หยาบกระด้างจนเกินหญิงไปล่ะมันเนี่ยผิดกับหน้าตาสวยๆของมันเลยจากนั้นก็หมุนมาต่อที่ใครกันนะรายต่อไป ช้อนก็หมุนวนไปๆจนไปหยุดอยู่ที่ไอ่กันต์ค่ะ มันเหลือบมองมารอบวงก่อนที่จะยก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status