My friend เพื่อนร้ายเพื่อนรัก

My friend เพื่อนร้ายเพื่อนรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-19
โดย:  Lucky richยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
48บท
1.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เรื่องราวความรักของเพื่อนที่แอบหลงรักเพื่อนสนิทตัวเองแต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ติด

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
48
บทนำ
มหาลัยxxxx“โทษทีลี่ตื่นสายอ่ะ...รอนานไหม?” หญิงสาวผิวขาวรูปร่างสูงโปร่งใส่ชุดนักศึกษากระโปรงยาวคลุมเข่ากับเสื้อที่โหลมโพกวิ่งกระหืดกระหอบมาอย่างเหนื่อยอ่อนมาที่โต๊ะหินอ่อนสถานที่นัดพบประจำของแก๊ง“ไม่นานหรอกมึง...พวกกูก็เพิ่งมา” แจสซี่สาวสวยประเภทสองเพื่อนสนิทในกลุ่มคนนึงตอบกลับ เดิมทีนางชื่อแจ็คแต่บังคับให้เพื่อนๆเรียกว่าแจสซี่“มึงนี่นะ...ดูซีรีส์เกาหลีดึกล่ะสิตื่นสายตลอดเลยห่าจิก” โซดาสาวสวยเซ็กซี่ประจำกลุ่มรู้ทันตลอดเลย“ช่างมันเถอะไปกินข้าวก่อนป่ะเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน” กันต์ เพื่อนหนุ่มสุดหล่อตัดบทก่อนจะชวนกันไปกินข้าว โดยมีน้ำหอมที่กำลังคุยโทรศัพท์กับแฟนหนุ่มพยักหน้าให้ก่อนจะเดินตามกันไปโรงอาหาร และโซ่เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนเดินตามกันไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนขึ้นไปเรียนด้วยกันสวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อลิลลี่ เพื่อนๆชอบเรียกอีลี่ เรียนอยู่ปี3เทอมสองแล้วค่ะ กลุ่มพวกเรามีอยู่6คน กินนอนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ปี1แต่ทุกคนก็รักกันดี สมาชิกในกลุ่มก็มี โซ่ โซดา กันต์ แจสซี่ น้ำหอม แล้วก็ฉัน พวกเราเรียนคณะเดียวกัน ห้องเดียวกัน ไปไหนส่วนใหญ่ก็จะไปด้วยกันพวกมันก็เดาถูกนั่นแหละเมื่อคืนเป็นวันหยุดที่
อ่านเพิ่มเติม
1 : ความลับรั่วไหล
1:ความลับรั่วไหล“เฮ้อเรียนเสร็จสักทีแม่งงง..ปวดหัวจะตายอยู่แล้วโว๊ยยย” ยัยโซดาแหกปากตะโกนอย่างคนอัดอั้นมานาน ตามมาด้วยเสียงปรอทแตกของนังแจสซี่“กรี๊ดดด!!!!พวกมึงวันนี้ไปตี้กันนะนะ...” นางออดอ้อนตามด้วยกระพริบตาปริบๆอ้อนวอน“กูไป...” เจ้าแม่สายย่ออย่างโซดานางไม่เคยพลาดอยู่แล้วบอกเลย“กูไปด้วยก็ได้” กันต์ นายคนนี้ชอบออกไปหาล่าเหยื่อสาวๆไปกินตอนเลิกประจำไม่เคยพลาดอยู่แล้ว“เออไปก็ไปวะยิ่งเซ็งๆอยู่” น้ำหอมที่ช่วงนี้ก็เริ่มระหองระแหงกับแฟนหนุ่มหล่อมาสักพักอยากจะไปปลดปล่อยกับเค้าบ้าง“กูไป...แต่ขอชวนลูกหยีไปด้วยนะ?” โซ่เอ่ยถามแต่ปรายตามาทางฉันทำไมเล่า ฉันไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย“วันนี้กูต้องทำงานอ่ะ..ขอบายนะแหะๆ” ทันทีที่ปฏิเสธออกไปปุ้บทุกสายตาแทบจะกินหัวฉันคนเดียวทันที“โหยยย..อีลี่มึงตลอดเลยผลัดกูหลายรอบแล้วนะ...ไปกับพวกกูเถอะนะๆงานนี้ฟรีตลอดคืนนะมึงนะ?” แจสซี่อ้อนจนฉันเริ่มหนักใจ ฉันไม่อยากไปนั่งมองให้ใจตัวเองต้องเจ็บนักหรอก แต่ก็ผิดนัดพวกมันมาหลายครั้งแล้ว สุดท้ายจำต้องพยักหน้าอย่างจำยอมก่อนจะโทรไปลางานอย่างจำใจ“เออๆไปก็ไปวะ” เห้อสู้สิวะแค่นี้สิวๆ“เย้ๆๆๆไปๆเดี๋ยวไปแต่งตัวห้องกูนะ...เ
อ่านเพิ่มเติม
2 : ลูกเป็ดกลายร่าง
2:ลูกเป็ดกลายร่าง~ผับMC 21.00น.~ตรงเวลาเป๊ะยัยโซดาพาฉันมาถึงผับที่นัดไว้อย่างเฉียดฉิวได้ทันเวลา มันพาฉันไปชั้นสองห้องวีไอพีที่นังแจสซี่มันจองไว้ แต่ผับนี้เป็นของพี่แซมพี่ชายของโซ่จริงไม่แปลกที่จะได้รับอภิสิทธิ์อะไรหลายๆอย่างเพราะเป็นเพื่อนกับน้องเจ้าของผับ มีเพื่อนรวยก็ดี๊ดีเนอะ บางทีฉันก็นึกอิจฉาเพื่อนที่มีต้นทุนดีมาตั้งแต่เกิดเลยใช้ชีวิตอย่างไม่ลำบากอะไร ต่างจากฉันที่ต้องทำงานแลกเงินมาถึงจะมีใช้ แต่ก็นะถึงแม้ต้นทุนคนเราจะต่างกันแต่ฉันก็พอใจในสิ่งที่เป็นและสิ่งที่มี“เห้ยยย...มึงดูสิกูพาใครมา” ยังไม่ทันถึงห้องโซดามันก็ตะโกนเรียกทุกสายตาให้หันมามองทันที“เชี้ยยย...นี่ใช่อิลี่จริงๆป่าววะเนี่ยยย” อิแจสซี่ยกมือทาบอกพลางอุทานได้น่าตบมาก“เห้ยยย!!!อิลี่เปลี่ยนไป๊...” น้ำหอมห่อปากทำท่าตะลึง“ว้าวววว...นี่คนหรือนางฟ้าวะเนี่ยย” อิกันต์ก็เอากับเค้าด้วย“...........................” ส่วนโซ่มองแว๊บนึงก่อนจะเมินหน้าหนี เห้อเห็นไหมล่ะบอกแล้วไม่ว่าฉันจะแต่งอย่างไงก็ไม่อยู่ในสายตาโซ่อยู่ดีแหละPart โซ่วันนี้ก็กินเหล้าเข้าผับกันอีกตามเคยหลังเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้ผมมานั่งที่ผับของพี่แซมพี่ชายผมเองที
อ่านเพิ่มเติม
3 : ไหวไหมบอกมา
3:ไหวไหมบอกมา“เอ้ามึง...ชนๆไม่เมาไม่กลับ...เชียร์!!!!” เสียงอิหอมที่ไม่รู้วันนี้เป็นไงแทบจะอาบเหล้าแทนอยู่แล้ว“หอมมม...มึงเบาๆหน่อยเป็นอะไรของมึงวะวันนี้ทำไมดูเครียดๆ” ฉันจับมือน้ำหอมที่คว้าแก้วเหล้าจะกระดกขึ้นเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เพราะนับไม่ทันเลย“ไอ้เหี้ย!!!ไอ้ผู้ชายเหี้ย...ไอ้ทิมมันนอกใจกูอ่ะมึงฮึกๆๆทำไมวะ...ทำไมมันทำกับกูแบบนี้วะกูแม่งผิดอะไร” อิหอมสะอื้นปล่อยโฮออกมาก่อน“ใจเย็นก่อนนะมึง” ฉัน“เหี้ยแล้ว” ไอ้กันต์“จริงดิ?...เลวอ่ะ” โซดา“เลิกแม่งมึงอย่าไปสนใจเลยผู้ชายเหี้ยๆอย่างนั่น” โซ่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นโซ่พูดจาอะไรแบบนี้ ปกติโซ่ไม่ค่อยจะสนโลกสักเท่าไหร่“สวัสดีค่ะ...พี่ๆทุกคน..พี่โซ่ลูกหยีขอโทษที่มาช้านะคะ...จ๊วบบบ” ลูกหยีที่เพิ่งมาถึงก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไปนั่งข้างๆโซ่อีกฝั่งหนึ่งก่อนที่นางจะจูบแก้มโซ่ทีนึงแบบไม่เกรงสายตาใครเลยทุกคนพยักหน้าให้ในขณะที่ฉันยิ้มเฉยๆแต่ภายในใจมันเจ็บแปลบๆขึ้นมา ที่ต้องมาเห็นคนที่ตัวเองแอบรักเค้าสวีทหวานกัน เอาวะดื่มย้อมใจไปก่อนก็แล้วกันได้แต่บอกใจให้สู้ๆโว้ย“พี่ลี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะทำไมวันนี้ดื่มหนักจัง?” เสือกอะไรวะ ฮ่าๆๆๆไม่
อ่านเพิ่มเติม
4 : ซ่อนไว้ในรอยยิ้ม
4:ซ่อนไว้ในรอยยิ้ม~Part โซ่~โซดามึงเข้าไปก่อนไปกูมีเรื่องจะคุยกับอิลี่แป้บนึง" ผมหันไปบอกโซดาก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่ตาแดงๆแปลกๆ“เอออๆกูเข้าไปก่อนนะรีบๆตามมาล่ะพวกมึง” มันหันมาบอกก่อนจะเดินเข้าห้องไปอินี่ก็อีกคนเมื่อก่อนมันชอบมาเล่าในกลุ่มว่าแฟนมันชอบเปลี่ยนบรรยากาศบนเตียง ระเบียง ห้องครัว ห้องน้ำ มันก็ทำมาหมดทีวันนี้มาทำเป็นด่าผมซะงั้น ประจำเดือนไม่มารึไงวะอิบ้านิก็ใครมันจะไปอดใจไหววะ ส้มโอสองลูกขาวๆอวบๆวับๆแวมๆล่อตาล่อใจผมอยู่ข้างๆแต่ไม่ใช่กับลูกหยีนะ แต่เป็นยัยโง่ลิลลี่ของผมต่างหาก ยิ่งตอนที่มันเมานะหน้าหวานๆของมันจะแดงๆหน่อยตาเยิ้มๆประกายตาหวานฉ่ำยิ่งชวนให้ลูกชายผมออกมายืดเส้นยืดสายจนแทบจะทะลุกางเกงอยู่แล้ว แต่ก็เพราะคำว่าเพื่อนมันค้ำคอผมอยู่ ผมไม่อยากจะทำลายมันลงไป ถึงได้คว้ามือลูกหยีไประบายอารมณ์ในห้องน้ำ แต่ปรากฎว่าถุงยางดันหมดและผมก็ไปต่อไม่ได้ด้วยถ้าไม่มีถุงยาง พอดีที่พวกมันมาเคาะประตูเรียกพอดี ผมจึงถือโอกาสชิ่งหนีดื้อๆ“มีอะไรหรอโซ่...?”“กูมีไรอยากจะถามมึงหน่อยลี่...มึงตอบกูตรงๆได้ป่ะ...มึงคิดอะไรกับกูอยู่หรือเปล่า”“ห๊ะ!!!เอ่อออคือ...”หน้าไอ้ลี่ดูตกใจมากตอนที่ผมถามมั
อ่านเพิ่มเติม
5 : คนหวงของ
5:คนหวงของเต้นกันอย่างเมามันส์ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับน้ำหอมที่เลื้อยกันอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนยัยโซดากับนังแจสซี่ก็ไปแอ่วหนุ่มโต๊ะข้างๆอยู่ เต้นไปเต้นมาชักตาลายทำไมหน้ายัยหอมมันมีสองคนวะน่ะ“ว้าววว...ขอโทษคร้าบคนสวยมากันแค่สองคนหรอครับ?”“ห๊ะ!ครายยวะ...?” อ้าวทำไมเสียงฉันมันยานๆอย่างนี้เนี่ย“สวยๆอย่างนี้มีแฟนรึยังเอ่ย?”ฉันหันไปมองหน้าคนถามเออว่ะทำไมมันมีสองหน้าวะ ฉันก็เลยสั่นหัวไปมาเล็กน้อย แต่ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้อยู่ๆก็มาโอบรอบเอวฉันก่อนจะลากฝ่ามือไปตามหัวไหล่เปลือยเปล่าช้าๆ“แฟนยังไม่มีเพราะว่าผัวมันไม่ให้มี...มีไรป่ะ?”“อ๊ะ...โซ่”อยู่ๆโซ่ที่มาตอนไหนไม่รู้ก็มาปัดมือไอ้คนฉวยโอกาสนี้ออกจากเอวฉัน ก่อนที่โซ่จะตวัดเอวฉันเข้าไปเบียดกับตัวเขา“อ้อ...มีผัวซะแล้ว..งั้นไปเถอะพวกมึง”แล้วพวกเขาก็เดินจากไป~Part โซ่~ตอนนี้ผมแอบมองพวกมันอยู่ห่างๆระหว่างที่นั่งดื่มกับพวกพี่ๆที่วันนี้ขอมาแจมด้วยกันก็มีเพื่อนๆพี่แซมที่พวกผมเองก็พอสนิทด้วย อยู่ๆเพื่อนพี่แซมก็พูดขึ้นมาว่า...“น้องลี่นี่นับวันยิ่งดูยิ่งสวยเนอะ...คนอะไรไม่รู้แม่งน่าฟัดชิบหาย”“ไอ้ห่าพูดอะไรเกรงใจเพื่อนเค้าบ้างมึงก็”“ว่าแต่น้องลี่มีแฟนรึยัง
อ่านเพิ่มเติม
6 : ขอชิมนิดนึง
6:ขอชิมนิดนึง"อื้อออ!!!โซ่ปล่อยมือกูนะ"ฉันพยายามสะบัดมือออกจากมือของโซ่ที่กุมทับซ้อนมือฉันอยู่ก่อนจะดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากตัวมัน ไม่ไหวๆแน่ๆถ้าของมันจะขนาดนี้นะ"ลี่มึงหยุดดิ้นก่อน...อยู่เฉยๆอย่าเพิ่งขยับ"โซ่ทำหน้าเหมือนคนเจ็บปวดมากมาย จนฉันหยุดชะงึกแทบจะทันทีที่เห็นสีหน้าของมันเหมือนคนเจ็บปวดทรมาน"ซะ..โซ่เป็นไรอ่ะมึงเจ็บตรงไหนรึเปล่า"เจ็บสิ...ปวดด้วยปวดจนกูจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว"โซ่ตอบกลับมาว่าเจ็บมาก ฉันก็รีบลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนงงนิดๆเพราะความเมายังคั่งค้างอยู่ก่อนจับผลักตัวโซ่ให้นอนลงแล้วสำรวจหาบาดแผลจากตัวโซ่"ไหนๆเจ็บตรงไหนบ้างเดี๋ยวลี่ดูให้"ฉันก้มลงสำรวจหาบาดแผลอยู่นั้น อยู่ๆโซ่มันก็ชะงักไป ก่อนที่มันจะหายใจหอบถี่แรงขึ้นๆ สายตามันเหมือนมีเปลวไฟร้อนแรงลุกวาวอยู่ในนั้น ก่อนที่ก้มลงมองตามสายตาโซ่ที่จ้องเขม็งมา"อุ๊ยยยย...โซ่ทะลึ่งงง"สายตาโซ่จับจ้องมาที่หน้าอกอวบอิ่มของฉันที่ตอนนี้เกาะอกมันร่นลงมาแทบจะครึ่งเต้าไปแล้วที่สำคัญฉันไม่ได้ใส่ชั้นในใช่เพราะยัยโซดามันบังคับให้แปะแค่แผ่นซิลิโคนปิดจุกเอาไว้เท่านั้นเท่ากับว่าตอนนี้โซ่ก็แทบจะเห็นทุกอย่างในตัวฉันหมดแล้วสิแล้วที่โซ่เ
อ่านเพิ่มเติม
7 : แค่เพื่อนไม่ใช่เมีย
7:แค่เพื่อนไม่ใช่เมีย~Part โซ่~ผมลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยนอนหลับตาพริ้ม หน้าลี่นวลเนียนใสไร้สิวผ้าไม่มีให้ระคายลูกตาเลยสักนิดแขนเรียวๆโอบอยู่รอบเอวสอบของผม ขาก็กวัดเกี่ยวขึ้นมาพาดบนเอวอีกตังหาก ผู้หญิงอะไร๊นอนดิ้นชิบ ผมบอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าผมคิดอะไรอยู่ กำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ผมมีความสุขเวลาที่อยู่กับลี่รู้สึกดีเวลาได้ปกป้องเธอคอยดูแลเธออยู่ข้างๆจริงๆผมก็พอจะดูออกว่าลี่คิดอะไรกับผม แต่ว่าผมให้ลี่มากกว่าความเป็นเพื่อนไม่ได้ เพราะอะไรผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน คงเพราะความเห็นแก่ตัวของผมล่ะมั้งที่ให้ลี่เป็นเพื่อนสนิท แต่ผมกลับทำเกินหน้าที่เพื่อนสนิทถึงแม้ว่าเมื่อคืนเราจะไม่ได้ถึงเข้าสอดใส่จนได้เสียกันจริงๆ แต่ผมยอมรับว่าลี่ทำให้ผมรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเจอกับใครมาก่อนแม้แต่กับลูกหยีก็ตาม นี่ขนาดเรายังไม่ได้สอดใส่ยังทำให้ผมสุขได้ล้ำลึกขนาดนี้ ไม่อยากคิดว่าถ้าผมเผลอทำลายเธอลงไปจริงๆ ภายในของเธอคงทำให้ผมแทบกระอักความสุขตายแน่ๆแต่ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ เพราะไม่อยากทำลายเธอให้มัวหมองไปมากกว่านี้ แค่ทีทำเมื่อคืนผมก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว~End โซ่~ฉัน
อ่านเพิ่มเติม
8 : เป็นเพื่อนจะหวงทำไม
8:เป็นเพื่อนจะหวงทำไมหลังจากขับรถมาได้สักระยะโซ่ก็หักรถลงจอดข้างทาง โดยที่ไม่พูดไม่จาอะไร แล้วอยู่ๆโซ่ก็ฉกมือมาที่ขาอ่อนฉันอย่างจาบจ้วง"อ๊ะ...ทำบ้าไรห๊ะ?""อ้าวไม่ชอบหรอ?เห็นใส่มาโชว์นึกว่าอยากใส่มาอ่อยซะอีก""โซ่........""ทำไม?รับความจริงไม่ได้"ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานตัวเอง ก่อนจะรวบรวมความเข้มเข็งให้ใจแกร่งขึ้น"ก็เปล่าหรอกทำไมกูต้องมาอ่อยมึงด้วยล่ะ? ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันไม่มีเหตุผลที่กูจะต้องอ่อยมึงนิ...แต่ถ้าอ่อยคนอื่นก็ว่าไปอย่าง""ลี่...มึงนี่มัน......."โซ่จับแขนฉันบีบแรงขึ้นจนมันแดงเป็นจ้ำตามรอยนิ้วมือ"โซ่!ปล่อย...บอกให้ปล่อยไงกูเจ็บ"เหมือนโซ่จะได้สติก่อนจะปล่อยมือจากแขนฉันก่อนจะผลักฉันไปกระแทกพนักพิงข้างหลัง"อ้อ...อยากจะมีผัวแล้วว่างั้น?""ก็คงใช่มั้ง?"รู้ไหมโซ่ทำอะไรกับฉันต่อบ้าง โซ่กระชากเสื้อนักศึกษาตัวน้อยที่ฉันใส่อยู่ฉีกขาดจนเหลือแต่ยกทรง กระดงกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทางกัน ก่อนที่มือมันจะฉีกกระโปรงตัวจิ๋วที่ฉันใส่อยู่จนขาดวิ่น"กรี๊ดดดดด!!!!โซ่มึงทำอะไรเนี่ย?""เมื่อไหร่ที่มึงใส่อิชุดเศษผ้านี่มากูก็จะฉีกมันแบบนี้ทุกครั้งแหละ...มึงจำเอาไว้"ฉั
อ่านเพิ่มเติม
9 : แอบรักคนมีเจ้าของ
9:แอบรักคนมีเจ้าของหลังช่วยกันทำงานจนเสร็จไม่รู้ใครเป็นคนเริ่มเอาเหล้ามากินก่อน รู้ตัวอีกทีต่างก็เริ่มกรึ่มๆกันหมดแล้วอยู่ดีๆอิแจสซี่ก็ชวนมาเล่นเกมส์คำสารภาพซึ่งจะเล่นโดยการใช้ช้อนชี้หมุนไปหยุดอยู่ใครคนนั้นต้องสารภาพเรื่องที่เคยทำไม่ดีมา แต่ใครจะไม่ตอบก็ได้แต่ต้องกินเหล้าให้หมดแก้วเริ่มเล่นเลยโดยผู้เล่นทั้งหมด6คน ช้อนหมุนๆวนอยู่หลายรอบก่อนจะแจ็คพ็อตไปหยุดอยู่ที่ อิโซดาค่ะ"เอาล่ะค่ะคุณโซดา...ว่ามาเลยค่ะ""กู...กูเอ่อกูเคยแอบช่วยตัวเองครั้งนึงตอนผัวไม่อยู่อ่ะ""ห๊ะ...โซดามึงๆโคตรสุดอ่ะ" แจสซี่ทำหน้าแบบนับถือความหน้าด้านของโซดาเลยไรเงี้ยย"โซดามึง...แบบนี้ก็ได้เหรอ?" น้ำหอมยังอึ้ง"เอ้าาก็ตอนนั้นกูเมาอ่ะแล้วไอ้เก้าแม่งก็ดันไม่อยู่""ฮ่าๆๆๆโหโซดามึงนี่สุดติ่งจริงๆว่ะ" โซ่หลุดขำออกมาเอาจริงๆตั้งแต่คบกับมันมานะ ยังไม่รู้เลยว่ามีสักเรื่องไหมที่ทำให้โซดามันอายบ้างเนี่ย บางทียังแอบคิดว่ามันเป็นผู้หญิงจริงๆหรือเปล่าเนี่ย หยาบกระด้างจนเกินหญิงไปล่ะมันเนี่ยผิดกับหน้าตาสวยๆของมันเลยจากนั้นก็หมุนมาต่อที่ใครกันนะรายต่อไป ช้อนก็หมุนวนไปๆจนไปหยุดอยู่ที่ไอ่กันต์ค่ะ มันเหลือบมองมารอบวงก่อนที่จะยก
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status