Bakit May Higad Sa Bahay นิยาย & เรื่องราว

Chantria Nakapunta na ako sa bahay nina Gab noon pero hindi ko pa rin mapigilan talaga ang mamangha. Pwedeng makasama ang bahay nila sa pinakamagandang residential sa buong Pilipinas, kung hindi man sa buong mundo.

"Can't I use the gym in the house?" May sarili naman kaming gym kung saan madalas si mommy lalo na kapag namimiss niya si daddy. O kapag gusto niyang irelax ang utak niya at minsan pumupunta ako doon pero sa huli ay natatalo ako ng katamaran. "Hija, ilang beses na kitang sinabihan na mag-gym sa bahay pero tumatagal ka lang ng dalawang araw."

"May sarili kang bahay?" "Matagal ko nang nabili 'yon pero hindi ko natirahan." Bakit pa ako nagtaka na may sarili siyang bahay? Sa yaman ng angkan nila alam kong kayang-kaya niyang bumili kahit buong village pa. "Bakit parang tayo ang magtatago? Baka isipin nila na natatakot ako sa kanila."

Medyo malayo pa ang gate kaya kailangan kong lakarin. Ang hindi ko maintindihan sa mga ganitong bahay na malalaki, bakit kailangan ng malaking bakuran? Pwede naman ‘yong sakto lang. Hindi na parang magtatayo sila ng subdivision sa harap ng bahay nila! Dahil pababa na, mas madali nang maglakad. Hindi kagaya kanina na masakit na nga ang pisngi ko, masakit pa ang tuhod ko!

Baka nagkataon lang o kaya naman para may stocks lang sa mansion. "Alam mo tama ka siguro, baka nga may dadating na bisita si Madam, kasi di ba kahapon..." sinadya pang bitinin ni Lita ang sasabihin, kasalukuyan kaming pauwi na ng mansion dahil tapos ng mamili ng may ma-alala si Lita. "Di ba kahapon, ipina-linis yung mga kwarto sa taas. Baka dahil nga yun sa may dadating silang bisita ngayon at sa mansion sila mag-i stay."

kibit balikat kong tugon “Baka sa halip na sa bahay tayo mauwi ay sa morgue..” aniya na tatawa-tawa. “Hindi ko naman hahayaan na doon tayo mauwi, love. Kontrolado ko naman ang pagda-drive.” “Hindi naman uuwi ang mga kasama natin sa bahay.. Solo natin buong gabi ang bahay kaya hindi ka na dapat pang mag-apura.” paalala saakin ni Aia.

Bigla kong naisip, gaano kaya kalungkot na mag-isa ka lang? Yes, malaki ang bahay at maraming appliances na maaaring maging libangan, pero sobrang lungkot ng vibes ng bahay. Hindi tulad ng sa amin, sobrang ingay lalo na kapag nasa bahay na rin si Kuya Chris. Kaya minsan, nagkukulong na lang ako sa kuwarto ko. That way, my mind will be at peace.

“Matagal na akong nagbebenta ng mga bahay, at ang lahat ng tao na bumibili ng ordinaryong apartment namin ay kadalasang malaking pamilya. Kahit na pumunta ang mga mas bata para bumili ng isang bahay, nasa pamilya ng tatlo pa rin sila, at ang ilan ay apat pa. Hindi pa ako nakakakita ng isang may-ari na mag-asawa lang na nakatira sa buong apartment unit. Isipin mo. Kung isa itong pamilya na may anak, imposible para sa kanila na maging tahimik at hindi gumawa ng kahit anong ingay kahit gaano pa kaingat sila. Kaya, masisiguro ko na walang natitirang apartment unit sa buong kapitbahayan na mas tahimik kaysa sa ibaba ng unit ng dalaga na iyon. Ano pang punto ng pag-aatubili, kung gano’n? Kung hind

usisa ko. “Ayon, nagpapakasaya sa buhay. Nagtanong kami sa kaniya kung alam niya kung nasaan ka pero pinaalis niya lang kami!” masama ang loob na tugon ni Maya. “Nagtaka nga ako kung paanong nabili niya ang bahay muli at hacienda samantalang, hindi ba, wala na kayong pera?” tanong ni Maya sa akin.

Akala mo naman masikip ang bahay kung makakuha ng condo. Maingat pa akong humakbang bawat baitang ng hagdan, upang hindi makagawa ng ingay sa paligid. it's better hindi kami ni Mommy mag-usap. Mas goods din nga kung nakalimutan na nito ang kailangan sa akin tiyak makatutulog ako ng mahimbing mamaya.