Bakit May Higad Sa Bahay Novels & Stories

Chantria Nakapunta na ako sa bahay nina Gab noon pero hindi ko pa rin mapigilan talaga ang mamangha. Pwedeng makasama ang bahay nila sa pinakamagandang residential sa buong Pilipinas, kung hindi man sa buong mundo.

"Can't I use the gym in the house?" May sarili naman kaming gym kung saan madalas si mommy lalo na kapag namimiss niya si daddy. O kapag gusto niyang irelax ang utak niya at minsan pumupunta ako doon pero sa huli ay natatalo ako ng katamaran. "Hija, ilang beses na kitang sinabihan na mag-gym sa bahay pero tumatagal ka lang ng dalawang araw."

"May sarili kang bahay?" "Matagal ko nang nabili 'yon pero hindi ko natirahan." Bakit pa ako nagtaka na may sarili siyang bahay? Sa yaman ng angkan nila alam kong kayang-kaya niyang bumili kahit buong village pa. "Bakit parang tayo ang magtatago? Baka isipin nila na natatakot ako sa kanila."

Medyo malayo pa ang gate kaya kailangan kong lakarin. Ang hindi ko maintindihan sa mga ganitong bahay na malalaki, bakit kailangan ng malaking bakuran? Pwede naman ‘yong sakto lang. Hindi na parang magtatayo sila ng subdivision sa harap ng bahay nila! Dahil pababa na, mas madali nang maglakad. Hindi kagaya kanina na masakit na nga ang pisngi ko, masakit pa ang tuhod ko!

Tumango ako kahit alam kong hindi niya naman makikita. "Saan ba ang bahay ninyo? May kasama ka? Bakit dito ka sa likod dumaan?" "Malapit lang po kasi ang bahay namin kapag dito ako dumaan," sagot ko. Totoo iyon. Bahay na namin makaliko lang sa kabilang kanto. Pero bawal ditong dumaan papasok kumbaga, pang-exit ways lang. "Gusto sana kitang ihatid, Miss." Nagingiwing nagkamot siya ng batok bago ako nginitian. "Kaso... walang papalit sa akin ngayon dito."

Storm POV Nang mahatid ko na si Bea ay dumiretso na agad ako sa bahay, gusto ko na din kasi magpahinga dahil sa pagod. Ang dami kasi ng mga kailangan tapusin sa opisina. Hindi naman ako madalas sa condo umuuwi, minsan lang kapag trip ko pero sa bahay pa din kami umuuwi ng kapatid ko. "Sir, kakain po ba kayo?" tanong ng kasambahay namin.

“Matagal na akong nagbebenta ng mga bahay, at ang lahat ng tao na bumibili ng ordinaryong apartment namin ay kadalasang malaking pamilya. Kahit na pumunta ang mga mas bata para bumili ng isang bahay, nasa pamilya ng tatlo pa rin sila, at ang ilan ay apat pa. Hindi pa ako nakakakita ng isang may-ari na mag-asawa lang na nakatira sa buong apartment unit. Isipin mo. Kung isa itong pamilya na may anak, imposible para sa kanila na maging tahimik at hindi gumawa ng kahit anong ingay kahit gaano pa kaingat sila. Kaya, masisiguro ko na walang natitirang apartment unit sa buong kapitbahayan na mas tahimik kaysa sa ibaba ng unit ng dalaga na iyon. Ano pang punto ng pag-aatubili, kung gano’n? Kung hind

Mukhang hindi naman ako maboboring dito dahil mababait ang makakasama ko. Hindi sa bahay na ito nakatira sila Manang Gina. Mahigit sampung minuto pa yata ang nilalakad niya mula rito hanggang makauwi siya sa kanila. Nang malaman ko na ako na lang ang maiiwan mag-isa sa malaking bahay na ito ay hindi ko maiwasang matakot. Hindi dahil sa malaki ang bahay at takot ako sa multo, kundi ay dahil hindi ako sanay na mag-isa sa bahay. Tama nga na malaki ang bahay namin sa syudad, pero alam kong marami kaming kasambahay at guards.

usisa ko. “Ayon, nagpapakasaya sa buhay. Nagtanong kami sa kaniya kung alam niya kung nasaan ka pero pinaalis niya lang kami!” masama ang loob na tugon ni Maya. “Nagtaka nga ako kung paanong nabili niya ang bahay muli at hacienda samantalang, hindi ba, wala na kayong pera?” tanong ni Maya sa akin.

, na paminsan-minsan ay nagkakalat sa sahig kapag sobrang naging abala ang bata sa paglalaro. Kahit hindi ito kasing laki ng mga bahay sa siyudad, ramdam sa loob nito ang init ng tahanan. P arang may kakaibang pakiramdam ng kapayapaan sa loob ng bahay na iyon. Isang klaseng katahimikan na hindi mo makikita sa magagarbong bahay sa siyudad.