Bakit May Higad Sa Bahay の小説・ストーリー

sabi pa nya "Ehh ! Gusto ko may kasama ka baket naman kase si France. Wala pa Para May kasama ka sa bahay " sagot niya "OH dinamay mopa yun kita mong nag tratrabaho yaan naten siya no may sariling buhay yun na dapat unahin " sabi nya rito "Sabagay okay basta Mag ingat ka sa Bahay pag uwe mo ilock mo ang pinto at bintana ah" bilin neto sa kanya

Akala mo naman masikip ang bahay kung makakuha ng condo. Maingat pa akong humakbang bawat baitang ng hagdan, upang hindi makagawa ng ingay sa paligid. it's better hindi kami ni Mommy mag-usap. Mas goods din nga kung nakalimutan na nito ang kailangan sa akin tiyak makatutulog ako ng mahimbing mamaya.

Pakikiramay Buong maghapon kaming nasa tapat ng bahay ng may ari ng loteng tinitirhan namin. Parang wala siyang naririnig na hinaing ng mga tao. Sinadya niyang pinasunog ang mga kabahayan sa amin para pagtayuan ng bagong commmercial na building.

natatawa pa nitong tanong. "Ano ba ang pwedeng gawin dito sa bahay niyo para malibang ako? Ayaw ko pa talagang umuwi sa amin eh. Baka mahuli ako nila Mama na hindi na ako nagpapapasok sa School." sagot ko at pilit na ngumiti.

(Kiray pov) Napanganga ako ng makita ang napakaraming gamit sa tapat ng bahay ko. Paranh may maglilipat bahay. Teka kanino kaya ang mga ‘to? Hindi ko naman natandaan na nagpapaupa ako.

Wala na ang mga platitong aming pinagkainan dahil nalikum na ito ng mga katulong. “Ewan ko, ano ba ang p'wedeng gawin dito sa bahay?” kunot noong tanong ko nang may maisip na magandang gawin. Since bago lang ako sa bahay na ito gusto kong malaman ang mga pasikot-sikot na parte ng bahay. “Gusto kong libutin ang bahay na'to,” dagdag kong saad na may halong excitement sa aking boses.

Mabait at may malasakit sa akin kaya siguro hinahangaan ko siya. Pero hanggang doon lang iyon. Inayos na namin ni Bea ang mga gamit namin sa bahay dahil may pasok pa kami kinabukasan. May aircon ang bawat kwarto pero hindi ko ito binuksan. Mahirap ng magbayad ng malaki sa kuryente.

“Baka maghahanap na lang ako ng nearby hotel diyan. Bukas sabay na tayong bumalik sa Manila.” “B-Bakit di ka na lang dito sa bahay matulog?” Lihim siyang napangiti pero di niya pinahalata. “Pwede ba?” “Oo naman po… amo kita eh. Kayo nga pinatira kami sa bahay niyo eh.”

"I'm home!" wika ko ng mabuksan ko na ang pinto ng bahay. It made a creaking sound like the ones in the horror movies. Wala pang isang buwan mula ng lumipat si Mom sa California, pero parang ang tagal nang napabayaan ng bahay. Maayos at malinis naman ang bahay eh. Kaso iba talaga kapag may ina sa tahanan, nakikita nila lahat ng kailangan ng kumpuni at paglilinis. Samantalang ako, kahit simpleng pagpapalit ng ilaw ay hindi ko pa magawa dahil hindi ko abot.

Maaga pa lang ay gising na ang buong bahay. Hindi dahil may kaguluhan, hindi dahil may banta—kundi dahil may isang simpleng bagay na matagal nang hindi nila nararanasan: may papasok sa eskwelahan.