Novel & Cerita Bakit Mo Mahal Ang Isang Tao

Kahit ang mga matatalino, hindi masagot ang tanong na 'bakit mo mahal ang taong hinahabol mo ngayon? Kahit ako na ordinaryong tao lang, hindi rin makakuha ng mga salita para masagot iyan. Kasi...hindi ko rin alam kung ano ang nakita ko kay Ric. Oo, mabait ang lalaki at hinding hindi ka ipapahamak. Pero kahit na ganoon, hindi ko alam kung bakit ko siya nagustuhan. Hindi ko alam kung bakit may nararamdaman ako para sa kanya...

tanong ko muli Gustong gusto ko kasi malaman kung ano ang mga dahilan niya, ngunit ano pa man ang dahilan na iyon ay wala ng halaga dahil sa ngayon mahalaga na sa akin na single pa din siya at ramdam ko na ako pa rin dahil di niya ako paulit ulit na hahalikan kung hindi di ba? O baka sanay na lang siyang humalik ng babae dahil mayaman na siya at afford niya ng bumili ng mga babae kung kailan niya magustuhan.

Bakit lagi akong nasasaktan? Hindi naman ako komplikadong tao. Hindi ko kailangan ng mamahaling bagay o grand gestures para maramdaman na espesyal ako. Gusto ko lang ng isang tao, isang tao lang na magmamalasakit sa akin. Pumili sa akin, at mahalin ako ng totoo. Bakit ganun kahirap? Bakit parang hinihingi ko ang mundo? Pinisil ko ang baso bago pinilit pakawalan. Pinilit kong tumayo sa nanginginig na mga paa, ramdam ang bahagyang pag-ikot ng paligid.

"To stay should be the only option." "Sa tingin mo, bakit mayroong mga taong napapagod at sumusuko kahit sobrang mahal nila ang isang tao?" I asked him. Totoong hindi ko alam ang kasagutan para sa tanong na 'yon. That question makes love even more difficult for me to understand.

Na mas higit siya sa ano mang karangyaang taglay ng apelyido niya. “Ganoon talaga. Dapat kaya mong tanggapin ang isang tao hindi lang dahil sa magagandang katangian niya. Dapat mas handa at mas gusto mong tanggapin ang isang tao dahil sa mga pagkukulang at kapintasan niya. Ganoon naman kasi kapag nagmamahal ka ‘di ba?”

Na kahit anong paliwanag ko ay hindi niya pakinggan ay maiintindihan ko parin siya dahil mahal ko siya. Wala na yata akong ibang babaeng mamahalin ng ganito kundi siya lang. Tinungga ko ang isang baso na may lamang alak. Isa pa. Tapos ay isa na naman. Bakit kaya kapag sobra kang nagmahal ay masasaktan mo ang taong mahal mo?

Kilala niya ang ugali ng among binata… hindi ito bumubuti sa isang tao ng walang makukuha na pakinabang mula dito. Huwag naman sana tama ang naisip niya na may iba itong intensyon kay Hazel. Mabait at inosenteng bata si Hazel. Madaling magustuhan at mahalin ng lahat. Ang ganitong klase ng tao ang mahirap masaktan dahil sila ay nahihirapan makaahon. Ang tingin ng matanda sa ganitong klase ng tao ay parang babasagin na pigurin—nakakatakot mabasag dahil hindi na maari na buuhin.

“Ano bang pakialam mo ha? Akala mo kung sino ka para makialam ah. Pinapakain mo ba kami? Ikaw ba ang nagpapalamon sa amin para makialam ka buhay namin?!” Napapikit ako nang mariin. Bakit nga ba may mga ganitong uri ng tao sa mundo? Pagmulat ko ay bigla na lang ako nitong tinulak sa aking balikat dahilan para mapaatras ako. “Anong pinagyayabang mo ha? Na maganda ang damit mo? Na mayaman ka?”

And that hurts! Masakit isipin na minahal ka lang ng taong pinakamamahal mo dahil hindi na sila pwede nung taong totoong mahal niya. Kung okay lang sa ibang tao ang ganun dahil at least mahal sila nung taong mahal nila, pwes sa akin hindi.

Bakit sa dinami-rami ng tao ay ang lalaking mahal ko pa ang tinuturong dahilan ng matinding kabiguan sa 'king buhay . Bakit?