Bakit Mahal Mo Ang Isang Tao 소설 & 이야기

“Pero sa tingin ko iba? May gusto ka sa kanya?" “Wala!" agad din sagot ni Jeopardy. “Bakit naman ako magkagusto sa kanya? Sino ba siya? Hindi ko pa nga nakikita ang babaeng yon. Saka, baka mamaya masamang tao pala yon o pangit..." “Bakit mo naman naisip?" “Ayaw magpakita at ayaw magpakilala, sa tingin mo kung ikaw nasa lugar ko sa tingin mo ba hindi ganun ang maiisip mo?"

Sumunod ako. "Mom, paano mo malalaman kung mahal mo ang isang tao?" Ngumiti si Mommy. Para bang hindi siya nagulat sa tanong ko. Kumuha siya ng tubig. Umupo sa mesang kinakainan namin. Humarap ako sa kaniya. "Bakit mo tinatanong iyan? Nagkakagusto ka na ba sa lalaki, anak?" "Wala pa naman.”

Marami na siyang nakita na mga ganoong tao. Hindi alintana kung ano ang nangyayari o kung saan ang mga bagay ay nangyayari, hangga't mayroong isang malaking eksena, palaging may ilang mga tao na nagnanais na maging napaka-bongga. Palagi silang aakyat upang tanungin ang tungkol sa sitwasyon na parang sinusubukan nilang patunayan sa iba na sila ay may kakayahan. “Oo! Bakit ang bongga mo? Mag-ingat na huwag maapektuhan ang iyong sarili sa bagay na ito! "

Bakit sobrang komportable ko sa kanya? Bakit ang hirap niyang tanggihan? Isang lapit at kalabit niya lang ay hayon, wala na naman lahat ng pangaral ko sa sarili ko. Isang halik niya lang, lumulutang na naman ako. Isang haplos niya lang, hindi ko na naman namamalayan na umuoo na naman ako sa kanya.

Bakit ko pa itatago. I admit that I never been a good person. Pero dahilan na ba iyon para kamuhian nila ako? Okay na bang rason iyon,para balewalain nila ako?bakit hindi nila ako pakinggan para maintindihan nila ako,hindi iyong side lang nila ang pinakikinggan nila. "Ma'am,didiretso na ba tayo sa mansion? Pag nakita po kayo ni Madame at Sir--"

muli niyang bigkas! "sorry po!" mahina kong sagot! Hindi ko alam kung para saan ang pagso-sorry ko pero ngayun ko lang narealized na lubusan na mukha naman pala siyang mabait! Nakaka- intimidate lang siyang tingnan at kausapin kasi halata naman talaga sa kilos niya na hindi siya basta-bastang tao! Tsaka, ilang taon na kaya siya? Napakabata niya pang tingnan! Siguro ganito talaga ang mga taong maraming pera! Matagal tumanda!

“Ano bang pakialam mo ha? Akala mo kung sino ka para makialam ah. Pinapakain mo ba kami? Ikaw ba ang nagpapalamon sa amin para makialam ka buhay namin?!” Napapikit ako nang mariin. Bakit nga ba may mga ganitong uri ng tao sa mundo? Pagmulat ko ay bigla na lang ako nitong tinulak sa aking balikat dahilan para mapaatras ako. “Anong pinagyayabang mo ha? Na maganda ang damit mo? Na mayaman ka?”

Bakit wala na akong maalala masyado? At bakit saakin nya sinasabi yun? Saakin nga ba? Or may kausap lang siyang iba? Baka siguro may kausap lang siyang iba sa cellphone nya. Tama baka may tumawag lang sa kanya kaya siguro nag sosorry siya doon sa tinawag n'yang mahal. Pero bakit parang apektado ako sa sinabi nya? Sumasakit lang lalo ang ulo ko sa mga iniisip ko!

Bakit ba napakaganda ng kaniyang mahal? Ibinaba niya ang kaniyang ulo at marahang hinaplos ng halik ang labi nito, isang mabilis na halik, tsaka nagtanong. "Kung ganoon, pumunta ka sa bahay ko para maghapunan mamayang gabi?"

"Bakit mo ako minahal?" Nagulat naman siya ngayon sa tanong ng binata. Tumingala siya at nasalubong ang nang aarok na mga titig nito. Nagtataka siya kung bakit biglang naitanong iyon ng binata gayong parang alergy ito sa ganoomg topic. "Kailangan ba ng ibang dahilan bukod sa ugali at panalabas na anyo upang mahalin ang isang tao?"