Novel & Cerita Bakit Binabangungot Ang Isang Tao

bakit wala ka naman. Ma nakikita ninyo ba ako?ma nakikita nyo ba bangyayari sakin?subrang hirap na hirap na ako bakit ako nagkakaganito sinunod ko naman ang sinabi nyo na lumaki na nagpapakumbaba bakit ganito nangyari sakin?mayroon ba akong lalapitan?para mapigilan ako? Ma sana nandito nalang kayo...

Bakit ang hirap mong kalimutan? Sinubukan niyang hanapin si Benjamin gamit ang internet pero nabigo siya. Naunawaan niya, nasa personalidad naman kasi ng binata ang hindi mahilig sa social media. Dahil kung ibabase sa pagkatao ni Benjamin noon, masyado itong seryoso at laging inuuna ang mga bagay na alam nitong pakikinabangan talaga nito.

Teka- Ibinaba ko ang kaniyang bag sa lupa saka ito binuksan. Namilog ang mga mata ko nang makita ang laman nito. Jusmiyooo, puro bato! "Bakit puro bato laman ng bag mo, g@go! " hindi makapaniwala kong tanong sa kaniya. Ano naman ang gagawin ng unggoy na yun sa ganito karaming nga bato? Ghad gracious, nag-aadik ba ang unggoy na to?

Gano’n ba kalalim ang galit niya? Pagbalik ko sa kama, binuksan ko ang bintana. Tahimik ang gabi. Malamig ang hangin. Napatingala ako sa langit. Hindi ko mapigilang tanungin ang Diyos kung bakit. Bakit kailangang maranasan ko ‘to? Hindi ba sapat na napagsamantalahan ako? Hindi ba sapat na halos mamatay na ako sa sakit? Bakit kailangang durugin pa ako nang ganito?

“O baka dahil gusto kong maalala kung gaano mo ako nasaktan.” Napayuko si Billie, parang bata sa harap ng sariling kasalanan. Ang tinig niya’y bahagyang nanginginig. “Kung kaya kong burahin lahat ng pagkakamali ko, gagawin ko. Pero seguro, kailangan ko ring maramdaman ‘ang sakit—para matutunan kong pahalagahan ka nang totoo.” Tahimik na hangin ang sumagot.

Baka friendly lang talaga siya o sadyang mapagbiro lang ang kapitan. Ayokong maging isang taong walang utang na loob. Ang isipin na may ibang motibo ang taong nag-angat sa’yo mula sa hirap ay isang uri ng kawalan ng respeto sa kanilang magandang intensyon. Pinawi ko ang malisya sa aking utak at huminga nang malalim upang ibalik ang aking propesyonalismo.

“Hindi mo maalala? How about his face?” Bumuntonghininga siya. Ang hirap sumagot kapag wala kang maisagot. Wala siyang maalalang kahit ano tungkol sa lalaking naka-one-nightstand niya. Hindi niya alam kung dahil sa kalasingan niya noon, o baka epekto ng anesthesia'ng itinurok sa kaniya noong manganak siya.

“Marami pa tayong bibilhin!” Napailing ako habang halos kaladkarin niya ako. Pero sa loob-loob ko. May kung anong mabigat na bahagi sa dibdib ko ang unti-unting lumuwag. Kasi sa mundong nakasanayan ko. Halos lahat ng tao lumalapit dahil may gusto silang makuha. Pera. Pangalan. Kapangyarihan. Pero siya? Binigyan ng chance gumastos nang walang limitasyon…

Ganito ang trabaho niya; isa siyang taga-bulong at may kakabit na mahika ang bawat salita niya, isang malakas na kapangyarihang walang sinuman ang makababali. "Sino yung babaeng tumatawag sa kanya? May iba siyang babae? Matatanggap mo ba iyon? Minahal mo siya! Pinagpalit mo ang asawa mo para sa kanya, pero bakit 'di siya nakuntento?" Bakit nga ba walang pagkakuntento ang mga tao? Mayroon na nga sila, naghahanap pa ng iba. Bakit ba 'di na lang sila magkasya sa kung anong nandiyan?

busangot na tanong ng binata sa kan'ya. "Anong what-what mo d'yan? Bakit kasi kinagat mo? Pwede mo lang naman na dedein ah, bakit may pakagat-kagat epek ka pa? Bampira ka ba?" inis na tanong n'ya rito. "Bakit ayaw mo ba na kinakagat?" ganting tanong nito habang busangot ang mukha. "Masakit nga! Bakit mo kasi kinagat? Hindi ba pwedeng s******n mo na lang?" nakataas ang kilay na tanong n'ya rito.