Bakit Tulala Ang Isang Tao Novels & Stories

Na-conscious tuloy siyang sumigok. “And why all that rage?” anito. “Bakit mo ako hinabol, when you’re well hiding from me?” Napasimangot siya rito. Kung bakit ba kasi laging may bahid ng ngiti ang mukha ng lalaki anuman ang sabihin nito. He also looked so calm despite the fact na binugbog niya ang kasama nitong babae. “Who’s the girl? Girlfriend mo? Kailan niya ako ipakukulong? Tumawag na ba sa ’yo?”

"L-lalabas na ba tayo?" Nilingon niya ako nang may pagtataka sa mukha. "Bakit? Gusto mo pa?" "H-hindi, no! Ang dami kasing tao sa labas." "Ngayon ka pa nahiya matapos mong umungol nang malakas."

takot. Talagang, isinumpa niya ang sarili dahil wala siyang maalala. batang babae! Ang tunog ng pagbukas ng pinto ay nagpalabas sa kanyang pag-iisip kay Laura. Naunang lumabas ang lalaking humahabol kay Laila, naglalakad patungo sa labasan. "Anong kinakain mo?" tanong ni Laila sa kanya.

Bumuga ng hangin si Lunabella. Pinapakalma ang sarili, ayaw niyang gumawa ng komusyon at baka kung ano pa ang isipin ng mga tao. Isa pa, mahirap kalabanin ang taong lasing dahil alak na lang ang naghahari sa mga isipan ng mga ito. "Are you okay sir? Did you got hurt or something?" Kalmado niyang tanong sa lalaki.

Tapos, tumalikod na siya para umalis. Nagkatinginan ang lahat, may awang na bibig at gulat na mga ekspresyon sa kanilang mga mukha. Wala silang ideya kung ano ang nangyayari. Bakit parang ibang tao na lang bigla si Luca pagkatapos madala?

Tumingala s'ya rito at nakita n'ya ang nakangiting mukha nito na nakatunghay sa kan'ya. Ilang beses pa s'yang kumurap dahil baka namamalikmata lang s'ya ng makita ang ngiti nito, ngunit hindi eh, kinusot n'ya pa ng ilang beses ang mata ngunit nakangito pa rin ito. "Hey! Are you ok? May problema ba?" tanong ulit nito. Umiling s'ya at biglang napatayo. "N-No! Wala, ahmmmm—,"

Napansin niya na malakas pala ang ulan. Teka, sino naman ito? tanong niya sa sarili sa nakita niya sa may ibaba ng pinto. Isang lalaking nakabulagta ang nakita niya doon at masasabing buhay pa dahil nakita niya ang pagtaas-baba ng dibdib nito. May kakaibang kaba tuloy sa dibdib niya. Hindi niya malaman kung katatakutan ba niya?

Tuwang tuwa ito habang siya ay pulang pula ang mukha sa kahihiyan. Umupo ito sa tabi niya at hinawakan ang dalawa niyang kamay. "Bakit ka ba hindi namamansin kanina?" Ayaw niya itong sagutin dahil baka mainis lang siya. Kahit alam naman nito ang sagot nagtatanong pa, gusto lang talaga siyang pagtripan. "Then tell me, what is it? bakit ka nagagalit ng walang dahilan? Mababaliw na ako kakaisip kong ano bang mali kong ginawa. Is it about an Ag joke?"

Magtitimpla ako ng gatas, hindi kasi ako umiinom ng kape. "Mukhang maganda ang gising mo, Tali?" Nagulat ako sa tanong ni manang. Nagsasalin pa naman ako ng tubig. Mabuti at hindi tumapon. "Bakit mo nasabi, manang?" tanong ko at hinalo ang aking gatas. Naupo ako sa tapat niya. Nakangiti siya sa akin. "Kasi iba ang bukas ng mukha mo, para bang may magandang nangyari sa 'yo. Napansin ko lang," sabi niya.

"Pero kung higit pa roon ang hinihingi mo, I'm sorry but I can't. " His laughs echoed the whole pool. I just shrugged my shoulder and busy myself to watch the calmness of water. "Bakit ang lalim ng iniisip mo? Sa tuwing nakikita kita palagi kang tulala." Natawa ako sa kanyang tanong. Palagi ba talaga akong nakatulala? Pero siguro nga at hindi ko lang napapansin.