Bakit Kinakabahan Ang Isang Tao นิยาย & เรื่องราว

Bakit lagi akong nasasaktan? Hindi naman ako komplikadong tao. Hindi ko kailangan ng mamahaling bagay o grand gestures para maramdaman na espesyal ako. Gusto ko lang ng isang tao, isang tao lang na magmamalasakit sa akin. Pumili sa akin, at mahalin ako ng totoo. Bakit ganun kahirap? Bakit parang hinihingi ko ang mundo? Pinisil ko ang baso bago pinilit pakawalan. Pinilit kong tumayo sa nanginginig na mga paa, ramdam ang bahagyang pag-ikot ng paligid.

Nang tumalikod na si Sheena sa amin at humakbang palayo ay saka ako napatingin kay Alguien. “Bakit parang balewala talaga sa ‘yo makasakit ng damdamin ng kapwa mo?” tanong ko sa kaniya. Nag-aalala ako sa anong klaseng ugali na mayroon siya. Bakit parang gusto niya na magmukhang masama lagi? “Bakit ba masyado kang mabait?” balik tanong niya. “Gusto ko lang maging mabuting tao.”

Ang tinutukoy nito ay ang pagiging mayabang niya. S’ya naman ang nagkibit ng mga balikat. “Bakit? Wala ba akong ipagyayabang?” nakataas ang kilay na tanong niya rito. “I can boost myself whenever and whoever I want. Problema na lang ng taong kaharap ko kung maaapektuhan sila sa akin o hindi,” dagdag pa niya. Napailing na lang ito. “I get it. Hindi mo na kailangang ipangalandakan pa,” tila sumusukong saad nito.

Bakit hindi pa kayo nag agahan? Hindi pa e. Eh bakit naman? Dahil ba sa trabaho hindi muna naiisip ang sarili mo? Ikaw talaga wag mong pababayaan ang sarili mo sir. Sige ka magkakasakit ka talaga niyan? Tayka may kusina po kayo dito? Meron? Bakit? Sabi mo kakain tayo? Paano tayo kakain kong di ako magluluto?

Malaki na rin naman siya. Pero ewan ko ba… Bakit parang ako pa ang mas kinakabahan… at mas nae-excite? Ganito ba talaga kapag mahal mo ang isang tao? O… Ganito kapag hindi lang puso mo ang nadidiligan, pati buong pagkatao mo?

“Lahat naman ng tao ay tumatakas kapag nagsisimula nang masaktan.” Bago pa ako makasagot o makapag-isip ng sasabihin, tumalikod na siya at umalis palabas ng pinto. Nakakainis siya. Nakakainis dahil sa tindi ng kanyang pagiging malamig at matigas. Pero higit sa lahat… nakakainis siya dahil sa kabila ng lahat ng ito, maaalaga at mabait siya sa sarili niyang paraan.

Kaya bakit ganito? “ Bakit ako kinakabahan.. Huh!” bulong ko sabay hinga ng malalim. Iba ang tibok ng puso ko, masyadong mabilis, masyadong malakas. Parang may kung anong inaasahan ang dibdib ko, isang sagot na hindi ko maipangalan, isang pag-asang hindi ko maamin kahit sa sarili ko.

Sabi nmn niya hirap nmn magmahal nito e napakati nlng ako sa ulo ko "Tanong kolang dibah Mahal mo ang Isang tao bakit umiiyak sila dahil sa nasasaktan sila at sumasakit patong puso natin?" tanong ko nmn "Brain contains electricity kaya nga nakaramdam tayo ng sakit kapag kinukurot tayo dahil utak natin ang responsible sa lahat. Sa tanong mo bakit nasasaktan? Kasi nararamdaman ng utak mo na masakit yun at that electricity dadaan sa utak papunta sa puso natin kaya makaramdam kang mahapdi Yan" she said bwesit paano bato puro nlng utakkk!

"Bakit kinakabahan ka na ba, Naomi?" Kumunot ang noo niya. Mariin siyang pumikit, saka hinarap ito. "Bakit ako kakabahan? Hindi ba't ang kinakabahan ay ang mga taong may masamang ginawa dahil hindi nila alam kung kailan sila sisingilin ng karma," matapang niyang sabi.

Paliwanag niya “Matagal din kayong naging magkasintahan kaya paanong hindi mo napansin na may kakaiba sa mga ikinikilos niya? Kung titingnan ang itsura at pananalita niya kanina parang disido siyang pumatay ng tao kaya bakit hindi mo agad iyon napansin nuong una palang? Alam mo bang magiging miserable ang buhay mo kung nakasal ka talaga sa kanya?” Tanong nitong na bahagyang tumaas na ang tono