Bakit Pinupulikat Ang Tao の小説・ストーリー

“Mapanganib siyang tao.” Kumunot ang noo niya. Mas nakaramdam kasi siya ng pagkalito. Kung talga kasing mapanganib ang taong tinutukoy nito ay mas lalo itong dapat na protektahan ng mga taong makapangyarihan para mas ligtas ito. “Eh, bakit ako ang naisipan mong lapitan?” nahagilap niyang itanong pagkaraan.

“Pero may mga hayop talaga na namiminsala ng tao.” Natigilan ako at nilingon siya, “Sapagkat hindi nila alam ang ginagawa nila. Hindi nila naiintindihan ang pinsalang naidudulot nila dahil hindi naman sila katulad ng tao kung mag-isip.” Mahina siyang natawa, “Oo na, miss nature lover.” Napatawa rin ako at tinitigan siya. Napakaguwapo niya. Matangos ang ilong at lalaking-lalaki ang kaniyang dating.

Normal pa ba ito? Mas lalo pa s’yang hinigit ni Shaun palapit. Hindi ba dapat ay tinutulak n’ya na ito? Ngunit bakit tila may sariling buhay ang mga kamay n’ya na unti-unting gumagapang palapit sa batok nito. Pumikit siya nang mas maglapit pa ang mga mukha nila.

Hindi lang ito joke time. "Bakit tayo magpapakasal? What is the reason?" Nakakapagtaka naman kasi. Ang alam ko ay hindi niya ako napansin dati. At kung napansin man niya ako at na-love at first sight sa akin, eh 'di sana ay pinansin niya ang pagpapansin ko sa kanya sa social media. Ni hindi man nga niya ako nireplyan noong ni greet ko siya ng "Happy birthday".

"Bakit?" "Sige na kahit maliit lang basta ngumiti ka." Naguguluhan man ay ngumiti siya, pero mukhang hindi naman nito nagustuhan. "Hindi ganyan, parang napipilitan ka lang. " Tiningnan niya ito ng masama pero kalaunan ay ngumiti din siya ng totoo, pero maliit lang. "Ano okay na ba 'yon? Ang dami mo namang hiling."

bakit kaya mga tao mukang nagsisisi kahit sinadya naman nila manakit? Hindi ko maintindihan.

"Bakit?" "Bakit? g a g o ka! Bakit? Sa tingin mo ba may karapatan kang manahimik?" Sa akin nya ibinaling ang mga batong sunod sunod nyang pinupulot at sunod sunod ding pinapaulan sa akin. Hindi ako ganun kaliksi para maiwasan lahat ang mga iyon kaya naman natamaan ako sa aking hita, tagiliran at nabali pa ang aking hinliliit sa aking kanang kamay. Yumuko na lamang ako at prinotektahan ang aking ulo at umaasang mapapagod din sya.

Baka isipin nitong atat na atat na makipag-usap. “Bakit ako ang mauuna? Kapag ginawa ko ‘yun, parang sinabi ko na rin na okay na sa amin ang lahat. Hindi. Tumawag siya kung gusto niya. Sasagutin ko naman. Bakit hindi na ulit tumawag?”

"Why are you apologizing? Did you do anything wrong?" Kasabay ng pgtanong niyang 'yon ay ang paglunok ko sa aking laway. Bakit nga ba? May point ang sinabi niya, wala akong ginawa para humingi ng paumanhin sa kaniya o kahit na kanino pa. O baka dahil ayokong ma-disappoint siya sa akin.

Parang gusto ko nalang mawala! Gusto kong magtanong ng paulit ulit kung bakit sa dami ng tao sa mundo, bakit ako pa yung nakakaranas ng walang katapusang paghihirap? Wala na ba akong karapatang maging malaya at mamuhay ng payapa? Mabuti naman akong tao at ni minsan hindi ako nanakit ng kapwa pero bakit ako pinapahirapan at sinasaktan ng ganito?