Bakit Pinatay Si Jose Rizal Novels & Stories

"I-kaw?! Sambit ni Rheana. Yes ,it's me' Nagkita nanaman tayo,lagi tayong pinagtatagpo ng Tadhana., Biruin mo nga naman ano?!'' Nakangiting sabi ni jefferson. Ginawa lang ni Jefferson ang salitang iyun ,baka sakaling maibsan ang sakit na nararamdaman niya sa kanyang paa. Ngunit hindi magawang sabayan ni Rheana ang biro ni Jefferson. Akmang tatayo na si Rheana nang biglang sumakit muli ang kanyang kaliwang paa dahilan para matumba ulit ito. Ngunit naagapan na iyon ni Jefferson,agad siyang nasalo ni Jefferson. B-itawan mo ako?! Saad ni Rheana,ngunit hindi iyun pinansin ni Jefferson. Mabilis siyang isinakay sa kanyang kotse at agad na dinala sa hospital.

Ako lang. Nauna kaming pumunta sa kainan ni Luis. Wala pa sila roon pero nakahanda na ang hapag. Kala ko pa naman andito sila. Sayang ng kaba ko. Halos di ko naramdaman na gutom ako dahil sa kaba at pumunta ako dito dahil may sasabihin nga si Sean. Kung ano man yun. Bugbug ang abot niya sa akin kapag sinaktan niya ako. Di talaga ako magdadalawang isip na kumalagwa. Kahit kinabukasan gaya ng kay Rizal bago pa mag 7 AM noong Disyembre 30, patay na siya at tuluyang naglaho sa mundong ito. Ilang baril kaya ang itututok nila sa akin?

Hindi ito handang bumitaw. "Try to revive her, Doc! Please, just one more time!!" Buong pag iyak at pagsusumamo nito. Nagwawalang parang sisa sa nobela ni Jose Rizal si Klio. Nanatiling nakaagapay si Yumi at Trixie dahil halos himatayin na ito sa pagtangis. "Hindi ko kaya Yumi! kailangan niyang manatili sa atin.. Bakit? Bakit pa siya ibinigay sa akin ni God kung kukunin din pala siya.."

At bakit sila pinatay nito? Ang pagkakaala ko sa isinalaysay ng aking lola ay si Senyorito Raphael Hernandez, matagal na niya karibal ang kapatid ko kay Sandra. Pero nasa Amerika na ito si Raphael, binayaran nya ang dapat bayaran upang masarado ang kaso at ibaon na ito sa nakaraan. Matinding selos at inggit ang dahilan kung bakit pinatay niya ang magkasintahan. Hindi ko tiyak kung buhay pa si Raphael Hernandez. Pero bali balitang may anak itong babae sa isang bayarang babae. - Ale Carmela Parang kilala ko ang tinutukoy mo Aleng Carmela...

Screen. "He have a JR initials---" "JOSE RIZAL!" Agad kong sabi pagkarinig na pagkarinig 'non, "Hoho! Tama ako, diba? Jose Rizal ang sagot---" "Wrong." EEEEHHHHHH!? Hindi si Jose Rizal ang culprit!? Eh, sino!? "Jervanni Rucrese?" Sabi ko na nagpa-kunot sa noo ni Vava. Nag-peace sign lang ako sa kanya. Hehe.

Kung hindi siguro siya nito hinanap ay hindi ito uuwi ng Pilipinas—hindi ito dadaan sa ganong paghihirap bago namatay. Sarado na ang imbistigasyon dahil ang mga na-identify na suspek ay namatay sa engkwentro laban sa mga pulis dahil sa ibang kaso. “It’s not your fault,” alo sa kanya ni Rios matapos siyang painumin ng tubig. H inalikan nito ang mga luha na namamalabisbis sa kanyang pisngi. Nagising ito dahil sa mga impit niyang pag-iyak.

BIGLAAN lamang ang pagpunta ng mag amang Mortiz sa probinsya ng Bulacan. Ang huling punta nila ay noong namatay ang matandang Joson, labing limang taon na ang nakakaraan. Si Gabriel Joson at Moises Mortiz ay magkakabata at matalik na magkaibigan. Ang ama ni Gabriel ang ang pinagkakatiwalaan ng ama ni Moises sa mga pag aari nitong bukurin. Hanggang si Gabriel ang sumalo ng mga sakahin ng ama nito buhat ng mamatay.

“Huh? Bakit?” “Hindi nga namin alam, Myks eh, hanggang ngayo’y misteryoso pa rin ang pagkamatay nila. Unang namatay ay si father Valentino, natagpuan sa ilog ‘yong bangkay niya at pagkalipas ng ilang araw ay si father Noah naman. Sa mismong kuwarto niya siya pinatay.” “Grabe naman ‘yon. So you mean, until now ay hindi pa nabibigyan ng hustisya? Ang liit-liit lang nitong barrio, ah.”

Parehong dilat na nakatingin sa kawalan ang mga wala ng buhay nilang mata. Sa gulat ko sa nadatnan, hindi agad ako nakagalaw nang tutokan ako ng baril ng isang hindi pamilyar sa akin na lalaki. A stranger who was standing amidst the carnage. Siya ang pumatay sa dalawa. He was the true executioner. Primo Hidalgo. Iyan ang pangalan nya batay sa report ng aking tauhan. Bago pa nya maiputok ang baril sa akin, dumating na ang mga kapulisan. Naiwan akong tulala, dahilan ng pagkakadatnan nila sa akin.

Sarado na ang imbistigasyon dahil ang mga na-identify na suspek ay namatay sa engkwentro laban sa mga pulis dahil sa ibang kaso. “It’s not your fault,” alo sa kanya ni Rios matapos siyang painumin ng tubig. H inalikan nito ang mga luha na namamalabisbis sa kanyang pisngi. Nagising ito dahil sa mga impit niyang pag-iyak. Umiling siya at muli na naman napaiyak. Rios immediately hugs her. “Babe, stop crying. We have a baby inside you.”