روايات وقصص ضمن Kailan Pinatay Si Dr Jose Rizal

Napatingin si Railey sa mga kasamahan niya lalo na kay Caspian na seryoso at malalamig ang tingin sa kaniya. “Wala pa rin siyang malay at nasa operating room pa rin siya, medyo marami ang nawalang dugo sa kaniya at naghahanap pa lang sila ng pwedeng magdonate.” Mahina at mabagal na saad ni Railey habang nakatingin siya kay Caspian na hindi na mapakali. Inis niyang sinuntok ang pader at isa lang ang laman ng isipan niya, iyun ay ang patayin ang Presidente dahil sa ginawa niya kay Davina.

Ito rin ang tumulong sa kaniya na magkalap ng mga ebidensya na ang dalawa ang utak sa kaniyang pagkaka-aksidente. Sinuplong nila ang dalawa sa mga pulis. Kaagad naman inimbestigahan ng mga otoridad ang pangyayari. Malawak ang ngiti sa mga labi ni Rafael nang makauwi siya sa bahay ng mga Delos Reyes. Ngunit ang ngiti na iyon ay unti-unting naglaho nang makita ang sarili niyang larawan sa may altar, malaki iyon at black and white ang kulay. May nakatirik na kandila sa harapan nito. “What the hell?! I am not dead yet!”

‎ ‎“Hindi ko kailangang mamatay…” ‎mahina niyang bulong, ‎“…para masira ang lahat.” ‎Sa labas ng pasilidad— ‎dumating ang mga pulis. ‎Media. ‎Mga taong gutom sa katotohanan. ‎ ‎At sa loob ng ilang oras— ‎isang bagong balita ang kumalat. ‎ ‎May tangkang pagpatay kay Leandro Valeza. ‎ ‎At kasabay nito—

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Kahit gulat ay diko maiwasang mapangiti sa sinabi ni kuyang kondoktor. Agad akong bumaba sa bus ng huminto sa gilid ng luneta park. Nagsimula na akong maglakad at linilibang ang sarili sa mga puno at mga naghaharotang nag date sa park, hanggang sa mapagud ako at umopo sa upoan na nasa gilid at sa kalayuan ay tanaw ko ang monominto ni Dr. jose Rizal. "Masaya na ako, bakit kasi pinagtagpo pa tayo," sabi ko sa sarili habang tumitingala sa langit dahil sa ayaw kung maiyak.

Malakas kong sabi sa mga doctor na nagdala kay Rhyna at Renzo sa operating room. Hindi ko na alam ang gagawin. Para akong mababaliw! Sana pala hindi na lang ako umalis! O di kaya'y, sana hindi ako nahuli! Maya-maya ay dumating na si Kuya Rafael. Dala nito si Willa at si Tito Alejo. But I was shocked when they declare that Tito Alejo's dead on arrival. "Shit! This is all my fault!" Malakas kong nasuntok ang pader. Wala na akong pakialam kung dumugo man ang kamao ko.

"Kaia Aurora Esguerra has to be excused." Napataas ang mga kilay ko nang tumingin sa direksiyon ko si Dr. Adin. Hindi na niya ako kailangang hanapin dahil nasa unahan lang naman ako. Pero parang kahit hindi rito ang pwesto ko, mahahanap pa rin niya ako. Pati si Mrs. De Leon ay tumingin sa akin, nandoon na naman iyong pag-aalala sa mukha niya.

Sinali pa nila ang kanilang sarili sa sitwasyon ito at ngayon, si Jane ay naging sakripisyo sa hindi inaasahang pagkakamali sa planong ito. Ang taong nakakaalam ng katotohanan, maliban sa kanya, ay ang namatay na si Rosaline, pati na ang mga masasamang taong naglaho ng walang bakas matapos ang pangyayari. Maliban na lang kung mahanap niya ang mga masamang taong iyon, hindi niya magagawang malinis ang kanyang pangalan.

Kahit ilang beses akong lumunok ay hindi mabawas-bawasan ang bara sa lalamunan ko. “Walang nakaligtas sa nangyaring pagsabog, ma’am. Hindi na rin makilala ang mga bangkay dahil sa tindi ng pinsalang tinamo nila. Halos magkalasog-lasog na ang karamihan sa kanila. Iilan lang sa kanila ang hindi nawasak ang mukha,” pormal ngunit puno ng lungkot na sabi ni General Gallardo. Nakita ko ang pagkuyom ng mga kamao ni Darwin kasabay ng paghagulgol ni Tita Angela sa tabi ko.

LORIE LOVE “Kaya natin ito self,” sabi ko sa sarili ko habang nag-aayos ako ng mga gamit ko na dadalhin ko. Mas binilisan ko ang kilos ko dahil ayaw ko naman na maghintay sa akin ang pinsan ko. Siya kasi ang maghahatid sa akin sa bahay ng mga Zuares. After ko mag-impake ay hinintay ko na lang ang pinsan ko dito sa labas ng bahay namin.