Ball Pen In Tagalog の小説・ストーリー

saad ko. “Ha! Mali ka, Nicolo! Pakinggan mo ang sasabihin ko okay?!” Too loud. “Magkaiba ang ballpen tsaka papel diba?! Pero kapag pinagsama mo ang dalawa, may silbi ito. Magandang duo kumbaga! If you use a pen and paper, you can write. And when you write, you can create words. And if there are words, you can create a masterpiece! Just like a novel, a poem, or an essay.”

Medyo malabo kasi eh. "Ano yan?" "He wrote it using his blood." Kinilabutan ako bigla sa sinabi nya. "D-dugo?" bakit hindi ako kikilabutan eh ginamit nya ang sariling dugo sa pagsulat nyan. Meron naman syang ballpen bakit hindi ballpen ang ginamit nya? At bakit sa likod? "SDC." he uttered. "What is that mean?" Nag isip ako ng pwedeng maging meaning non. "Sa Dating Calsada? Saan Dark Car? Ah! SaDaCo!!"

Hindi ko na nga inaasahan. Nilapitan ko ang package. Maliit lang ito, simpleng kahon na puti. Pagbukas ko, may laman itong isang ballpen—yung klase ng pen na lagi kong ginagamit sa trabaho noon. At isang sulat. Note: > “Alam kong hindi ako karapat-dapat sa kahit anong pagbabalik mo, Calista. Pero kahit simpleng gamit lang na alam kong gusto mo, gusto kong ipadama…

Masaya ako dahil sinusuportahan nila ako, pero gusto ko pang may patunayan sa mga ito. Hanggat hindi ko pa napapatunayan sa sarili ko na maganda na ang gawa ko, patuloy kong aayusin ang mga bagay na alam kong hindi pa tama at may mali pa. "Heto oh!" Tuwang-tuwa nitong sabi nang makalapit na sa akin. May dala na siyang libro ko at ballpen. Napapailing na lang ako at saka kinuha ang hawak niyang libro at maging ang kaniyang ballpen.

Nasaan na ang ballpen ko? "Hi I'm Austin Gio Dela Vega Nice to meet you all." Napatigil ako sa pag-hahanap ng ballpen. para akong nabuhusan ng malamig na tubig dahil sa narinig. Austin Gio Dela Vega? Oh god! Dahan dahan kong inangat ang ulo ko.

Tapos isang taon lang ang lilipas, mamamatay ulit ito sa sakit, at muli siyang masasaktan? "Di ko akalain na matipid ka pala, Mr. Alejo. Halos sira na ‘yang ballpen mo ah," natatawang komento ng kausap ni Bastian. "Sanay na kasi ako rito. Madali itong gamitin." Pero hindi pa man siya natatapos, biglang nagkalat ng tinta ang ballpen. Tahimik ang lahat. "Gan’yan talaga minsan ang fountain pen. Kahit mahal pa ‘yan, minsan nagle-leak talaga," sabi ng partner at pinatawag agad ang assistant para mag-reprint ng kontrata.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."

Ganito na lang, gagamitin mo ba ang ballpen kung wala itong tinta? Iyon ang bagay na matagal ko nang hinahanap sa pagkatao ko- ang aking halaga. Nahanap ko iyon sa pamamagitan ng pagpaslang ng mga tao galing sa utos ng nakatataas na siyang pinagsisilbihan ko. May silbi ako sa kaniya kaya naniniwala ako na dumating na ang tunay na kapanganakan ko. ~ LUCKY! MISSIONS after missions!

She arch her brow. "Day dreaming again, I see." Ang pakipot din talaga nito. Tingnan natin kung hindi mo ako mamiss. "Mawawala ako ng ilang araw." Pagsisimula ko. Nagsusulat kasi ito ng kung ano sa lamesa niya, may extra pa palang ballpen. Sanaol mayaman. Ako nga tamang gel-pen 0.5 lang, yung tig ti-ten.

yumuko ako para makita `to nang mabuti. Bahagyang napa-atras nanaman si Louie. “Aba! Oo nga! He-he...” binulugan ko ito ng red ballpen para maitama mamaya. “Ang galing mo talaga, Louie! Nakikita mo lahat! Walang nakakatakas sa `yo!”