Barya Lang Po Sa Umaga Novels & Stories

Nakita niyang namula ang pisngi ng asawa. This is what good morning means. Napangiti siya dahil nag iwas pa ito nang tingin sa kanya. " Good morning" tumayo na siya ngayon at tanging boxer lang ang suot niya. Hahakbang palang sana siya nang biglang mabilis na nag lakad ang asawa palabas that makes him chuckel. NARARAMDAMAN ni Belle ang init sa pisngi niya habang pababa nang hagdan. Kasi naman sino bang hindi mamumula kung isang masculadong katawan ang makikita mo umagang umaga.

Pagpasok ko, agad akong sinalubong ng nakasanayang aroma—espresso, cinnamon rolls, and— “Good morning, Ms. Zhe!” “Good morning, Ms. Zhe! Blooming niyo po ngayon ah!” Nakangiting sumaludo pa ang isa sa mga barista. I offered them a quick smile. “Good morning. Ang aga niyo ah.”

KABANATA 1 ‎ ‎“Ang Araw na Nagsimulang Gumuho ang Lahat” ‎ ‎ ‎Tahimik ang umaga sa maliit na bahay ng mga Monte. Ang liwanag ng araw ay dumaraan sa manipis na kurtina. Althea Monte just stands up, holding a cup of coffee na kanina pa lumamig. Hindi niya ito iniinom. Kanina pa siya nakatitig sa kawalan, tila ba hinahabol ng isipan ang isang katotohanang ayaw niyang tanggapin.

Mahirap siyang pabangunin kaya kapag camping namin nung bata pa kami ay ayoko siyang katabi. “Daiki, isa,” banta ko sa kanya. “Malamig,” bulong niya sabay hila sa kumot at lalong sumiksik sa akin. “Alas otso na ng umaga, Daiki. Lahat ng tao sa bayan, nakabangon na. Ikaw na lang ang hindi pa,” pangaral ko sa kanya.

“Tulog na.” Halos tanghali na bago bumaba si Jayra. Antok pa at may kaunting hilo, suot pa ang coat. Pagbaba niya, nadatnan niyang nagbabasa ng libro si Jiro sa sala. Naalala niya kaagad ang kahihiyan kagabi kaya nilunok niya ang kaba. “Good morning, Kuya,” sabi niya na may pilit na ngiti. Itinaas ni Jiro ang tingin. “Tingin ka sa oras,” malamig niyang tugon. “Morning pa ba ‘yan?”

Napabangon ako at napatingin sa aking likuran, sa akin tabi. “Nasaan si Kuya Sam?” Unang tanong na lumabas sa bibig ko sa umaga. “Bakit siya ang una mong hahanapin?” Iritang pagkakatanong ni ate, napatingin ako sa repleksyon ng salamin, masama ang tingin niya sa akin. “Magkasama kasi kaming natulog— I mean, sabay kaming nakatulog kagabi o baka mas nauna pa akong nakatulog sa kaniya kagabi.”

Katabi ko si Lola na medyo may katandaan na. Ngumiti ito sa akin bago itinuro ang upuan sa tabi niya. Ngumiti rin ako at umupo sa tabi niya. "Magandang umaga po, lola," bati ko sa kaniya. "Magandang umaga rin, hija." Sagot niya. "Saan ang punta mo?" "Sa manila po." "Makikipagsapalaran din?" Tumango ako. "Opo, kailangan, e."

Mabilis niyang itinulak "How dare you..." Mabilis na hinuli ni Yael ang palad nang dalaga bago pa iyon lumapat sa kaniyang pisngi. Lalo siyang natuwa sa nakikitang pamumula ng pisngi nito. At alam niyang dahil iyon sa hiya at hindi dahil sa galit.