Battler Crying Novels & Stories

Hindi naman siya umimik at mas lalong tumulo ang kaniyang luha. "Why are you crying?" Sambit ni Brett sa likuran niya. "M-May kulang po kasi sa akin," mahinang sagot niya. "Kung may kulang man sa'yo, just be yourself. You're still Thyra." Hindi naman siya umimik. "Maging bato ka lang, you can handle whatever you are going through." "H-Hindi ko po kayang maging matigas ngayon," sagot niya saka siya humarap.

Doon siya umiyak habang tinatawag ang ina. "Ma... Tito Ads..." Sinubukan niya ulit ngunit nabigo siyang sumingit sa mga tao. Umiyak na siya habang sinusubukan nang paulit-ulit. "T-tulong po..." sinubukan niyang humingi ng tulong pero hindi siya pinansin. Ilang minuto siyang umiyak doon hanggang sa may lumapit sa kaniyang lalaki. "Hey, kid. Why are you crying?"

Para talaga itong totoong pangyayari. "Daddy, why are you crying? Are you having a nightmare?" palihim na napamura si Tyrone nang makita ang umiiyak na anak sa kaniyang tabi habang hawak-hawak ang kaniyang isang kamay. Napansin nito ang pamamasa ng kaniyang mga pisngi at nakumpirmang umiiyak nga talaga ito. "Baby." he whispered and immediately travels his hand to wipe those tears.

"Chill! He's died Mine! Hinatid ko na sa empyerno!" "That's My Girl! I'll drop the call, may meeting Ako." pa-alam nito sa akin. Sakto namang pag patay sa tawag ay dumating ang Bata na umiiyak. "Why? You're still sad?" "No po. Grandma slap My face tapos tinulak niya po Ako." umiiyak nitong sumbong. "Ssss, stop crying Baby. Hindi na ma-uulit ang saktan ka nila. Promise ni Tita Pretty sa'yo. Okay?"

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

"I can't be brave for you, I can't do the same thing for you. . .I cannot love you back. I want to hold you but I have great reason not to do so. I'm so sorry..." Natapos ang buong magdamag na puno ng sorry galing sa binata. Sapphire doesn't know what's that for? Hindi naman siya sinisisi ng dalaga sa lahat ng sakit at disappointment na ibinibigay nito. It shocks her big time to see him crying this way right now, ibang-iba sa madalas niyang ipakita kapag nasa school silang pareho.

Nataranta sya nang muli na naman ako naiyak. Umiling-iling ako, habang ang luha ay walang katapusang lumalabas sa mata ko. "Was it that bad? Should I just-damn it! I promised myself I wouldn't make you cry-" "Riel... baby," I cut him off, laughing through my tears. "It's not what you think." "Then why are you crying again?" he demanded, clearly frustrated with himself.

Napatalon ako at napaatras sa gulat nang maramdaman ko ang gumagalaw sa loob ng tela at ganoon na lamang ang gulat ko nang nakita siya. Mulat na mulat ang mga mata. Nakangisi kahit na namumutla. Ang labi niyang nawalan ng kulay pero hindi mahahalata kung hindi pagmamasdan dahi sal malapad niyang makaagaw pansin na ngiti. Napako ako sa kinatatayuan ko habang nalilito. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Parang kanina lang. “Baby,” he laughed. “I'm still alive why are you crying?”

All I can do is cry. “Bell 407, can you hear me? Captain Costales, can you hear me?” I heard from the headset. I couldn’t reach it. I couldn’t move. Everything hurts so bad. “P-Please… h-help m-me,” I cried slowly. I held on to what's piercing in my chest and shouted when it move. Mas lumalim ang baon noon sa aking dibdib, tumatagos sa aking likuran. “Arghh!” I shouted because it hurts so bad

Gusto ko muna maging manhid kahit saglit. “Why?” muli kong bulong sa hangin at yumuko. The next thing I noticed was the water dripping from my eyes. Umiiyak ba ako? I stroked the tips of my fingers over my chin. I'm crying now. I grinned sourly. My chest feels as though it is being crushed. I am struggling to breathe. I want to cry and let my tears fall. Letitia's POV “Ano bes? Maganda ba yung unit mo?” tanong saakin ni Krisha sa kabilang linya.