Battler Crying Novels & Stories

Ungol ng bata, patuloy na kumikislap ang kanyang mga mata habang bumabagsak ang mga patak ng tubig mula sa tuktok ng kanyang ulo. Isang pagpisil sa ulo ni Adrian ay agad na nanlaki ang mga mata ng limang taong gulang na bata, nakita niya ang hindi pamilyar na mukha ng isang babaeng nakakatakot ang makeup, halatang takot si Adrian. "S-sino ka?" tanong ni Adrian na agad namang napaiyak. "Nasaan si lolo... Lolo..." "Crybaby! No need to cry! Kung patuloy kang umiyak, papaso ang balat mo kay Auntie, 'di ba?"

He uses Tita Cassie’s surname, unlike Elara and Celeste, who use Tito Brivous’. Tahimik ang paligid kaya rinig ko ang mahina niyang paghikbi. Why is he crying? Aalis na sana ako kaso nag-angat siya ng tingin sa akin. Kita ko ang luha sa kaniyang mga pisngi. Nanlaki pa ang mga mata niya nang makita akong pinapanood siya. Hindi ako nakaramdam ng hiya o kahit anong takot kahit hindi kami close sa isa’t isa.

Napakatahimik ng buong battlefield habang nakatingin ang lahat kay Darrryl! Roar! Biglang sumigaw si Rocky at halos mawasak ang daigdig! Isang sigaw mula sa matapang na enchanted beast ang nakapagpayanig sa daigdig! Nanginig rin ang mga kabayo sa labanan.

Hindi naman siya umimik at mas lalong tumulo ang kaniyang luha. "Why are you crying?" Sambit ni Brett sa likuran niya. "M-May kulang po kasi sa akin," mahinang sagot niya. "Kung may kulang man sa'yo, just be yourself. You're still Thyra." Hindi naman siya umimik. "Maging bato ka lang, you can handle whatever you are going through." "H-Hindi ko po kayang maging matigas ngayon," sagot niya saka siya humarap.

Doon siya umiyak habang tinatawag ang ina. "Ma... Tito Ads..." Sinubukan niya ulit ngunit nabigo siyang sumingit sa mga tao. Umiyak na siya habang sinusubukan nang paulit-ulit. "T-tulong po..." sinubukan niyang humingi ng tulong pero hindi siya pinansin. Ilang minuto siyang umiyak doon hanggang sa may lumapit sa kaniyang lalaki. "Hey, kid. Why are you crying?"

Para talaga itong totoong pangyayari. "Daddy, why are you crying? Are you having a nightmare?" palihim na napamura si Tyrone nang makita ang umiiyak na anak sa kaniyang tabi habang hawak-hawak ang kaniyang isang kamay. Napansin nito ang pamamasa ng kaniyang mga pisngi at nakumpirmang umiiyak nga talaga ito. "Baby." he whispered and immediately travels his hand to wipe those tears.

"Chill! He's died Mine! Hinatid ko na sa empyerno!" "That's My Girl! I'll drop the call, may meeting Ako." pa-alam nito sa akin. Sakto namang pag patay sa tawag ay dumating ang Bata na umiiyak. "Why? You're still sad?" "No po. Grandma slap My face tapos tinulak niya po Ako." umiiyak nitong sumbong. "Ssss, stop crying Baby. Hindi na ma-uulit ang saktan ka nila. Promise ni Tita Pretty sa'yo. Okay?"

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

"I can't be brave for you, I can't do the same thing for you. . .I cannot love you back. I want to hold you but I have great reason not to do so. I'm so sorry..." Natapos ang buong magdamag na puno ng sorry galing sa binata. Sapphire doesn't know what's that for? Hindi naman siya sinisisi ng dalaga sa lahat ng sakit at disappointment na ibinibigay nito. It shocks her big time to see him crying this way right now, ibang-iba sa madalas niyang ipakita kapag nasa school silang pareho.

Nataranta sya nang muli na naman ako naiyak. Umiling-iling ako, habang ang luha ay walang katapusang lumalabas sa mata ko. "Was it that bad? Should I just-damn it! I promised myself I wouldn't make you cry-" "Riel... baby," I cut him off, laughing through my tears. "It's not what you think." "Then why are you crying again?" he demanded, clearly frustrated with himself.