Battler Crying Novels & Stories

Napaka-inosente nito at umiiyak habang nakayakap sa akin. "Lorraine!" tawag ng isang bateronong boses lalaki sa likuran ko. Napatulala ako. Pakiramdam ko biglang namanhid ang buo kong katawan. Napalunok pa ako ng makailang ulit bago ko pilit na tinatanggal ang maliliit na mga kamay na nakayakap sa akin. Pagkatapos ay pumantay ako dito. Tinitigan ko ang umiiyak nitong mata. "Why ara you crying baby? May nanakit ba sa iyo?" nagtataka kong tanong dito habang hindi ko mapigilan na punasan ang mga luha sa mga mata nito.

Bigla akong natigil sa pagtawa at nataranta ng mangilid ang luha sa kanyang mata. "No! No stop... Okay, I'm sorry I won't laugh anymore. Please don't cry, baby Nate." "I-I'm not a baby. You first call me beyta now you call me baby. I'm already big. I really hate you. I'll call daddy to fire you." Humihikbing sabi niya. "Okay. If you don't want me to call you baby or bata you'll stop crying. Only the baby is crying. You're a man so shouldn't cry. A man doesn't cry with small things." Pagpapatahan ko sa kanya.

“B-Bakit siya umiiyak?” Agad ding napalingon si Alejandro sa bata. “Tiantian rarely cries like this.” Mabilis niyang tinawag ang caregiver at pinakisuyuan itong pakalmahin ang bata. Pero kahit anong gawin nila, hindi tumigil si Tiantian. Lalo pa itong umiyak na para bang may kung anong hindi komportable rito. Nataranta ang lahat. “Baka gutom?”

"It's okay. I-I'm okay. Stop crying. Uhm?" Mas lalo akong naiyak ng makita ko ang mga mata niya. He's smiling but his eyes are not. He's trying to be okay but he's eyes are in pain. He's trying his best, but he can't hide everything. He's sad eyes and fake smile, it's a torture for me. "Why aren't you asking? Why aren't you mad?" Ilang segundo siyang natahimik bago niya naibuka ang bibig niya, ngunit tinikom niya rin ito agad.

Kahit malabo ang mukha niya sa panaginip ko, ang mga mata niya ay pamilyar—dark, piercing, and sharp, kahit bata pa lang siya. "I'm not crying because she's hurt," hikbi ko, pinupunasan na ang sipon at luha gamit ang likod ng maliit kong kamay. Ang boses ko ay maliit at gumaralgal pa. "I know she'll be okay." The boy tilted his head, a small, knowing smirk playing on his young lips. "Then why are you crying, little bird?" "I'm crying because you keep saying it's a bird..." I sniffled, pointing a trembling finger at the creature in his hands, "...when in fact it's a chicks! A chicken!"

Bukod sa pawis nito sa noo ay bigla na lamang tumulo ang masaganang butil ng luha sa mga mata ng lalaki. "Oh God he's having a nightmare, why is he crying?" Kausap niya sa kanyang sarili. "Mama… please wake up! Please, please don't leave.." mahinang d***g nito. Napakunot naman ang kanyang noo. Ito ang unang beses na binangungot si Achilles mula ng nagtatabi na sila sa pagtulog. Hindi kaya ay alaala ng binata ang kanyang bangungot. Pero bakit siya umiiyak? Iniwan ba siya ng nanay niya?

“Ow! Why are you crying, Boss?” Napadako naman ang aking tingin sa kapapasok lang na aking kaibigan –si Exael. At bigla naman akong napahawak sa aking pisngi, damn! May tumulong luha nga rito, kaya agad ko itong pinunasan gamit ang aking palad at muling tinignan si Exael na nakalapit na pala sa aking harapan.

Kung hindi lang dahil sa maliliit na kamay na pinupunasan ang pisngi niya, hindi niya bubuksan ang mga nakapikit na mata. Si Sera ang unang bumungad sa mga mata niya. "Why are you crying po?" Huminga nang malalim si Clayton at pinunasan ang mukha bago siya umayos ng upo. Pinilit niyang ngumiti kay Sera. "It's nothing, little girl." Kumunot ang noo nito at pinagmasdan pa siya. "I cry po when I'm sad or I'm hurt. Are you hurt po ba?"

It was the face of one who had suffered before and didn't know if he could do it again. "Buhay ko naman ito ah! Bakit dinidiktahan nila? Hindi na ako masaya sa gustong buhay nila para sa akin. Hindi ako kailanman naging masaya!" His lips trembled and his shoulders heaved with emotion, unwilling to back down. His dark lashes brimmed heavy with tears; his hands clenched into shaking fists, in a desperate battle against the grief. "Bakit ang hirap-hirap maging masaya?" "

Pagbaba ng tingin niya ay batang lalaki na nakahawak sa noo ang nakita niya. Agad na lumambot ang ekspresyon niya. Lumuhod siya at tiningnan ang noo nito. May pula pero wala namang bukol. "Shh. Don't cry, I'm sorry," pagsuyo niya sa bata. "I'm not crying. Crying is for weak," ani nito.