Battler Crying Novels & Stories

Napaka-inosente nito at umiiyak habang nakayakap sa akin. "Lorraine!" tawag ng isang bateronong boses lalaki sa likuran ko. Napatulala ako. Pakiramdam ko biglang namanhid ang buo kong katawan. Napalunok pa ako ng makailang ulit bago ko pilit na tinatanggal ang maliliit na mga kamay na nakayakap sa akin. Pagkatapos ay pumantay ako dito. Tinitigan ko ang umiiyak nitong mata. "Why ara you crying baby? May nanakit ba sa iyo?" nagtataka kong tanong dito habang hindi ko mapigilan na punasan ang mga luha sa mga mata nito.

Bigla akong natigil sa pagtawa at nataranta ng mangilid ang luha sa kanyang mata. "No! No stop... Okay, I'm sorry I won't laugh anymore. Please don't cry, baby Nate." "I-I'm not a baby. You first call me beyta now you call me baby. I'm already big. I really hate you. I'll call daddy to fire you." Humihikbing sabi niya. "Okay. If you don't want me to call you baby or bata you'll stop crying. Only the baby is crying. You're a man so shouldn't cry. A man doesn't cry with small things." Pagpapatahan ko sa kanya.

Marahas na bumuntong-hininga ang bata. "Hindi puwedeng wala lang iyon, Papa! I have watched many animations in N*****x and the characters don't cry for no reason. Minsan nasasaktan sila o hindi naman kaya ay may namimiss sila. Uhm…they might be crying also because they are happy! Ano nga kasi ang rason mo, Papa?"

“Ow! Why are you crying, Boss?” Napadako naman ang aking tingin sa kapapasok lang na aking kaibigan –si Exael. At bigla naman akong napahawak sa aking pisngi, damn! May tumulong luha nga rito, kaya agad ko itong pinunasan gamit ang aking palad at muling tinignan si Exael na nakalapit na pala sa aking harapan.

Kung hindi lang dahil sa maliliit na kamay na pinupunasan ang pisngi niya, hindi niya bubuksan ang mga nakapikit na mata. Si Sera ang unang bumungad sa mga mata niya. "Why are you crying po?" Huminga nang malalim si Clayton at pinunasan ang mukha bago siya umayos ng upo. Pinilit niyang ngumiti kay Sera. "It's nothing, little girl." Kumunot ang noo nito at pinagmasdan pa siya. "I cry po when I'm sad or I'm hurt. Are you hurt po ba?"

It was the face of one who had suffered before and didn't know if he could do it again. "Buhay ko naman ito ah! Bakit dinidiktahan nila? Hindi na ako masaya sa gustong buhay nila para sa akin. Hindi ako kailanman naging masaya!" His lips trembled and his shoulders heaved with emotion, unwilling to back down. His dark lashes brimmed heavy with tears; his hands clenched into shaking fists, in a desperate battle against the grief. "Bakit ang hirap-hirap maging masaya?" "

Pagbaba ng tingin niya ay batang lalaki na nakahawak sa noo ang nakita niya. Agad na lumambot ang ekspresyon niya. Lumuhod siya at tiningnan ang noo nito. May pula pero wala namang bukol. "Shh. Don't cry, I'm sorry," pagsuyo niya sa bata. "I'm not crying. Crying is for weak," ani nito.

Ungol ng bata, patuloy na kumikislap ang kanyang mga mata habang bumabagsak ang mga patak ng tubig mula sa tuktok ng kanyang ulo. Isang pagpisil sa ulo ni Adrian ay agad na nanlaki ang mga mata ng limang taong gulang na bata, nakita niya ang hindi pamilyar na mukha ng isang babaeng nakakatakot ang makeup, halatang takot si Adrian. "S-sino ka?" tanong ni Adrian na agad namang napaiyak. "Nasaan si lolo... Lolo..." "Crybaby! No need to cry! Kung patuloy kang umiyak, papaso ang balat mo kay Auntie, 'di ba?"

He uses Tita Cassie’s surname, unlike Elara and Celeste, who use Tito Brivous’. Tahimik ang paligid kaya rinig ko ang mahina niyang paghikbi. Why is he crying? Aalis na sana ako kaso nag-angat siya ng tingin sa akin. Kita ko ang luha sa kaniyang mga pisngi. Nanlaki pa ang mga mata niya nang makita akong pinapanood siya. Hindi ako nakaramdam ng hiya o kahit anong takot kahit hindi kami close sa isa’t isa.

Napakatahimik ng buong battlefield habang nakatingin ang lahat kay Darrryl! Roar! Biglang sumigaw si Rocky at halos mawasak ang daigdig! Isang sigaw mula sa matapang na enchanted beast ang nakapagpayanig sa daigdig! Nanginig rin ang mga kabayo sa labanan.