Battler Crying Novels & Stories

Nagulat pa ako ng bigla niya itong hinila saka biglang binitawan, sa sobrang lakas ng pagkahila niya at pagbitaw bumagsak ang lalaki sa sahig. "What the fuck, Valderama! I said I want to go back there! She's there! I know...I know..." the guy on the floor said, crying. "I know she's there Brute, please bring me to her...help me please...please..." And then the guy started crying miserably. Para itong batang umiiyak dahil iniwan o di kaya yung batang nawalan ng laruan. He keeps on saying na samahan siya dahil may babalikan siya pero walang gustong sumama sa kanya.

May sugat sa balat, at umaagos ang dugo. Titingnan ni Lucian ang kanyang sugat na may masakit na ekspresyon kung ito ay isang pelikula. Pero sa totoo lang, ngumiti siya ng mapanukso at sinabing, "Bakit ang tanga mo? Hindi ka ba umiiyak kapag nasasaktan ka?" "I'm not a baby. Why should I cry? Why don't you cry for me?" Pilit na binawi ni Calista ang kanyang paa. Napagpasyahan niya na kapag hindi siya bumitaw, sisipain niya ito ng isang matulin na galaw!

Ako lang naman ang batang lalaki noon na palaging nag-offer dito ng piggyback. Narinig ko lang ang malalim na buntong-hininga ni Lorna. Masuyong hinawakan ko ang baba nito para pagtagpuin ang aming mga mata. "Teka, are you crying?" Kunot-noong tanong ko rito. "I'm not," mariing tanggi nito. Napapikit ako at niyakap ito ng buong-higpit. Dàmn it. Ang pinaka-ayoko sa lahat ay ang makitang lumuluha ito.

Agad akong napabangon mula sa pagkakayuko sa gilid ng kama. “Brent?” mahinang tawag ko, pilit ikinukubli ang panginginig ng boses. Dumilat ang mga mata niya, mabagal, parang pinipilit bumalik sa reyalidad. Nang magtama ang paningin namin, isang mahinang ngiti ang gumuhit sa labi niya. “Hey…” bulong niya. “Why do you look like you’ve been crying?”

Isinara niya ang pinto bago unti-unting lumapit sa kaibigan na halatang pasan ang mundo. "Himala naman yatang ang bait mo. Mas gugustuhin ko pa na magalit ka sa akin, sumbatan, murahin. Kahit suntukin mo ako'y hindi kita lalabanan. Alam mo kung bakit? Mas masakit pakinggan na wala kang gagawin kaysa physical pain. Alam mo ba, Bro? Namimiss ko kayong tatlo, iyon bang naghaharutan tayo, nagbabatukan, and sometimes have childish act. Hindi ko lang maunawaan kung bakit bigla kang hindi nagpakita simula noong turned over. Kung inaraw-araw mo sana akong binatukan ay baka hindi ako nadapa." Napatingala siya(OC)dahil ayaw niyang ipakita ang namumuong crystal sa mata niya.

madiing sabi ko. “Crying is not a sign of weakness. Crying is for strong individuals who are fighting a silent battle inside them. Even if you cry in front of me, still, you are the toughest and strongest woman I know since childhood.” Nakangiting lumapit sa’kin si Benj, nakasuksok ang dalawa niyang kamay sa bulsa ng jeans niya. Pabiro niyang inilapit ang balikat niya sa mukha ko. “I am here, you can lean of my shoulder.”

Because she wanted to fire me? I don't know what came over me but I was on the edge of crying. "Are you gonna cry?" nantutudyo niyang tanong. Umiling ako, "H-hindi po." I stammered. She smiled, wickedly, at me, "Just you wait, I'll make you cry." sabi niya sa akin bago niya ako binunggo. Muntik pa nga akong matumba pero tinatagan ko ang tayo roon. Nakakahiya na nga sa harap ni Hendricks na hinihiya niya ako kaya't sobra na kung tutumba pa ako roon.

His heart dropped. “Fuck…” he mutered under his breath, barely audible but laced with disbelief and rage. Then his eyes settled below the picture. It was a note. Will you be able to find her first… or will he? His vision blurred. Heart tightening. And brain pounding. He never shed a tear before. Even when his father told him his mother was dead because he was taught that crying will only make him weak and won’t help resolve the problem. But now, he can’t help it. Hinayaan niyang tumulo isa isa ang mga luhang kanina pang nagbabadya. Everything is so f’cked up. He’s lost. He silently cried.

This is my first time nga may tinitigan ko ang isang lalaking ganito katagal. Pero naiinis pa rin ako, dahil alam niya sa sarili niyang hindi maganda ang kaniyang pakiramdam pero nakuha niya pang sumali sa laro, sana nagpahinga na lang siya. "Is he crying?" habang tinititigan ko siya napatanong na lang ako sa aking sarili nang makita kong may lumabas na isang butil na luha mula sa kaniyang mga mata. At may sinabi siyang pangalan na hindi ko masyadong narinig, but the name that he uttered a while ago makes my heart ache for no reason.

I want to let go of this. "P-please Baby, d-don't leave me. I c-can't, I really can't..." He breathes painfully. Even his voice sounds defeated. H e is like a soldier wounded in the battle. His soft sobs is so painful to hear and I don't want to hear it anymore.