Being A Teacher Quotes の小説・ストーリー

"So, that's our Problem! Bakit, ang mga Teachers ba natin ay mga b@b@? One of our requirements para makapagturo rito ay above the IQ! Meaning, hindi simpleng matalino lang! Kailangan mo rin maging matapang at ma diskarte! Hindi mga lampa at iyakin!" Hindi sila nakasagot at makatingin sa akin kaya ibig sabihin ay hindi nila sinunod ang sinabi ko. Tumayo Ako sabay hablot sa aking Bag."Huwag ninyong hayaan na kayo ang palitan ko! Double ang sahod ninyo compared to others so do—your—job!" Nag martsa Ako palabas na walang lingon lingon. Nang nasa Parking na Ako ay napa mura Ako ng makita ang aking kotse. Kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan sa CCTV kong sino ang may gawa.

“W-well…hindi ba totoo naman yun? I mean, nangyayari naman talaga sa totoong buhay yung nai-inlove ang babae sa lalaking kinaiinisan nila.” “Ibahin mo ako because I’m not, hindi ako pumapatol sa parang kapatid ko na.” “Hindi ko namang sinabing may chance kayo ni Zion, although mas matured itong tingnan at mas bata ka namang tingnan, so kung sakali man ay hindi na rin halata.” “Nakalimutan mo na ba na isa sa code of ethics ng mga teacher ay bawal silang pumatol sa estudyante nila? Kaya please lang, don’t intoxicate my mind.”

“Wala naman. Kasi habang tumatagal ay pahirap nang pahirap ang pinag-aaralan namin. At saka ang mga kaklase ko ang gagaling sumagot sa tanong ng teacher. Gusto ko rin ng ganun, ‘yong kahit hindi tawagin ng teacher ay alam ko ang sagot.” “Ah, so, insecure ka sa matatalino mong classmates?” “Gano’n ba ‘yon?” “Yes. Pero sa halip na ma-insecure ka, gawin mong inspirasyon ang mga ito.” “Paano po?” “Mag-aral kang mabuti. That’s the only thing you can do to be a better student.”

masayang bati niya, habang may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. She need to pretend that everything is okay. Ayaw ni Hadassa na maapektuhan no’n ang pagtuturo niya, isa pa ayaw niya ring idamay ang nga estudyante sa personal niyang buhay. “Good morning, teacher! We missed you!” sabay-sabay na bati ng mga ito. “Aba naman, at talagang na-miss ako ng mga batang ang gugwapo at ang gaganda!” papuri niya.

Ngunit nang tumigil ito at humarap sa amin ay tila nasabik ako sa kanyang ituturo. “Oh ano pang ginagawa ninyo riyan? Sumunod na kayo sa akin.” Ngumiti ito at pumamewang. “Didn’t I tell you that I am not a woman of textbook? I do want to teach my students through experience! Kaya lets go!” Talon pa nitong aya sa amin na buong sabik naming ikinatayong lahat. Mga oras ng buhay namin na inakala naming kasiya-siya. Ngunit ang matutunan pala ang bagay na ito ay isang pagdurusa.

Hilig ko pa naman aang mag-absent. "I chose this class," his tone changed. "Because I know no one could handle you, and I know I can. I can change all of your mindset from stooping down to being proud. Please, don't let anyone to manipulate you and keeps you apart from who you are in the future. You might be a billionaire someday or more than that." Napangiti ako sa sinabi niya. Ibig sabihin ay talagang hinahangad din niya ang tagumpay ng mga estudyante niya. He is not just a teacher. He is a motivator.

Kaya wala na sinong makakapanlait sa akin. "Act like a real one, teacher Garcia. Don't let my children down because they treat you a good teacher," pagbibigay paalala ko dito bago ko ito tinalikuran. Hindi ko na kailangang hintayin ang sagot nito sa sinabi ko. Sapat na na mabigyan ko ito ng babala.

Gusto ko lang ipaalam sa kanya kung gaano ako kagusto ng mga bata bilang teacher nila. "You love me, don't you?" I asked, smiling. "Yes," pa-chorus pa rin silang sumagot. "Love ko rin kayo, and it won't change even if I'm no longer your teacher," sabi ko na may ngiti sa labi. "Be kind to Teacher Michelle, children, okay?" Be kind to animals sana ang gusto kong sabihin dahil talagang nagmistulang hayop ang babaeng 'to sa buhay ko. Ayaw malamangan.

"Oh, you know how life goes. I loved business, but teaching...it called to me. Nag-aral ulit ako matapos nating grumadwyet. Tignan mo, mas expertise ko ang pagha-handle ng mga bata kaysa ang negosyo." "Well, masaya akong naging teacher ka ni Raven. Palagi niyang kinukwento kong gaano kasaya sa section niya. Pasensiya ka na kung minsan may saltik yan. Mana sa akin eh,"puno ng pagkasabik kong paliwanag. Matagal din kami hindi nagkita kaya nawawala ako sa sarili. Isa siya sa mga kaibigan ko na palaging pinagbibigyan ang mga kalokohan ko. Nakakamiss ang panahong iyon.

Nakita ko ang malalaking butil ng luha ko na nahulog sa semento. "For goodness sake wipe your tears. I'm a teacher in this university Miss. I'm trying my best to be a good example to my students, but because of you napapahiya ako sa mga studyante ko. Ngayon umiiyak ka? Anong gusto mong isipin ng mga estudyante ko ha? Ilang beses ko ba kailangan sabihin sa yong tigilan mo ang pagpunta dito? Tigilan mo ang pangungulit sa akin. Bakit ba di ka nakakaintindi?"