Bitter In Tagalog Novels & Stories

" Tomorrow, I'll order our food so don't cook." " Ha? Bakit pa? Pwede naman akong mamili ng rekado para lutuin---" " I said I'll order our fvcking food! " Nagulat ang dalaga sa biglang pagtaas ng boses ng binata sa kanya. Ano na naman bang nagawa niya? " I hate it when I taste your cooking. I fvcking hate it. "

Way, way cold for her liking. “Alam mo hindi ko maintindihan ang mga babaeng nagkakagusto sayo. Ano bang nakita nila sayo? You are a tiyanak incarnate. Stop hiding behind that face.” “Huwag mong isisi sa kanila kung wala kang taste sa mga lalaki.”

No way! "I'm sorry, Aekim pero magkaiba ang bitter at better. I am better than her. And I am not bitter. I AM BETTER!" wika ko kay Aekim sabay irap.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

As I drank the liquor for my last shot glass, I tasted the bitterness. Napakapait. This life isn't really fair. Life is bitter. Mukha lang maganda ngunit sa totoo lang ay mapait. Lalo pa akong napaitan matapos masagi ng mga mata ko ang lalaking may berdeng mata na nakatitig sa akin. May mga kasama at mukhang nagkakasiyahan. While I, on the other hand, embrace the bitterness alone. Nagpuyos lang lalo ang damdamin ko sa kaisipang sinusundan niya ako. Na ano? Balak na naman niya? Did he enjoy his sinful night so much that he found time to follow me here?!

sabay inamoy-amoy 'yong buhok ko. Sinungaling! "Ah, Stephen gusto ko nalang pala ng saging, yong singkit sana." Dapat mahirapan ka den, sabi nga nila ibahagi daw natin 'yong sakit este blessings pala 'yon. "Ha? Anong singkit? Yong mata na parang mga chinese ganon?" "Ibig kung sabihin eh, yong saging na magka dikit, di ka pa ba nakakakita nang ganon?"

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

(Oh-oh) Na ganito pala kasaya 'to (Oh-oh) 'Yung buhay ko na may kagaya mo (Oh-oh) Kasi, kasi, kasi, kasi kasi (Oh-oh) Dati naman ay sanay ako (Oh-oh) Mahalaga lang ay buhay ako (Oh-oh) Nu'ng 'kala ko walang kagaya mo (Oh-oh) Pero mali, mali, mali, mali Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang inasam Buti na lang 'di ako nainip sa tagal, nag-abang Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang minahal Buti na lang Oh, buti na lang talaga ay wala 'kong ibang dinasal Buti na lang dumating ka na ang masasabi ko lang Buti na lang talaga ay wala 'kong ibang minahal

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.