Parted Ways In Tagalog Novels & Stories

ELISE POV: *]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:c59641ea-cdd9-4535-96d2-dc039c5ce938-0" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant"> Makalipas ang dalawang araw, dumating na ang oras ng tuluyang paghihiwalay. Nakahanda nang umalis pabalik ng Pilipinas sina Tita Cynthia, Marise, at Noah.

Tinawag ko siya, medyo inis. "Love, anong ginagawa mo? Bakit parang ang aga yatang mag-empake?" Lumapit siya sa akin, naka-ngiti pa, parang wala lang. "Love, aalis na tayo ngayon. Lahat ayos na. Lilipad tayo pabalik ng Pinas!" Natigilan ako. Halos bumagsak ang panga ko sa gulat. "Wait, what?! Aalis tayo ngayon?"

--- --- --- --- "May bahagi pa ng kasunduan na hindi natin natapos." --- Nanlamig ako. --- --- --- Akala ko tapos na. --- --- --- Akala ko malaya na kami. --- --- --- Pero ang liham ng ama ko... --- --- --- Ay hindi pala isang pagtatapos. --- --- --- Isa pala itong paanyaya. --- --- --- Papunta sa lugar kung saan nagsimula ang lahat. --- --- --- At sa pagkakataong ito... ---

he raked his hair with his fingers and swallowed hard. "Huwag na." Dala ang bagahe, lumabas ako ng kwarto. I stopped right in front of him. Tumingkayad, at hinalikan ito sa pisngi. "Until we meet again," I walked straight outside, weeping. Kapag maayos na ako, at kapag ako pa rin ang mahal mo, baka pwede pang maging tayo ulit. Until our strings meet again. Goodbye... THE END *** Thank you for reading this story💕

Iba din pala pag sanay ka na nanjan lagi yung taong mahal mo ano? "Haysss. Bahala na nga. Di lang talaga ako sanay. Nasanay na akong lagi siyang kasama. Tapos ngayong malayo kaming dalawa, wala pa kaming komunikasyon dahil nga bawal siyang gumamit ng cellphone habang nagpapagamot." Sabi ko.

"Me too..Lahat kayo mamimiss ko ng sobra" "Yanna" ngumiti at yumakap ako kay Ms.. "Magiingat po kayo Ms Lorren" tumango tango siya Goodbye is very necessary, we don't want to parted ways but its needed.. "Salamat sainyo!" Kumaway siya habang naglalakad patalikod.. Lahat rin kami ay kumaway pabalik. "Mamimiss ko siya" mahinang sabi ni Renz..

Silang dalawa ang halos kausap ko dahil, gumagamit kami ng salitang Tagalog. Fil-Korean si Jung na childhood friend ko dito sa Korea nung bata pa ako. Filipino si Kim naging kaibigan ko siya sa BSU sumama siya sa akin dito pagka-graduate namin ng senior high. Sina Park at Eun, korean na nakilala naming tatlo nung unang pasok sa school. Magaan kaagad ang loob namin sa kanilang dalawa maliban kina Jung at Kim magka-away pa rin hanggang ngayon. Pero, away na hindi umaabot sa malalim na awayan.

nag tatampong aniya dito. Lumungkot naman ang mukha nito "I'm sorry" Niyakap niya ito "Pwedeng mag away lang tayo at wag mag hihiwalay? Mag selos ka lang pero wag na wag mo akong iiwan" "I promise. Kahit anong mangyari hinding hindi kita iiwan .. Pero pwede ba mag pa order nalang tayo ng pag kain? "

"Despidida?" He smirked and walked towards my direction. "Wala ka pasok?" He asked and opened one can of beer. "Saturday bukas." Napatango na lang siya at nilagok 'yon. "Woah! Ang lapit natin sa isa't-isa ta's sa iba ko nalaman na aalis ka na. Figlio di puttana! 'Son of a bitch!' " "Mi dispiace. 'I'm sorry'. " "Sorry sorry, cagna! 'bitch!' "

sabi pa nito bago lagpasan ang dalaga saka tumingin pa sa paligid. Napanganga ang dalaga sa sinabi ng binata, “ You know that’s not what I meant!” Nagpatuloy ang dalawa sa paglilibot sa lugar, nakalimutan na ng dalaga ang inis sa kasintahan dahil sa ganda ng lugar. Nag-enjoy siya sa paggagala at pakikipag-usap sa mga iba pang turista doon habang ang kanyang nobyo ay nakamasid lamang sa paligid hawak na naman ang telepono nito. Kunot na napatingin siya dito, hanggang nakaisip siya ng ideya kung papano matutupad ang kanyang hiling kanina.