Blink: The Book Novels & Stories

“If you are not fully human, if your blood burns them and breaks their hold, what the hell are you exactly, Sheara?” I stood up too fast, my movements sharp and restless, like I couldn’t stay still any longer while talking about this. I walked over to the tall wooden bookshelf in the corner, running my fingers along the spines of the books until I found the one I was looking for. I reached behind the rows of books and pulled out one I had kept hidden for years, where no one would find it unless they knew exactly where to look. It had no title on the cover, bound in dark leather that was cracked and worn like old dried skin. When I brought it closer, he caught a strange scent — earth, iron, a

I slide my fingers unto the books na nadaraanan ko kahit may bahid ito ng alikabok at sapot ng gagamba. “Hera…” Napatigil ako sa paglalakad. Nanlalaki ang mga matang napadako ang tingin ko sa dulong parte ng silid-aklatan. Sumisilay mula roon ang isang liwanag. Mula sa hanay ng mga luma at antigong libro. Imbes na pangunahan ng takot ay mas nanaig ang pagtataka ko. I automatically walk a step closer to see that I am not hallucinating. “What the heck? I-is this magic?” I whispered in amusement while looking to the only book with rays of light coming from the pages. Halos mapamura ako. Nanginginig kong iniangat ang kaliwa kong kamay at inabot ang libro.

Act (Penelope's Point of View) Nadatnan ko si tita Marissa na nagkakape sa balcony. Lumapit ako sa kanya at umupo sa kaharap niyang upuan, na dati ay inuukupa ni Thala. Kinuha ko ang isa sa mga aklat na nakalagay sa mesa at nagsimulang magbasa. "Ibaba mo 'yan. That book is owned by my daughter," sita niya sa akin na ikinakulo ng aking dugo. Bakit ba ang hirap kunin ng loob nitong babaeng ito?

Pag-amin ko sa nanginginig na boses sa sobrang kaba. “P-pero, promise! Wala akong kinuha na kahit ano. Yung libro lang.” Itinaas ko pa ang isang kamay na nanunumpa. “Wala nang iba. Wala akong pinakialaman, wala akong ginulo. Kahit puntahan mo pa at tingna—”

“I-si-si-mple ko ang buhay ko. Magsusulat ako ng libro. Tungkol sa Ghost Team. Tungkol sa Lazarus. Tungkol sa Chimera.” “Isang aklat?” tanong ni Billie, puzzled. “Oo. Isang analogue record ng digital apocalypse,” sagot ni Marcus. “Mas mapanganib ang aklat na ito kaysa sa anumang code na naisulat ko. Wala itong password. Wala itong encryption. Pure truth iyan.”

Agad kong inabot ang bayad ko rito at malaki ang ngiting nagpasalamat. Dahil maaga pa lamang ay naisipan kong maglakad-lakad na lamang muna. The city lights keeps making me awe. Sobrang ganda, at nakakatuwa ring buhay na buhay ang lugar kahit gabi na. Sa kakalakad ay nakarating ako sa isang parke. Hindi naman ako nag-alalang baka maligaw ako dahil tanaw ko pa rin ang building na tinitirhan ko. Umupo ako sa isa sa mga swing at hinayaan ang sariling damhin ang lamig ng simoy ng gabi.

Sa unang pagkakataon ay nasaksihan niya ang ginawa ni Uriel na literal na pinatigil pati ang paggalaw ng mga tao sa paligid. “H-how did you do that?” namamanghang tanong niya habang pinagmamasdan ang paligid. Matagal na niyang kasakasama si Uriel at nakita na niya kung paano ito makipaglaban sa mga hindi ordinaryong nilalang, subalit namamangha pa rin siya sa kakayahan nito. Napatingin siya sa lalaking papalapit sa kanila. Nakakasilaw ang presensiya nito dahil sa mapuputi nitong mga pakpak. Nang makalapit ito sa kanila ay saka lang niya nito napagmasdan nang diretso dahil unti-unting naglaho ang nakasisilaw na liwanag na nagmumula sa mga pakpak nito.