Tomorrow Is Never Promised Novels & Stories

Sapat para gawin ang isang bagay na matagal ko nang dapat ginawa. Tahimik akong nagmamaneho papunta sa condominium ni Clayton habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang sinabi ni Jhade. "Some promises are meant to be fulfilled... Some promises are meant to be broken." Hindi ko na kayang tuparin ang ipinangako ko. At bago matapos ang taong ito... Kailangan kong sabihin iyon sa kaniya.

Kung tutuusin hindi na nila kailangang magtrabaho dahil mayaman naman sila subalit gusto nilang paghirapan ang perang gagamitin nila at ayaw nilang umasa sa pera ng kanilang mga magulang. Maraming ka weirdohang ginagawa ang binata but despite his weirdness, she still cared for her best friend. Ayaw niya na lagi itong nag-iisa. Iniisip pa nga lang na magkakahiwalay sila ay natatakot na siya. They make promise to each other at hinding-hindi niya iyon malilimutan. Ang mga katagang binitawan ng binata, “kahit na ang tadhana ang maglalayo sa‘tin, gagawa at gagawa tayo ng paraan upang magkita muli.”

Ayaw talaga maniwala. "Pero tsk! Yung totoo kasi baks?" nakanguso parin siya. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Parang ito pa ang naging problema ko ngayon imbes na tapos na. "Totoo nga! Basta ang sabi hindi na daw mauulit iyon" inis na wika ko dahil sa totoo lang malapit ko ng masabunutan ang babaeng ito. Promise!

Pero bagsak ang mga balikat na bumalik siya sa kanyang sasakyan. Dalawang linggo pero sariwang-sariwa pa rin ang sakit ng paglisan nito nang walang paalam. Ni hindi niya nga alam kung babalik pa ba ito. Kung may hinihintay pa ba siya. Handa naman siya maghintay pero ang tanong meron pa nga ba siyang hinihintay. He remembered one article saying that; "The most painful goodbyes are the ones that are never said and never explained."

Pinigilan nya ang Sarili na wag muna maakit Dito may pag uusapan pa Sila, umopo sya sa kama at sumandal sa headboard. " Halika Dito ka." Aya nya Dito at tumabi naman ito sa kanya ,napapaso na sya sa init na nararamdaman pero pilit nya parin pinakalma ang Sarili. Huminga muna sya ng malalim saka nagsalita. " Tomorrow is Sunday anong balak mo?" Tanong nya Dito. " Wala , Sabi mo Kasi Hindi na Ako papasok eh." Saad nito.

"Eh, kasi. . .mahal kita at gusto ko iyong gawin kasama ka kahit wala akong kasiguraduhan." That earned a genuine smile on Zandro. "That's it, Mi Amor. Gusto kong subukan kahit na wala pa itong kasiguraduhan. Assurance is actually a myth these days, maski ang alon sa dagat at direksyon ng hangin ay paiba-iba. We can never promise tomorrow, but I will fight for our future. I will do that with you, with only you because I. love you. you. hear that? I love you. Now, what's still unclear to you?"

Leaving him is much better than forcing ourselves to love even knowing it won't last. He promised that he will never leave me again yet I find myself leaving without saying goodbye. Why even make promises, full knowing that they won't be kept? To become even sadder or to lessen the sadness? Hindi ko alam kung anong dahilan, but maybe because we earnestly want to keep the promises.

Nang minsan kasi na nilukob siya ng kalungkutan ng nakaraan ay dito siya dinala ng binata at simula nun ay dito na nila gusto tumambay. "You don't need to promise, just do it. I don't like promises, because the last person who promised me, did not fulfill it," diretsahan niyang tugon kay Clyde. Huminto ang masuyo nilang paggalaw kapagkuwan ay pinaghiwalay ni Clyde ang kanilang mga katawan. Sinapo nito ang kanyang mukha ng dalawang palad nito at matiim siyang tinignan sa mga mata. Hindi niya itinago ang sakit na lumukob sa kanya sa alaala ng nakaraan. Nakaraan na gustong-gusto na niyang kalimutan.

“But promise me one thing…” “Ano?” “That you’ll stop doubting if you deserve something good. Because you do.” Naramdaman kong gumaan ang dibdib ko. Ang dami kong kinikimkim. Tumango ako. “Okay. I promise.” He smiled. Muli niya akong hinalikan. ***

Pero nandun. At hindi niya alam kung saan ito nanggaling. Rhea ended the call slowly. Jake looked at her. “Well?” She exhaled. “It’s not gone.” Jake studied her face. “And that’s good?” She hesitated. “I don’t know.” Dahan-dahan siyang tumingin ulit sa lungsod. Sa future na hindi na predictable. Sa mundo na wala nang isang system na magdedesisyon para sa lahat.