Sabay-sabay tumitibok ang puso ko tuwing nababanggit ang apoy sa librong ito—parang alarm bell na nagtuturo ng lugar kung saan lumalabas ang katotohanan. Sa unang basa, nakikita ko ang apoy bilang puro pagkawasak: sinusunog nito ang bahay, sinusunog ang liham, sinusunog ang mga alaala. Pero habang lumalalim ang istorya, napagtanto ko na hindi lang basta apoy ang ipinapakita ng may-akda; ito ay isang paraan para linisin ang mga hindi na kailangan, isang ritwal ng paghihiwalay sa nakaraan.
May eksena kung saan sinindihan ng bida ang isang lumang larawan—hindi para iwasan ang alaala kundi para muling buuin ang sarili. Personal, naaalala ko ang kamping noong bata pa ako: ang init ng bonfire, ang usok na nagdadala ng amoy ng bagong simula, at ang katahimikan pagkatapos ng pagliyab. Sa nobela, iyon ang punto — ang apoy ay mapanganib at kaakit-akit, sabay nitong hinuhubog ang mga karakter. Sa bandang huli, nakikita ko ang apoy bilang simbolo ng pagbabago: panibagong simula pagkatapos ng nasunog na lumang bersyon ng sarili, isang kakaibang uri ng paghilom na masakit pero totoo.