Novel & Cerita Bundok Ng Armenya Drawing

Tumingin sila pareho sa akin. "I made Arme, because to the person I love the most!" Walang gana kong sagot. Tumayo ako at nilagay ko ang kanan kong kamay sa bulsa ko. Biglang pumalakpak ang kaibigan ni Uncle na wala naman kwenta ang sinabi ko. Naglibot libot lang ang mga ito at umalis din agad. Bumalik ako sa table ko at sinuot ang salamin ko at binasa ang financial condition ng company. As of now the Arme had a great performance.

“Dahil sa kanya, natuto ulit akong magmahal.” “Lolo, may dala po kaming drawing!” sabay abot ni Amara ng kanyang maliit na papel kung saan nakaguhit ang isang bahay, may araw sa taas, at tatlong tao—isang babae, isang lalaki, at isang batang babae. Napangiti si Rodrigo. “Ito ba tayo?” “Opo! Pero kulang pa po ‘yan. Wala pa si baby Lucien kasi tulog siya, sabi ni Tita Mia. Next time po, dadalhin ko siya dito.”

"Ikaw ba ga ay may napansin, magandang babae, dalawang linggo na ang nakakaraan siguro ay napadaan doto bandang alas:230 ng hapon." "Ito po ang larawan, at iniabot no Eduard ang larawan ni Armina." Bahagyang pinahinaan ang apoy ng kanyang kalan at sinipat sipat ang larawan na ipinakita ni Eduard. "Ah itp, ay oo, naku ay halos ang mga ulo ng kalalakihan ay mabali na sa paglingon sa magandang babaeng iyan na akala moy diwata sa ganda "

Ang sariwang hangin at stress-free na environment ng probinsya ay nakatulong nang malaki sa remission niya. "Ate!" masiglang bati ni Kiko. Ipinakita nito ang drowing. "Look! Drowing ko 'to para sa'yo." Tinignan ni Amara ang drawing. Isang bahay kubo. May mga bulaklak sa paligid. At sa gitna, may tatlong stick figures. Isang babae (si Amara), isang maliit na lalaki (si Kiko), at isang matangkad na lalaki sa tabi nila.

Nakangiti pang sabi ni Armano. Pumunta sa kaniya ang kaniyang tauhan dala ang isang mahabang bakal na may pabilog sa dulo. Animo'y ihawan ang hitsura ng bilog dahil nagbabaga pa ito. Samantala, nagsuot naman ng telang gloves si Armano bago niya hawakan ang bakal. Dahil pagkakakadena ni Bernard sa kaniyang mga kamay, hindi na siya makakapalag pa.

Mukhang ang mga martial artist na ito ang kayamanan at pundasyon ng Ten Thousand Armies. Palalakasin nang sobra ng training na ito anglakas nila, at tataas nang sobra ang lakas ng Ten Thousand Armies sa larangan ng martial arts. *** Samantala, sa top-floor courtyard ng Scarlet Pinnacle Manor. Ang landscape painting sa harap ni Vera ay 80% na kumpleto na. Gumagamit si Vera ng isang brotsa para gumuhit ng isang partikular na masaganang puno sa tabi ng isang lawa sa kabundukan.

Isa itong crayon drawing na siguro iginuhit mismo ni Jackson. Mayroong dalawang matatanda sa drawing na nakahawak sa kamay ng batang lalaki. Silang tatlo ay may masasayang ngiti sa kanilang mga mukha habang naglalakad sa isang bukid na may berdeng damo at puno ng bulaklak. Ang dalawang matandang ito ay malinaw na siya at si Jeremy habang ang batang lalaki ay si Jackson mismo.

Ngunit habang isa-isang binabaliktad ko ang mga drawing niya ay may isang papel na nagpahinto sa paghinga ko. Nanigas ako. Nakita ko sa kang drawing ang isang masayang pamilya. Magkakahawak-kamay pa. May araw sa itaas at malaking bahay sa likod. At sa ibaba ng drawing ay pinangalanan pa niya ito. Mommy Celine. Baby Brent. At… Daddy Alaric. Parang biglang bumigat ang paligid. Nanginginig ang mga kamay kong hinaplos ang sulat niya.