Kamay Drawing Novels & Stories

Isa itong crayon drawing na siguro iginuhit mismo ni Jackson. Mayroong dalawang matatanda sa drawing na nakahawak sa kamay ng batang lalaki. Silang tatlo ay may masasayang ngiti sa kanilang mga mukha habang naglalakad sa isang bukid na may berdeng damo at puno ng bulaklak. Ang dalawang matandang ito ay malinaw na siya at si Jeremy habang ang batang lalaki ay si Jackson mismo.

Ang natitira na lang ay ang lalaking handang makinig at handang maghintay. "Mommy, look!" tawag ni Liam mula sa kaniyang maliit na mesa. "I drew a picture of us po!" Tumayo ako para lapitan ang anak ko. Sa drawing ni Liam, may tatlong tao, isang babae, isang lalaki, at isang batang nasa gitna nila na nakahawak sa mga kamay nila. Ang lahat ng drawing ay may malalapad na ngiti.

Tatlong tao lang ang nasa drawing, si Elle, si Kieran, at siya. Habang nakahinto sa isang traffic light, muling tiningnan ni Knox ang drawing. Hindi iyon perfect—hindi pantay ang mga linya, tapos nakangiti lang ang mga bilog na mukha. Pero para kay Knox, iyon na ang pinakamahalagang “artwork” na natanggap niya sa buong buhay.

“Kasi kahit nasaktan ako, kahit natakot ka… nandoon ka. And that’s all I needed to get through that day.” Nagtagpo ang mga mata nila. Tahimik. Tapat. Punô ng pag-unawa. Maya-maya pa, lumapit si Ayesha na may bitbit na drawing pad. “Mommy, Daddy, tingnan niyo, I drew our family!” proud niyang sabi. Sa papel, may tatlong stick figures. May baby sa gitna, may puso sa taas ng ulo ng Daddy, at may malaking ngiti sa mukha ng Mommy.

Itinuro nito ang matangkad na lalaki. "Ikaw naman po ito, Mommy." Sunod nitong itinuro ang babaeng nakangiti. "Ako po ito." Itinuro nito ang batang nasa gitna. "At ito naman po si Baby Kyle." Napangiti si Maya. Hindi man perpekto ang drawing, pero iyon ang pinakamagandang larawang nakita niya. Lumapit siya sa anak at mahigpit itong niyakap.

tanong ni Yamato kaya tumango ako. “Nadapa ako noon dahil kay Bullet. Matagal na, may pasok pa no’n,” kwento ko. “Ah,” alanganing tumawa si Yamato. “Nakakahiya naman,” aniya ni Yamato at inilapag ang folder. “’Yan yung drawings ko, kuya,” wika nito. “Magkaibigan kayo tapos hindi mo pinakikita sa kaniya?” senyas ko kay Yamato.

"Wait here, Mommy!" Kumaripas siya ng takbo patungo sa kanyang maliit na backpack sa kanto ng kwarto. Hinalughog niya ito at bumalik na may dalang gusot na papel, isang drawing na ginawa niya kanina. Isa itong tabing-bahay na may dalawang tao, isang matangkad na babaeng mahaba ang buhok at isang maliit na batang babae na may hawak na dambuhalang puso.

muling sambit ni Katie, sabay inilapit ang lapis, “tulungan mo po akong magdrawing ng daddy. Para po may kasama si Mommy.” Napakurap siya. Saglit siyang natigilan, may kung humaplos sa puso niya. Daddy? Tahimik niyang kinuha ang lapis mula sa maliliit na kamay ng paslit. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang iguhit ang isang lalaki, matangkad, naka-suit, at may seryosong mukha pero may munting ngiti sa labi. Simple lang ang drawing, pero napansin niya na halos sarili niyang anyo ang iginuhit niya.

“Mama, sabi ni Papa dalhin ko raw ’to para makita niyo. Hindi po ako makulit sa school!” Ngumiti si Laura. “Very good—ang ganda ng gawa mo.” Mabilis na sulyap ang ginawa ni Amara sa drawing. Tatlong maliliit na pigura na gawa sa makukulay na papel—magkakahawak-kamay sa isang parke. Isang pamilya. Biglang nanikip ang kanyang dibdib sa sakit. Naalala niya noong bata siya, gumuhit din siya ng ganoon—isang picnic kasama ang kanyang mga magulang. Hanggang sa lumabas ang katotohanan.

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!