روايات وقصص ضمن Kamay Drawing

Kumislap ang mga mata ni Cameron. Si Kairi ay may napakagandang katawan, at ang kanyang mukha ay parang isang diyosa. Lubhang interesado siya sa isang babaeng tulad niya. Malaking bagay kung gagawa siya ng pabor para sa kanya at papaibigin siya sa hinaharap. Walang pag-aalinlangan, biglang lumitaw si Cameron sa harap nina Harvey at Yuri.

Isa itong crayon drawing na siguro iginuhit mismo ni Jackson. Mayroong dalawang matatanda sa drawing na nakahawak sa kamay ng batang lalaki. Silang tatlo ay may masasayang ngiti sa kanilang mga mukha habang naglalakad sa isang bukid na may berdeng damo at puno ng bulaklak. Ang dalawang matandang ito ay malinaw na siya at si Jeremy habang ang batang lalaki ay si Jackson mismo.

Ang natitira na lang ay ang lalaking handang makinig at handang maghintay. "Mommy, look!" tawag ni Liam mula sa kaniyang maliit na mesa. "I drew a picture of us po!" Tumayo ako para lapitan ang anak ko. Sa drawing ni Liam, may tatlong tao, isang babae, isang lalaki, at isang batang nasa gitna nila na nakahawak sa mga kamay nila. Ang lahat ng drawing ay may malalapad na ngiti.

“He’s… a friend, baby. His name is Knox.” Knox knelt down, halos ka-level ng bata. Maingat ang ngiti niya, hindi pilit. “Hi, Kieran. Ang ganda ng drawing mo ah.” Itinuro niya ang coloring book na hawak nito. “Car ba ‘yan?” Tumango si Kieran, showing the page. “Red car. Like Mama’s.” Knox’s smile widened. “Ang galing mo. Mas maganda pa kaysa sa mga kotse ko.”

“Kasi kahit nasaktan ako, kahit natakot ka… nandoon ka. And that’s all I needed to get through that day.” Nagtagpo ang mga mata nila. Tahimik. Tapat. Punô ng pag-unawa. Maya-maya pa, lumapit si Ayesha na may bitbit na drawing pad. “Mommy, Daddy, tingnan niyo, I drew our family!” proud niyang sabi. Sa papel, may tatlong stick figures. May baby sa gitna, may puso sa taas ng ulo ng Daddy, at may malaking ngiti sa mukha ng Mommy.

Ang sariwang hangin at stress-free na environment ng probinsya ay nakatulong nang malaki sa remission niya. "Ate!" masiglang bati ni Kiko. Ipinakita nito ang drowing. "Look! Drowing ko 'to para sa'yo." Tinignan ni Amara ang drawing. Isang bahay kubo. May mga bulaklak sa paligid. At sa gitna, may tatlong stick figures. Isang babae (si Amara), isang maliit na lalaki (si Kiko), at isang matangkad na lalaki sa tabi nila.

Itinuro nito ang matangkad na lalaki. "Ikaw naman po ito, Mommy." Sunod nitong itinuro ang babaeng nakangiti. "Ako po ito." Itinuro nito ang batang nasa gitna. "At ito naman po si Baby Kyle." Napangiti si Maya. Hindi man perpekto ang drawing, pero iyon ang pinakamagandang larawang nakita niya. Lumapit siya sa anak at mahigpit itong niyakap.

Gusto ko lang siyang kamustahin kung okay lang ba siya. Pagdating ko do'n, pinapasok ako ng Daddy niya sa room niya. Nag mumukmok daw kasi si Kaye do'n at hindi pa kumakain simula kanina. Kumatok ako do'n at pinapasok naman niya ako. Nagulat ako no'ng makita kong puno ng mga drawings 'yong kama niya at 'yon ang ginagawa niya ngayon. Lumapit ako sa kama niya at tiningnan isa isa 'yong mga drawings niya.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

tanong ni Yamato kaya tumango ako. “Nadapa ako noon dahil kay Bullet. Matagal na, may pasok pa no’n,” kwento ko. “Ah,” alanganing tumawa si Yamato. “Nakakahiya naman,” aniya ni Yamato at inilapag ang folder. “’Yan yung drawings ko, kuya,” wika nito. “Magkaibigan kayo tapos hindi mo pinakikita sa kaniya?” senyas ko kay Yamato.