Calamity Jane Novels & Stories

Ang mga tauhan ko, sina Snake, Jeff at Mark, ay nagsiguro na wala ng makakaligtas na kalaban. At dahil sa ilalim ng malamlam na ilaw ng warehouse, natapos ang lahat. Ang mga tao ni Ray, pati siya mismo, ay hindi na muling nabubuhay pa. Ang pagkakabasag ng kanilang grupo ay natapos na, at sa bawat patak ng dugo na sumabog sa ilalim ng kanilang mga katawan, natapos ang isang bahagi ng kalupitan sa buhay ng lahat.

Bakit parang ayaw niyang dalhin ako sa ilang mga meetings niya sa ilang investors? "Salamat sa impormasyon, Charity," ani ko na lamang. "You're welcome po, ma'am." Muli akong bumalik sa aking opisina at naupo sa couch. Isinandal ang sariling likod at pumikit saglit para i-relax ang isipan. Kung tutuusin maswerte ako sa kinaroroonan ko ngayon pero mas gusto kong mamuhay sa tamang proseso hindi ang nakilala ako sa ibang katauhan. Ako si Cally Janeiro at hindi si Lavinia Walton.

“That’s bold of you. Walang pagdadalawang-isip mo talaga ako tinanong niyan? If I tell you that I know something what will you do?” “I will do anything in my power, handa akong ibigay sayo kahit na ano, maliban lang kay Juancho at sa mga anak ko.” I need to strike while the iron is still hot. Jane was the woman I thought she would be. I know she was not a bad person. She was just trapped in her own circumstances. Isang ibong hindi maibuka ang kaniyang mga pakpak. “Huh! Can you really handle it? What I want?”

Kabanata 30 – Ang Paglalaban ng Puso Tahimik ang opisina sa hatinggabi, ngunit sa isip ni Elena, isang bagyo ang walang tigil na humahampas. Ang bawat sandali kasama si Adrian ay nag-iiwan ng bakas—isang halong kilig, pangamba, at matinding paghanga. Ngunit kasabay ng damdaming iyon ay ang hindi maipaliwanag na pangamba: paano kung ang kanyang puso ay magpadala sa isang mundo na puno ng komplikasyon, kapangyarihan, at mga lihim na hindi niya kayang intindihin?

Nasa gitna pa ng kilig at tawanan ang mga empleyado nang bumukas ang isang pinto at lumabas si Jane. Nanlaki ang mga mata niya nang makita si Richard at Fae na magkatabi, punong-puno ng spotlight at atensyon, tila sila ang bida sa isang pelikula. Kitang-kita niya ang mga titig, ang kilig ng lahat, at ang matamis na eksena. Nanigas si Jane. Halos hindi makapaniwala sa nakikita. Dahan-dahang kumuyom ang kamao niya, bago sumimangot at nagpakawala ng isang ngiti—hindi ngiti ng saya, kundi isang mapait at masamang ngiti.