Calamity Jane Novels & Stories

Bakit kailangan pa sa akin mangyarj ang lahat ng ito! . "Calm down Miss, calm down makakasama yan sa kalusugan mo" himbis na tumahimik ay mas lalo akong naluha. "S-sino kaba?" "I'm Jane your psychiatrist, you just had miscarriage and I know how painful it is" I shake my head on what she said. I can't help but to blame myself on what happen to my baby. Hindi ako nag ingat pinabayaan ko ang sarili ko nadala ako sa nararamdaman ko. Hindi ko man lang napansin na buntis ako. And now here I am at the hospital, I killed my baby! This is my fault.

Tumawa nang malungkot si Jane Flores. Talagang nilalabag niya ang kanyang sarili, at ito ang unang pagkakataon na siya ay nagkasala ng pagkawala ng mukha para sa isang tao, ngunit kapalit nito, ito ay lamang ng isang mas malupit na pagtanggi sa bawat oras.

Agad naman silang sumugod at agad namang napatalon si Jane at sinipa ang mukha nung isa na kinahulog sa balcony at nakikita din niya na ang gagaling ng mga nandidito ngayon. Mabilis at flexible ang galaw ni Jane na kinagulat ng mga kalaban niya ngayon. Nakikita din niya sa di kalayuan na may nakatutok na baril sa unahan at di niya alam kung kaninong pwesto ito nakatutok.

halos mapatalon si Kayla sa kinauupuan niya nang hampasin ni Jane ang lamesa niya. “Ano bang gusto mong gawin ko?! Kalabanin si Joshua? Alam mong walang wala ang pamilya niya sa pamilya ko. Ang gusto mo ba umatras ako sa kasal namin and then what? Habang buhay na magtatago sa dilim, habang buhay na matatakot at mag-aalala dahil baka nasa paligid lang siya? James can kill me at kahit na may magpapatunay na siya nga ang pumatay sa akin, is that enough to put him in jail? Makakalaya pa rin siya, Jane.” Hindi na nakasagot si Jane. Naaawa na siya sa kalagayan ni Kayla dahil dating masigla at masiyahan ito pero sa isang iglap lang biglang naglaho ang Kayla na nakilala niya.

"Lucille, sabihin mo! Anong ginawa mo kay Dylan?!" "Bitawan mo ako!" Ayaw ni Lucille mamatay sa ganitong paraan! Pero sobrang higpit ng pagkakapit ni Jane sa kanya, at lalo pang bumibigat ang kanyang gown dahil sa tubig. Mas lalo siyang lumulubog. Bago pa siya mawalan ng malay, naisip niya—"Ang malas ko! Mamamatay ako dahil sa kahibangan ni Jane!"

Sabi nya kasi pinagkakatiwalaan nya ako at ramdam nya rin nung una palang na mapapalapit talaga Kami sa isat isa. Sa mga nalaman ko hindi ako makapaniwala. Pero totoo ang lahat ng iyon. Ang dami kong naramdaman na emotions. Pero si Jane habang nag kukwento wala parin syang emosyon. Alam ko na kung bakit sya naging ganyan. Sa mga pinagdaanan nya nagawa nyang maging matatag at bumangon. At dahil doon nakilala namin ang Cold na babae na si Mary Jane o tamang mas sabihin na ang Mafia Queen.

Hindi niya sana iyon sasagutin, subalit makulit ang dalaga at ang halos gumulantang sa kaniya ay ang pag-iyak nito sa kabilang linya. Jane doesn't cry for anything, she's the bravest woman he's known after his mom. Kaya marahil magkasundo ang dalawa'y marami silang pagkaka-pareho and the majority is their sophistication and unsymphatetic character, they can manage things pretty well and slay every problem without blinking... But this time around, it bothers him by her endless sobs that she can't even speak anymore.

Sigurado siyang namomroblema ito kung ano ang isasagot sa mga magulang dahil kapalpakan ni Jane ang dahilan kung bakit walang makukuhang claims sa insurance ang nasunog na mga kargamento. Dumating ang Sabado, maaga siyang nagpunta sa address na ibinigay ni Jane. Isa iyong ospital sa Ternate Cavite na tatlong oras niyang byinahe dahil wala naman siyang sariling kotse. Nagulat siyang talaga nang makita ang itsura ni Jane. Hindi na ito ang dating sopistikadang babae na palaging naka-makeup at may kulay ang buhok. Ni hindi niya na-imagine na makikita niya itong nakapusod lang ang buhok at simpleng t-shirt lang ang suot.

My thumb hovered again over redial. Beep. The number you have dialed is— Caite slammed a textbook shut. The sound cracked through the silence like a warning shot. “Jane,” she said again, voice sharper this time. I looked up. She was glaring now. “Give it a fucking rest.” “No.” And that was it. She pushed herself off the floor, stormed toward me, and snatched the phone right out of my hand. “Hoy!” I shouted. “Akin na 'yan!”

Hindi ito ang unang beses na nangyari ito! Parehas din ito sa kanyang pagkalunod sa ilalim ng tubig na palabas? Simula kailan naging walang silbi ang buhay ni Jane? Kailan nagsimula na wala na siyang pakialam sa kanyang buhay? Paano niya nagagawang manatiling kalmado?! Si Jane ba ay kalmado ngayon? Hah... Ang kanyang mga kamay ay nakatago sa ilalim ng kumot, nakasara ng mahigpit ang kanyang mga kamao na nakatago sa kanyang mga paningin!