Novel & Cerita Camera-shy Meaning

Pareho na silang nasa trenta, at wala namang masama kung may ganoong klaseng panaginip paminsan-minsan. Pero sa tuwing titingnan niya ang mukha ni Shayne, hindi pa rin niya maiwasang maalala ang panaginip niya kagabi. Kaya sa halip na kumilos nang normal, mas gusto niyang lumayo at huwag na lang siyang makita.

Wala sa sarili na natanong ko. Hindi siya kumurap o nagbago ang expression ng kanyang mukha. "Can you let me go? I am so shy about our position." Bulong ko at mabilis na ang tibok ng puso ko. Ang lapit ng mukha niya sa akin at magkaharap kami. Naiilang ako sa ganitong posisyon. He gets closer and closer and I close my eyes deeply. I am praying. I don't want to commit a sin. Lord, spread me from this evil in front of me.

tanong ko. “Hindi pa.” “Ha?” Bigla niyang inayos ang buhok ko saka mahinang pinisil ang pisngi ko. “Ayan.” Pakiramdam ko tuloy mas lalo akong namula. Nag-countdown na iyong camera kaya nabaling na ang tingin ko sa screen. “Three…” Napatingin ako kay Elco. “Two…” Ngumiti siya. “One…” Sa unang shot, pareho kaming maayos ngumiti.

"Ang sama ng tabas ng mukha mo. Biyernes santo ang theme. Hindi siya giving ses sinasabi ko sayo." Puna ni Shiela habang nag-aayos ng lens niya. "Manahimik ka diyan, Shiela. Kung gusto mo pang mabuhay ang camera mo." Dumila siya at nanunuksong ngumiti.

(Missamy Charm POV) Yun di naman nakatitig sa akin dahil abala sa camera nito. Wow! May photographer ako! “Jeff, picturan mo ako.” Iniharap niya nga sa akin yung kamera, at pose mode Missamy. Yan nga Jeff, picturan mo lang ako. Teka, walang electric fan para yung effect lumilipad buhok ko. Yung porma ni Jeff simple din naman, parang kung saan kaming dagat pupunta.

“May patawa tawa ka pa diyan no’ng nabaril ka? Paano kung namatay ka? Paano kung may nangyaring masama sayo na hindi ko alam?” Gusto na talagang ngumiti ni Connor, pero pinili niyang mag poker face dahil ayaw niyang marealize ni Shy ang mga sinasabi niya ngayon. Gusto niya ito, iyong hindi nag-iisip si Shy at emotion lang ang pinapairal kasi nalalaman niya kung ano ba talagang nararamdaman ni Shy sa kaniya. “Sorry…” “Sorry? Sa tingin mo ayos na ako na nagsorry ka? Nabaril ka, hindi nadapa. Ano bang tingin mo sa katawan mo? Bakal?”

Biglang sabi ng isang photographer na napapakamot na nga ng kanyang ulo. “Ate, kanina pa niyan kinukuha ang attention mo. Bakit parang lumilipad ata? Alam namin Camera-shy ka, pero araw mo’to teh.” “Ate, wag mong hahayaan na matalbugan ka namin. Ikaw ang bride. Iyo ang focus ng camera. Relaxs.” Ngunit kahit ano nga ang sabihin ng mga naririto ngayon, wala parin, nanginginig bigla ako sa kaba.

Tawag ng photographer. Naunang tumayo si Jhade sa set. Habang siya ang kinukuhanan ng larawan, tahimik lang akong nanonood sa monitor. "Observe." Sabi ng photographer. "Hindi kailangang pilitin ang pose." Tumango ako. Maya-maya... "Miss Shanaia?" Napatingin ako. "Ikaw naman." Napabuntong-hininga ako. "Good luck." Bulong ni Jhade.

Nakaramdam siya ng pagkapahiya nang titigan nito ang kanyang pa-hugis tatsulok na nasa pagitan ng kanyang mga hita kaya agad niyang pinagdikit ang kanyang mga hita para itago iyon sa mga mata nito. "I'm shy," nakapikit ang mga matang wika niya kay Gabriel. Hindi niya kasi kayang salubungin ang mga mata nitong puno ng pagnanasa habang nakatingin sa kanyang hiyas na may mumunting damo sa ibabaw.

I urged, barely containing my eagerness. But her expression shifted. She clasped her hands, her eyes darting nervously, as if hesitant to speak. Her cheeks flushed slightly, and she couldn’t meet my gaze. “Tell me already,” I pressed, puzzled by her sudden shyness. “I’m pretty sure I don’t have a choice but to follow your orders, right?”