Camille Saint Mga Nobela at Kwento

Sa utos ni Anton, agad na sumugod si Camille. Punung-puno ng pagpatay ang kanyang aura habang lumundag siya na parang diyosa ng digmaan patungo sa mga nagtatangkang tumakas. Ang kanyang napakahusay na kakayahan, mabilis at malinis na galaw, matinding presensya, at payat na pangangatawan ay nagbibigay sa kanya ng kakaibang alindog. Sa loob ng wala pang isang minuto, mahigit isang dosenang manggugulo ang nakahandusay na sa sahig.

Hindi lang ito simpleng pang-iinsulto. Ito ay paghubad sa buong pagkatao niya sa harap ng lahat. At alam niya kung sino ang may gawa. Si Camille. Pagdating niya sa courtyard, mas lalo niyang naramdaman ang bigat. Halos lahat may hawak na phone. May ilan pang nagsasabing: “Ang dumi naman niya tingnan.” “Akala ko sosyal siya kasi sinusundo ng SUV.”

Tahimik na tumayo si Camille, pilit ang ngiti, at saka tumango. “Maiintindihan ko po. Hindi naman po ako magtatagal. Sige po, mauna na ako.” “Sige, ihatid na kita sa labas,” ani Justin. Lumabas si Camille at kasunod ang binata. Hinawakan ni Lola Mila ang kamay niya. “Akala mo ba hindi ko napapansin na nagseselos ka kay Camille? Akong bahala sa’yo. Huwag kang mahihiyang magsabi. Kakampi mo ako.”

Pasuray suray siyang naglalakad palabas, ang kanyang kamay ay nakakapit sa pader para sa balanse, nang dumaan siya sa isang silid na bahagyang nakabukas ang pinto. Doon, tila tumigil ang pag ikot ng mundo ni Levi. Sa loob ng silid, sa ilalim ng malamlam na pulang ilaw, nakita niya si Camille. Nakakandong ang dalaga sa isang mayamang second generation heir na isang lalaking kilala sa pagiging laro at laging sunod sa layaw. Masunuring hinahayaan ni Camille ang lalaki na halikan siya, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang ang kanyang katawan ay bahagyang nanginginig sa husay ng mga haplos ng binata.

sigaw ni Camille, lumalaki ang mata. “This is ridiculous!” The officers moved in. Hinawakan ang braso niya. “Huwag ninyo akong hawakan!” Naghahagis niya ang make-up palette, hairbrush, kahit vase. “You don’t know who I am! I am Camille Esguerra! CEO of Royal Perfume! Heiress!” Pero nakapasok na sa gate ang mga reporter. “Ma’am Camille!” “Totoo bang ninakaw ninyo ang formula?”

May dapat ba siyang malaman? Dinig ni Camilla ang mahinang hikbi ng kanyang ina sa kanyang likuran. Pinakatitigan niya si Santiago na naghahanda na rin para umalis. Sa mga sandaling iyon ay tiyak niyang lubos na ibang tao nga ang kaharap. Totoo. Hindi ito si Santiago Santos na nakilala at minahal noon. At wala itong kaamor-amor sa kanya.

Gusto kong tumakbo palabas pero ayokong magmukhang tanga. “Ah…” sabi ni Daddy Darius, nagpilit ngumiti. “Flora, that’s Camille. Damien’s… friend.” Friend. Nagpigil ako ng emosyon. “Nice to meet you,” sabi ko, kahit halatang nanginginig ang boses ko. Ngumiti si Camille. “Oh, you must be his stepsister! You’re even prettier than what Damien described.” Napalunok ako. “He described me?”

Mas ipinapakita ko ang pagmamahal ko sa gawa. Sa pagprotekta. Sa pag-aalaga. Sa pagbibigay ng kailangan nila. Pero ngayong araw na ito… kailangan ko ng mga salita. Kailangan kong sabihin kay Vanessa ang lahat ng totoong nararamdaman ko. Dumating ang photographer. Isang French woman na nagngangalang Camille. Maikli ang kayumanggi niyang buhok at palangiti siya.

Aniya at pilit na pinapasigla ang kanyang boses kahit pa parang nanginginig na siya. "Really? Do you think she will like it?" "She will, Zeus," tipid niyang tugon. Camille is a famous model here in the Philippines and even abroad. Tatlong taon ng magkasintahan ang dalawa. Hindi na niya mabilang kung nakailang girlfriend na si Zeus pero kay Camille lang ito nagtagal.

Sinalo ko kaagad ito ng ako ay makalapit sa kanya. "Ma'am Camela, okay lang po ba kayo?" Nag aalala kong tanong dito. Mabuway pa rin ang pag tayo niya kaya napahawak na ako ng tuluyan sa beywang nito upang suportahan ang kanyang pag kakatayo. Hindi naman halatang lasing na lasing na ito. Asan na ba kasi si Ma'am Catherine? At basta nya na lang iniwan dito itong si Ma'am Camela.