Camille Saint Novels & Stories

Mula sa kalsadang baku-bako, tanaw na nila ang maliit na bakuran ng bagong tayong bahay, at kahit medyo malayo pa, ramdam na ni Caramel ang excitement at kaba sa dibdib. Pagkababa pa lamang niya ng sasakyan, isang matinis na boses ang agad umalingawngaw mula sa may balkonahe. Si Camille iyon, nakasuot ng lumang daster at nakatali ang buhok sa isang mataas na ponytail. "Naririto na si Ate!" sigaw ni Camille, sabay takbo pababa ng hagdan, halos mabitawan ang hawak-hawak nitong baso ng tubig.

Nang walang anu-ano'y natulak si Marisse palayo sa pushcart at kasunod ay isang maliit na katawan na tila sumalpok at tumilapon ng may malakas na puwersa pagkatapos . Sabay-sabay ang mga mata ng mga tao sa Mall na iyon na napatingin sa napahandusay na katawan ng batang si Camille .Siya ang sumalo sa kapahamakan na dapat sana ay kay Marisse .At sa sobrang bigat ng sinangga ng batang katawan nito ay humandusay nga ito at tumama ang ulo sa sementadong sahig .

Tumango naman ako pagkasabi niya. "Mabait po ba siya?" tanong ko pa sa kanya kung mabait ito. "Oo naman, Shaina. Mabait rin na bata si Camille. Akala mo sa kanya sa una ay suplada o m*****a pero hindi, eh. Kapag nakilala mo talaga siya ay masasabi mo na hindi siya ganoon. Magaling makisama ang batang 'yon kahit sabihin natin na lumaking may kaya sa buhay," kuwento ni Manong Caloy sa akin tungkol kay Camille.

At ngayon, naintindihan na niya ang dahilan kung bakit. Maganda si Camilla! Yung gandang hindi nakakasawang titigan at tignan. Makinis ang balat nito at maganda din ang kanyang height! Actually, sa tingin nga ni Kate, papasa itong modelo dahil sa balingkinitang katawan nito at ganda ng kanyang tindig. “Kate we’ll go ahead!” baling ni Stan kay Kate kaya nawala naman ang atensyon nito kay Camilla

Bihira para kay Camille na kausapin si Carter ng seryoso. “Ito na ang huling beses na magkikita kami,” nangako si Carter. “Simula sa araw na ito, hindi na ako makikipagkita sa kanya kahit na kailan.” “Mabuti.” Natuwa si camille. Pagkatapos, bigla niyang sinabi, “Carter, alam ko na magaling ka at may mga pangarap ka na gusto mong abutin. Ang hinaharap at kasaganaan ng maharlikang angkan ng St. Piaf ay nakasalalay sa iyong mga kamay.”

Siya ang ilaw na nagbigay ng tunay na kulay sa kanyang madilim na mundo. Si Camille ay isang dalaga na hindi lang kilala sa kanyang kagandahan, kundi pati sa talino at tapang. Mula pagkabata rin ay kabilang siya sa piling tao. Lumaki siya sa isang pamilya ng mga negosyante na kasing yaman ng pamilya ni Jordan, pero sa kanilang tahanan, may ibang klase ng pagsubok—ang presyon ng mga inaasahan ng lipunan at pamilya. “Hindi basta-basta ang mag-grow up sa ganitong klase ng buhay,” sambit ni Camille nang sila’y magkasamang umupo sa balkonahe ng mansion habang malamig ang simoy ng hangin.

At nang maalala niya na buntis nga pala ang babae na kasama nito ay lalo namang nag init ang kanyang ulo at muling nabuhay ang pagnanais niya na makita na kaagad si Harold. Bumangon naman na si Camille at bigla siyang may naisip na gawin ngayong araw. Agad na rin siyang nag asikaso ng kanyang sarili. Saglit lamang din siya naligo at agad na nagpalit ng kanyang damit dahil may pupuntahan siya ngayon. Pagkataoos na magbihis ni Camille ay muli siyang umalis ng kanilang mansyon at agad na siyang dumiretso sa Villanueva Empire.

Nang nakabawi ako sa pagkabigla ay tumikhim ako at unti-unting lumapit dito. I took a deep breath and smiled sweetly. Time to play again my love… and this time I assured that I would catch you in my arms again. Time to play my favorite game of ‘Le Séduire’ again. “how much?” I repeated. He looked more confused and spacing at the same time.

Curious talaga ako kasi kahit malabo at di ko maalala nang maayos kagabi, alam kong may hitsura siya. May kakaiba sa aura ng lalaking iyon. Parang may presensiya na kahit hindi mo pa lubos na nakikilala ay napapansin mo na agad. “Pero I got his name.” “Really?” “Bastien Montclair or Basti.” “Uy, French na French ah.” “Oo nga eh. Dumugo nga ilong naming lahat habang pinakikinggan sila ni Camille.” “Wala kaming naintindihan.”

Biglang nag-iba ang hangin. “Sorry I’m late.” Si Camille Maxim. Kung si Callisto ay tahimik na panganib, siya naman ‘yung walking red flag na naka-designer heels. Pareho sila ng mga mata. “Camille,” sabi ni Tita Evelyn, halatang kabado. “We didn’t think you’d make it.” “I almost didn’t,” sagot niya, sabay baba ng bag sa tabi ko. “Meetings. You know how it is.”