Can T Help It Meaning Novels & Stories

Mukhang hopeless na siya dahil mana niya ang nakasalalay dito! "Okay..fine! Maari kitang tulungan sa kalagayan mo ngayun dahil hindi ko din naman maatim na may isang taong maghihirap dahil sa pagiging selfish ko!" seryoso kong bigkas habang hindi inaalis ang pagkakatitig ko sa kanyang mukha! Napansin kong unti-unting gumuhit ang ngiti sa labi niya sabay tango

His parents treasure him and I can't ruin his life. "I won't ask for help." Paninigurado ko. "I just can't ask for help because asking for help means making another person responsible for you." I explained, ngumiwi siya at tinitigan ako. "You're just scared to have high expectations from someone and in the end they won't meet your expectations." Umiwas tingin ako. "Whatever it is, it's just the same." Mariing sabi ko, huminga siya ng malalim at nanatiling nakatitig sa akin. "What?" Kwestyon ko.

Tila nag-iisip itong mabuti nang tamang sasabihin sa kaniya. “I’ll still help,” pagkakuwa’y wika nito. Napatingin siya rito. “Tutulungan ko pa rin siya kahit na nasaktan niya ako nang husto. And that’s what a normal human being would do. Lalo na kung ang tulong na gagawin ko ay para sa ikabubuti nito.”

Hindi pa ba talaga ako nag grow up? "Wala naman akong ginawang masama eh.." Hindi ako bitter. Tumulong lang naman ako eh pero bakit gan'to? Oh god akala ko ba kapag tumulong ka sa ibang tao ay babalik sayo ang ginawa mong kabutihan pero bakit gan'to? Bakit ako ang nagmukhang masama?

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

Kahit hindi malinaw sa aking mga mata ang nnagyari ay dinig ko naman ang pagdaing niya habang hawak ang kaniyang hita. Parang nanalo sa loto na tumawa si Haze at muling nagpakawala ng isa pang bala. Napapikit na lang ako nang mariin dahil sa kawalan ng magawa. Gustuhin ko na tumulong pero paano ako tutulong kung maging ang sarili ko ay hindi ko matulungan? "Napakatagal kong hinintay ang pagkakataon na ito. Hindi mo alam kung gaano ako kagigil na patayin ka, Martin."

"Hindi mo alam kung gano kasakit sakin ang lahat ..kapag naiisip ko na ako ang dahilan kung bakit nahihirapan ang mga magulang ko..dahil sa katangahan ko sayo!" "At ang masakit pa ay wala man lang akong nagagawa para matulungan sila dahil sa ilang buwan ay sariwa parin yung sakit na binigay mo!...sige sabihin mo nga? Pano ko sila matutulungan kung pagbangon lang ay nahihirapan pa ako...Everything was such a big struggle for me.I can't think! I can't move fully! I can't even swallow anything! I can't fell anything!" Hinawi ko ang bumagsak na luha sa pisngi ko...

Parang sahod lang ng pangangatulong sa ibang bansa. Malaking tulong ito sa financial support namin ni itay. Dahil sa hirap ng aming buhay ay hindi na niya nagawang buhayin pa kami ni itay dahil sa pagkakadawit ng pangalan niya sa isang krimeng hindi naman niya ginawa. Limang taon ng nakakulong ang aking itay kaya heto ako, narito ako sa aking ante para makatulong sa kan'ya at hindi sapat ang sweldong natatanggap ko mula sa kan'ya. Naiintindihan ko din naman siya dahil may tinutulungan din itong kamag anak.

aniya. Tahimik akong sumubo ulit ng kanin kahit wala na akong ganang kumain. “Hindi kita pipilitin pa,” dagdag niya. “But I want you to know that you’re not weak for seeking help.” That word again. Help. Yeah, I’m not weak for needing help or for letting someone to stay. Matapos ang hapunan ay tumayo ako. “I’m tired.” Tumango siya kaagad. “I’ll walk you to your room.”

Gustuhin nya man gumanti ay wala naman siyang kakayahan kaya tinanggap nya na lamang ang kapalaran nya na hanggang dito na lang talaga siya. "Mas magiging tahimik kong hahayaan ko na lang sila. Wala naman akong laban sa kanila." "I can help you." natigilan siya sa sinabi nito. "Tutulungan kitang makabangon, tutulungan kita sa lahat kong paanong hirap ang ipaparanas mo sa kanila kagaya ng pagpapahirap mo sa kanila. Hindi mo kailangan maging katulong sa pamamahay ko." Hindi siya makapaniwala sa sinabi ng binata.