It's Not Giving Meaning Novels & Stories

“Anong pananagutan ang sinasabi mo d’yan kay mama? Nababaliw ka na ba?” “What do you want me to say? You want me to say ‘It’s not a big deal’ to your mother?” Nagsimula na itong magbihis. “No, Sam. Hindi ko sasabihin ‘yon sa future biyenan ko. Ayaw kong isumpa niya ako. And besides, gusto naman talaga kitang asawahin… mapapadali nga lang ngayon.” Todo-ngisi na ito ngayon habanh nakatingin sa kanya— Nakagawa pa nitong kumagat sa labi nito at kumindat.

tanong niya pa kaya naman bahagya akong natawa sa reaksyon ni Tita. “Wala po, Tita. Pero mayro’n naman pong nanliligaw sa akin pero wala pa po talaga sa isip ko ang mga ganiyang bagay,” ani ko at nagpunas ng bibig. Wala pa sa isip ko ang mga ganiyang bagay dahil tinatak ko sa aking isip na hindi muna ako magnonobyo hanggang hindi ako tapos sa pag-aaral dahil p’wedeng makaapekto sa pag-aaral ang nobyo-nobyo na ’yan.

Malamig niyang sabi. Kalmado lang siya sa harapan ng hapag ngunit ramdam ko ang bawat bigat ng salita niya. Napabuntong-hininga ako. “I don’t mean anything about my action yesterday, Ma. Naawa lang ako kay Maria at wala man lang ginawa ang kapitbahay na’tin para man lang tumulong.” I helplessly explain.

Kuya Limuel asked. I looked at them, problematic. “Pero hndi na ngayon. Kasal ako, may asawa na ako. And we can not avoid people to think every thing we do has a meaning,” I explained. “No, you’re just the one who’s just putting malice on it, Amber.” Napailing ako tsaka tuluyang napaluha. I can’t believe them! Nabitawan ko ang hawak na bote ng alak dahilan upang ito’y mabasag.

Ang hangin sa pagitan namin ay mabigat—hindi lamang dahil sa nakaraan, kundi dahil sa mga lihim na dala namin. Habang nag-uusap kami tungkol sa proyekto, ang bawat salita ay may doble o triple meaning. Bawat ngiti ni Edison ay tila may nakatagong kahulugan, bawat tanong ay may bakas ng pagsusuri. At ako, sa kabila ng aking tapang, ay nakaramdam ng panginginig.

"It's an Art, duh? Ang galing, ’no? Art can make people feel the world. Pero depende sa tao kung maiintindihan niya ba ’yong nilalaman o sinasabi ng isang artwork" I smiled at him. "Lahat ng bagay ay may kahulugan at kasaysayan. ’Yang simpleng kulay ng damit mo, may kasaysayan. Walang silbi ang isang baay kung wala itong kahulugan. ’Yang painting na ’yan... Kung titingnan mo ay matatawa ka talaga dahil parang inta lang ng ballpen na gonulo-gulo. Parang bata lang ang gumawa...

Hindi ang laman niyon ang pumukaw ng atensyon ko subalit ang sarili kong repleksyon. Sa araw-araw na nagdaraan hirap kong malaman ang dahilan bakit wala sa lahat ng ginagawa ko ang nagbibigay galak sa puso ko. Marahil wala sa mga iyon ang tunay na purpose ko. Natawa ako ng pagak nang mapagtanto ang isang bagay na walang dudang dahilan ng lahat. Because I'm only running away from everything.

“Don’t turn this into something clinical.” Napakurap ako. Clinical. Parang kasalanan ang analysis. Parang bawal isipin kung bakit ganito. “Why?” tanong ko. Huminto siya sa harap ko. Too close. Too familiar. “Because I am not a variable,” he said. Huminga ako nang malalim. “Pero lahat ng nasa paligid natin—” “—is designed,” putol niya agad.

Pinilit niyang maging kalmado, kahit sa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik ang text ni Lukas kagabi: “Don’t overthink. I’ll explain soon.” Pero paano nga ba siya hindi mag-o-overthink? Paano kung hindi maganda ang paliwanag? Paano kung sa paliwanag na yon ay masasaktan pala siya? Paano na lang? Ang dami niyang what if na ayaw naman niyang makuha ang kasagutan at baka kapag nalaman niya ang sagot ay masasaktan lang siya. Minsan talaga ang OA na niya.

Hindi niya alam kung makakayanan niya ang huli. Hindi niya kayang mawala si Gab sa buhay niya. At least kahit ganito sila at nag-aaway ay walang mas malalim na pinag-uugatan ang hindi nila pagkakaunawaan. No deeper feelings were involved.