Caught Up With Friends Novels & Stories

Sumenyas lang sila na okay lang daw at 'wag ko na daw silang pansinin. "You keep looking at those people. Do you know them?" Ay, halata palang tinitingnan ko ang mga kaibigan ko. Haha! "They're my friends. We're actually supposed to have lunch together." "Oh! I am so sorry for ruining your plans with them. We should call them over to join us." "Okay, I'll just go and talk to them. They're usually pretty hardheaded." Naglakad ako papunta sa mga kaibigan ko na hanggang ngayon ay hindi pa nag o-order ng pagkain. Hindi ba sila nagugutom?

My attention is fixed with my business. I still don't have a friend here, but it's not a big deal anymore because I think I wouldn't have time to make one. Masyado na ‘kong maraming ginagawa. But the next day, I'm too shocked that all of the club members are acting as if we're friends. They are so open to me and it's as if we already knew each other a long time ago. The bond was just so fast to be built. I'm happy because my singing will be smoothly fine because I'm good with them. Maganda rin na we're sharing the same interest kaya't ang dami naming napag-uusapan sa free time namin. Lalo na kapag kumakain kami.

Nang makita siya, kumaway pa ito para yayain siyang sumabay. Inilagay ni Carson ang cellphone sa bulsa at deretsahang sinabi, "May ilang mga kaibigan akong matagal ko nang kalaro mula pagkabata. Magkakaroon kami ng get-together ngayong gabi. Gusto mo bang sumama?"

Pero hindi kami dapat malasing kasi may pasok pa kami bukas. Tig-dadalawang bote ng beer lang naman ang naubos namin at pagkatapos, nagpasya na kaming umuwi. Bago pa ako pumasok ng sasakyan, isa-isa ko munang nilapitan ang mga kaibigan ko at nakikipag-friendship fist sa kanila. "Hindi ka na ba galit sa amin bro?" tanong ni Marco. "Okay na ako, basta h'wag niyo ng uulitin ha. H'wag kayong gumawa ng mga bagay na lingid sa kaalaman ko."

We even called our friends at madaya nga daw kami kasi nagsosolo kami ng lakad. Napagkasunduan na magkikita na lang kami mamayang gabi sa bar at kahit gusto kong tumanggi ay hindi ko nagawa dahil isusunpa ako ng mga kaibigan kong ito kapag hindi ako nagpakita!

Isang taon narin naman kaming ganito kaya sanay na ako, at para bang kilalang-kilala ko na sya. "Gising na." May sumundot sa ilong ko. Sino ba namang hindi magigising e, sinundot ilong ko? Lakas ng trip ni Tzaddi. "Ayos kalang?" Agad na tanong ko ng tuluyang magising ang diwa ko. Parang ang wirdo ng ikinikilos nya biglang naging isip bata. "Sorry." Tipid na sabi nya bago bumalik sa pagiging seryoso. "I'm just excited to meet my friend for a long time. Sinabi ko kasi na may kasama ako, at sabi nya may kasama din sya."

Natawa na lang siya at kumuha ng snacks na nasa isang long table. The setupwas good. May pa-long table pa at may pa-cake. Pero mas maganda ‘yung mas maraming alak na nakapuwesto sa long table. Pero wala naman akong balak maglasing ng sobra ngayong gabi. Baka kung ano ang magawa ko bukas. My friends and I were having fun playing games, telling stories, and throwing back some memories when my phone rang. I got a call from Caleb. I tried to ignore it but he called three times.

I mean, hindi naman ako against sa idea, but still, konting kaba, kasi life ko ang naka-depende dito. “Finally, nandito na rin!” Nakita ko agad ang mga ngiti ng friends ko. Sina Thalia, May, at Carla, kasama pa sina Erwin, Ricky, at Arvin—parang isang maliit na reunion na punong-puno ng energy kahit na madalas naman kaming magkita-kita dahil sa paggawa ko ng aking mga content. “Sorry, medyo na-late.” Sinabayan ko ng pagtingin sa wristwatch ko at yup, 10 minutes ako late. Oo, medyo na-pressure ako, pero okay lang, breathe, Honey.

Mom told me that they were friends since high school but they lost contact when they both have a family, then 2 years ago they met in Paris and started to hang out again. Nagpaalam na ako kay Mom nang mainip ako dahil may ibang pinaguusapan na sila. I thanked my idol for giving me a dress that she designed by herself before I walked away. Her family greeted me too, I just thanked them and smile genuinely. Nakasimangot akong bumalik sa kinauupuan kanina. I irritatedly crossed my arms. Where is he? It's almost 4 hours since the party started and 2 hours left my party will end soon. I sighed deeply. I'll just wait for him, maybe he's really busy today.

Nagugutom na kasi ako, ang dami nilang tanong kaya sagad sagad sa buto ang three units namin kanina. Nakita ko sa di kalayuan si Grey habang tumutuhog naman ako ng kalamares. "Grey!" sigaw ko at kumaway sa kanya. Lumapit naman siya ng senyasan ko siyang lumapit. "Wala ka ng gagawin? Parang kanina ka pa rito palaboy laboy ah." he chuckled when he heard what I said. "I'm with my high school friends." he said.