Caught Up With Friends Novels & Stories

Birthday niya naman kaya walang problema. kaya heto ako ngayon, ang sakit ng ulo ko dahil sa hangover. Buti nalang talaga't on-leave ako kaya bukas pa ako ng gabi luluwas ng Cavite. Wala naman akong masyadong ganap ngayon kaya naisipan kong makipagkita sa mga kaibigan ko noong 1st year pa ako. "Zel, andito na ako sa meeting place natin." I called my friend through phone.

Sinubukan ko ulit ikaway ang mga kamay ko ngunit hindi na ako umaangat. I can’t breathe. Pakiramdaman ko mamamatay na ‘ko. I felt a sigh of relief when an arm encircled on my waist and pulled me above. Kaagad akong kumuha ng hangin nang maiangat niya ako sa tubig. Binitawan niya ako nang makarating kami sa lupa. Group of men are waiting there, may dalang mga tuwalya. “What the fuck are you thinking.” galit niyang sabi sa ‘kin.

“Lau, this is Freya, I met her two years ago, she with her girlfriend, Maine. That’s Scarlet, my gym buddy, along with her boyfriend—Ethan, and that’s Troy—my ex fling, but we’re friends now,” Napangiwi ako nang ngumisi si Troy at pinasadahan ako nang tingin, pero hindi ko na lang pinansin, bahala sya, isa pa itong baliw. The night had deepened. I hadn’t planned on drinking, Pero sino ba niloloko ko? I was in a bar, and my cousin—who happened to be a heavy drinker—was with me. She was on the dance floor, moving like a maniac with her friends, completely lost in the music. I could only shake my head as I glanced around the place.

True enough, natanaw ko ang tatlong kaibigan sa tanggapan habang mangha at pagala-gala ang tingin sa paligid. It's past three o'clock in the afternoon. Sabi nila, gusto nilang mag-stay hanggang dinner kaya hapon ang napili nilang oras. My hand tightened while Zaro's holding my hand. I can't believe he's walking with a composed gait while I was here, confused of how to face my friends knowing that this brute's beside me! Ang tagal naming hindi nagkita-kita tapos ganito nila ako madadatnan?

The encounter turned into an unexpected friendship, proving that sometimes, the most supportive allies can emerge in the most unlikely places. ALONE IN THE CAFE, abandoned by Amethyst due to an unexpected shoot, I found myself seeking solace in the comforting aroma of freshly brewed coffee. As if the universe had sensed my silent plea, fate took a twist, leading me to a chance encounter that would alter the course of my life. Turning a corner, I collided with a solid form, and as the words "I'm so sorry" escaped my lips, time seemed to freeze.

Ang mga kaibigan ko ay kanina pa umalis na may di makapaniwalang mukha dahil sa nasaksihan nilang pagsipa sa mukha ko at muntik pang makita ang pagmumukha ko, mabuti na lang di na ito lumingon sa gawi nya nang tumakbo ito palayo. Nasa kalagitnaan na ako ng byahe ng tumawag si Luke. "Hello dude, where are you now? I'm on my way now to my office. Why? I asked.. "We just want to invite you to my bar, to chill and get laid tonight.Are you free?

H*****k pa talaga siya sa pisngi ko kaya automatic na napatingin ako sa mukha ng mga kaibigan ko. “Hello!” bati niya kina Ida at Apz. “Hi Direk.” Sabay na bati naman ng mga kaibigan ko. Pagkatapos ay bumaling sila sa akin. “Paano friend, mauna na kami ha.” Sabi ni Ida. “Kita na lang tayo sa Tuesday.” Nasabi ko na rin kasi sa kanila na hindi ako papasok sa Sabado. Pagkatapos ay bumaling sila sa boyfriend ko. “Bye Direk.”

Walang malisya at tunay kaming naging magkaibigan pagkaraan ng ilang beses namin paglalakwatsa. "Chief, baka gusto mong sumama mamayang gabi, mag clubbing kami ng mga friends ko at nang makilala mo na rin sila?" It's Friday at dahil walang mga trabaho ang friends ko, niyaya nila akong mag clubbing. Naisip ko na bakit hindi, kaya tinawagan ko si Chief Mate to see baka gusto niya ring sumama. "Tonight?" Tanong niya habang parang nagaalintana siya. Narinig ko na parang may kausap siya, bago siya nagsalita muli.

Tanong ko habang nagpipigil na maiyak dahil ibinaba na ang order kong coffee at bread. [I'm always free for you B, you know that...] Oo, ni minsan hindi niya ko tinanggihan. We're best friends since ten years old kami. Bagong lipat sila sa subdivision namin noon dahil friends pala ang mga parents namin. “Can you pick me up?” [Of course! Where?] Mabilis nitong sagot. “Mall, I'll text you where exactly I am.” [Okay.... I'm on my way, wait for me...]

Just a simple one that i can be a comfortable to walk around. Ngayong araw gaganapin ang reunion namin, and my friends is already there. Kanina pa nila ako tinatadtad ng messages asking where the hell am I, even my husband can't wait cause his friends can't stop messaging him also. As we arrive at the place, ang rami kong namumukhaan, not because I am friendly but because Kelsey is. Kabila't kanan ang mga kinakaibigan nyan kahit na pinaplastic lang naman nya.