Sobrang saya kapag may hawak akong saranggola at ramdam ko ang hangin — pero sa totoo lang, hindi ko hinahayaan na umakyat ito nang sobra-sobra. Sa practical na pamamalakad na sinusunod ko, inuuna ko ang kaligtasan: hangga't maaari, pinananatili ko ang taas sa loob ng 30–45 metro (mga 100–150 talampakan). Bakit? Dahil sa ganitong taas, malayo na sa layo ng ulo ng mga tao sa paligid at madalang mang-abala sa mababang eroplano o mga aktibidad sa himpapawid.
Kapag malakas ang hangin, pinapababa ko agad ang saranggola; kapag mahina naman, hindi ko pinapalabas ng sobra ang linya para hindi madapa bigla o masira. Lagi kong sinisiyasat ang paligid — walang overhead power lines, walang taong nagsusungaw, at malayo sa mga daanan o paliparan. Gumagamit din ako ng cotton o nylon na linya at iniiwasan ang metallic o glass-coated na sinasabi ng matanda kong kaibigan na delikado.
Bukod sa taas, isipin mo ang laki ng saranggola at tibay ng linya: malalaking saranggola na may mabigat na frame mas ligtas ibaba kapag malakas ang hangin. Sa madaling salita, para sa akin, ligtas at masayang paglipad ang mas mahalaga kaysa rekord sa taas — kaya sinasanay ko ang sarili na kontrolado at responsableng maglaro tuwing tag-init.