Gin Blossoms As Long As It Matters Novels & Stories

I understand about it, I tried too. Kasi mas importante iyong trabaho kesa sa kahit na anong nararamdaman ko. Hindi naman kasi pwedeng mas unahin na lang agad iyong gusto ko—mas may kailangan na pagtuunan ng pansin. Pero kahit noong tapos na ang event nila ay wala parin at ilang araw na lang ay anniversary na ng parents nila. Nasa bakuran ako, balak sanang pagmasdan ang paglubog ng araw lalo na at lumaki na iyong mga tulips at roses kaya mas magandang tingnan.

sabi niya, ang kaniyang boses ay perpektong matatag, ang kaniyang mga mata ay hindi kailanman umaalis sa aking mukha. "Oh, salamat sa Diyos! Tinitingnan ko ang mga mock-up para sa mga floral arrangement para sa June gala. Hindi ako makapagdesisyon sa pagitan ng mga white lily o ng mga orchid. Mas tradisyonal ang mga lily, ngunit ang mga orchid ay pakiramdam ko... mas tayo, hindi mo ba naiisip?"

Na-curious ako, isama mo pa ang pagiging kalmado ng panahon, kaya minabuti kong tumambay dito saglit. Wala naman masyadong nakikita dito, bukod sa roses, sunflower at ang makahiya leaves. Nothing special, at hindi rin naman ako nag-e-expect ng bonggang tanawin. Ang rason ko talaga ay gusto ko muna i-relax ang isipan.

Ang dami naming bonding na nagawa simula pa kagabi. PAGDATING namin sa flower shop sa gilid ng palengke, grabe, sobrang daming magagandang bulaklak na sumalubong sa mga mata namin—mga rosas, lilies, mums, at mga puting daisy. May mga nakasabit na garland at basket na may mga laso pa. Si Ate na tindera, ngumiti agad sa amin nang makitang bulaklak ang pinunta namin. “Magandang hapon po! Para po saan ang bibilhin ninyo?”

"Hindi naman pala mahirap, Manang. I can manage and you can go back inside na po." "Sure po kayo?" "Yes po." Tuwang tuwa Ako habang nagdidilig ng mga halaman at ibat-ibang uri ng mga Bulaklak. Kada plot ay may ibat-ibang variety ng mga Rosas. "Bakit kapag sila ang bilis nilang matapos? Parang inabot na 'ata ako rito ng Isang Oras at kalahati at naalala kong may meeting Ako ng Nine."

Habang palapit siya sa 'kin, iniangat ko ang isang braso ko para itakip sa ilong ko dahil sa allergies— "Don't worry, this isn't real flowers." Nasa harap ko na siya ngayon, naroon ang tingin ko sa hawak niyang bouquet. He was right, because the flowers are made of glass, in peach and white, but transparent. Kumikinang 'yon dahil sa repleksyon ng liwanag. Iniabot niya 'yon sa akin at wala sa sarili kong tinanggap dahil natulala ako sa ganda. Bahagyang nakaawang ang bibig ko habang pinagmamasdan 'yon. Oh? 'Wag mong sabihing bibigay ka nang dahil lang sa bulaklak na 'to?

Isang lalaking halos bawat minuto ay katumbas ng milyon tapos uupo lang dito para tumingin ng bulaklak? Absurd. Pero habang nakaupo ako, unti-unti kong napansin ang hangin. Malamig, tila may dalang amoy ng peach blossoms. Tahimik at sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming araw tumahimik din yung utak ko. Hindi ko napansin kung gaano katagal kaming walang nagsasalita. Hanggang sa biglang humangin, malakas at kasabay nun lumipad ang mga peach blossoms.

Ang araw ay marahang lumulubog sa likod ng karagatang saksi sa lahat ng luha, laban, at pagmamahalang pinagdaanan naming dalawa. Hawak ko ang bouquet—hindi dahil kailangan ito para sa larawan, kundi dahil bawat bulaklak doon ay may kahulugan: isang liryo para sa pag-asa, isang rosas para sa sakit na nilampasan, at isang puting dahlia para sa kapayapaan na matagal naming hinanap.

“Okay, bilhan natin ang Mommy ng flowers.” Isang bouquet ang kanyang binili at isang piraso ng white rose na para kay Gia upang hindi mainggit. Kumikinang ang mga mata doon ni Brian habang kanyang tinitingnan habang pauwi. Kung gaano kasaya si Brian sa bulaklak, gulat na gulat naman doon si Briel. Ayaw pa nga sanang tanggapin iyon kaya lang ayaw naman niyang mabigo ang mga anak na pinapanood sila noon, pati na rin si Donya Livia na napapalakpak pa ng kanyang kamay ng makitang may pabulaklak ang torpe niyang anak. Batid nitong sign din iyon na pilit niya pa ring kinukuha ang loob ni Briel.

Isang madilim na kislap ang lumitaw sa mga mata ni Zayne. ... Sa sandaling ‘yon sa Fragrant Vessel Court. Ang mahinang amoy ng tamis ng osmanthus ang bumabalot sa tahimik na patyo. Umuupo sa rocking chair, sinandal ni Rose ang kaniyang pisngi sa isang kamay habang hinihinga niya ang nakakatulalang amoy ng tamis ng mga osmanthus na bulaklak sa paligid niya. Nang bigla, napa-isip siya, ‘Tapos na ang Agosto. Saan nanggagaling ang amoy ng osmanthus?’