Gin Blossoms As Long As It Matters Mga Nobela at Kwento

I understand about it, I tried too. Kasi mas importante iyong trabaho kesa sa kahit na anong nararamdaman ko. Hindi naman kasi pwedeng mas unahin na lang agad iyong gusto ko—mas may kailangan na pagtuunan ng pansin. Pero kahit noong tapos na ang event nila ay wala parin at ilang araw na lang ay anniversary na ng parents nila. Nasa bakuran ako, balak sanang pagmasdan ang paglubog ng araw lalo na at lumaki na iyong mga tulips at roses kaya mas magandang tingnan.

Habang palapit siya sa 'kin, iniangat ko ang isang braso ko para itakip sa ilong ko dahil sa allergies— "Don't worry, this isn't real flowers." Nasa harap ko na siya ngayon, naroon ang tingin ko sa hawak niyang bouquet. He was right, because the flowers are made of glass, in peach and white, but transparent. Kumikinang 'yon dahil sa repleksyon ng liwanag. Iniabot niya 'yon sa akin at wala sa sarili kong tinanggap dahil natulala ako sa ganda. Bahagyang nakaawang ang bibig ko habang pinagmamasdan 'yon. Oh? 'Wag mong sabihing bibigay ka nang dahil lang sa bulaklak na 'to?

The air was filled with the sweet scent of flowers, a fragrant offering to the celebration that was about to unfold. Summer stood at the threshold of a new chapter, her radiant smile illuminating the space around her. The ivory gown she wore clung to her form like a whispered promise, every stitch a testament to the love and hope that had brought her to this moment. Her eyes glistened with a mixture of emotions as she clutched a bouquet of wildflowers in her hands, each bloom symbolizing a different facet of her journey.

“I’m glad you finally agreed to have this afternoon walk with me, Knoxx. The Azalee des Merveilles will be in full bloom in a few days. Since, everyone is already here inside the palace, you’re mother and Lady Karolina asked me to organize a tea party celebrating the blooming of your grandfather’s favorite flower. Isn’t that exciting? It’s like when we were kids, Knoxx!” Genevieve declared in a happy tone as they had that long walk towards the greenhouse near the palace garden.

Isang lalaking halos bawat minuto ay katumbas ng milyon tapos uupo lang dito para tumingin ng bulaklak? Absurd. Pero habang nakaupo ako, unti-unti kong napansin ang hangin. Malamig, tila may dalang amoy ng peach blossoms. Tahimik at sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming araw tumahimik din yung utak ko. Hindi ko napansin kung gaano katagal kaming walang nagsasalita. Hanggang sa biglang humangin, malakas at kasabay nun lumipad ang mga peach blossoms.

Ang araw ay marahang lumulubog sa likod ng karagatang saksi sa lahat ng luha, laban, at pagmamahalang pinagdaanan naming dalawa. Hawak ko ang bouquet—hindi dahil kailangan ito para sa larawan, kundi dahil bawat bulaklak doon ay may kahulugan: isang liryo para sa pag-asa, isang rosas para sa sakit na nilampasan, at isang puting dahlia para sa kapayapaan na matagal naming hinanap.

“Okay, bilhan natin ang Mommy ng flowers.” Isang bouquet ang kanyang binili at isang piraso ng white rose na para kay Gia upang hindi mainggit. Kumikinang ang mga mata doon ni Brian habang kanyang tinitingnan habang pauwi. Kung gaano kasaya si Brian sa bulaklak, gulat na gulat naman doon si Briel. Ayaw pa nga sanang tanggapin iyon kaya lang ayaw naman niyang mabigo ang mga anak na pinapanood sila noon, pati na rin si Donya Livia na napapalakpak pa ng kanyang kamay ng makitang may pabulaklak ang torpe niyang anak. Batid nitong sign din iyon na pilit niya pa ring kinukuha ang loob ni Briel.

Isang madilim na kislap ang lumitaw sa mga mata ni Zayne. ... Sa sandaling ‘yon sa Fragrant Vessel Court. Ang mahinang amoy ng tamis ng osmanthus ang bumabalot sa tahimik na patyo. Umuupo sa rocking chair, sinandal ni Rose ang kaniyang pisngi sa isang kamay habang hinihinga niya ang nakakatulalang amoy ng tamis ng mga osmanthus na bulaklak sa paligid niya. Nang bigla, napa-isip siya, ‘Tapos na ang Agosto. Saan nanggagaling ang amoy ng osmanthus?’

Noong Marso, kasagsagan ng pamumulaklak ng mga cherry blossom. Sa bawat sulok ng siyudad, tila may manipis at banayad na halimuyak ng mga bulaklak na sumasabay sa hangin. Magaan ang panahon, ngunit sa kabila ng ganda ng paligid, may isang bagay na tahimik na magwawakas sa buhay ni Mira.

Ganito ko gusto ang umaga: walang tanong, walang mata, walang kailangang patunayan. Pagdating ko sa desk ko, agad kong napansin ang kakaiba. May bulaklak. Isang bouquet na hindi mo puwedeng ipagkamaling simpleng courtesy lang. Mga puting lilies at ilang dark red roses, maingat ang pagkakaayos, may ribbon na kulay abo—hindi masyadong romantiko, pero malinaw ang intensyon. May maliit na card na nakasingit sa gitna.