Nakakagaan ng loob kapag naaalala ko ang mga lumang kasabihan na lagi naming sinasambit tuwing may pagtitipon sa bahay. Lumaki ako sa paligid ng mga katagang iyon kaya parang bahagi na ng dugo at ugali ko ang mga aral nila.
Isa sa pinaka-madalas kong naririnig ay ang 'Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan.' Palagi itong sinasabi ng lola tuwing may anak na bumabalik-balik sa kanilang pinanggalingan na tila malilimutan na ang pamilya. Ibig sabihin para sa amin, huwag kalimutan ang mga taong naghubog sa iyo.
May isa pang praktikal na kasabihan: 'Kapag maiksi ang kumot, matutong mamaluktot.' Hindi ito maganda pakinggan sa una, pero nagtuturo ito ng pagtutulungan at pagpapakahirap kapag limitado ang mayroon ang pamilya. Sa mga simpleng salitang iyon, natutunan ko kung paano magsakripisyo at magbahagi — maliit man o malaki — at nananatili pa rin ang init ng tahanan.