Cold Hearted Novels & Stories

Kapagkuwan ay matatalim ang mga mata na bumaling sa kanya. Hindi siya nagpatinag nang ituon nito sa kanya ang kutsilyo at lalong lumapit. "Umalis ka na kung 'di mo gustong bumaon sa katawan mo ang susunod na bala!" pagbabanta niya. Gagawin niya talaga iyon kapag nanlaban pa ito. He was livid. He may not be a saint and had his fair share of sins but he still had his conscience. He can't stand seeing children, women and the elderly getting molested and violated.

Umiyak siya nang napakatagal. Napakatagal hanggang sa mapagod siya, hanggang sa wala ng lumabas na kahit isang luha sa kanyang mga mata at ang tanging sakit nalang sa kanyang puso ang naiwan, nagliliyab na parang apoy. Pero dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaliwanagan matapos siyang ipagpag sa nakakasakal na vortex na ito.

Kabanata 35 Cold Heart Nagising ako sa malamig na hangin na dumarampi sa aking balat. Tirik na rin ang araw nang mamulatan ko ang sariling silid. Tumagilid ako ng higa at niyakap nang mahigpit ang hotdog pillow na aking dantayan. I shut my eyes firmly as I remembered what happened last night and his last words to me that leave a big cut to my heart.

Hindi mainit ang heater sa sasakyan, at tulad ng kanyang katawan, malamig din ang puso ni Monica. Nakakaramdam pa rin sya ng takot. Ngunit naisip niya, kung bilang na lang ang oras ng buhay ng pinakasalan nya, anong kalokohan pa ba ang kaya nitong gawin sa kanya? Kinausap niya ang kaibigan niyang si Patricia para kumalma ito.

Mabigat ang loob nyang tinalikuran ang lalaki. She become a cold hearted. She's completely changed. As if the Carmela that he ones knew are now already, "deād". At sino ang pumātay non? Walang iba kundi sya. *** Hello, baka po mapalitan ang book cover po natin.

"Indeed, Z. We've learned to rely on no one but ourselves. We don't need anyone else to define our worth or offer false comfort." Z raised an eyebrow, seemingly unfazed by my cold demeanor. "You know, Gray, sometimes it's good to let your guard down, even just a little. It doesn't make you weak, it makes you human." A flicker of annoyance flashed in my eyes, quickly concealed beneath a mask of indifference. "I don't need your lectures, Z. My heart has been hardened by the harsh realities of this world. Emotions only cloud judgment." Z chuckled, undeterred by my cold response. "You may be right, Gray. But remember, even the coldest of hearts can still find warmth in unexpected places."

Sa Europa, sa mga gabi na tahimik kaming nag-uusap, sa mga gabing hindi ko sinasabing mahal ko siya, sa mga halakhak at sulyap na nakatago ang damdamin. Ngunit iba ito ngayon. Dito sa boardroom, sa pagitan ng mga direktor, sa harap ng mga numero at chart, ang kanyang familiar na aura ay nagiging abala. Hindi ito simpleng nostalgia. Ito ay parang isang disturbance sa kontroladong mundo ko. Ang dating malamig na puso ko ay parang may lumilitaw na crack—unti-unting lumalawak, hindi ko na mapigilan. POV: Edison Charles Henderson

Kung hindi niya lang inaalala ang anak na natutulog baka nasigawan na niya ito. “I don’t want the annulment; I want to keep our marriage.”, si Wolverine at napatingin siya sa mukha nito. He seems serious and sincere but betrayal flashes in her mind, and she begins to feel the hate again, bubbling up from the bottom of her heart like a dormant volcano. It's a familiar feeling, a dark and bitter emotion that she thought she had left behind. But here it is, resurfacing with an intensity that takes her breath away.

" Huwag na may sample ako dito sa phone ko. " pinakita niya ang video sa apat pinalibutan naman siya ng mga ito habang ako nakaupo lang at hinayaan ko lang sila na manood. Maya maya biglang pumasok sila Ace and as always lagi lang siya nakangiti sa'kin. Napaka consistent niya sa lahat ng ginagawa niya at dahil dun lumalambot ang puso ko. I don't actually hate men I just don't trust them especially when they confess. Iniisip ko lagi na baka magcheat din katulad ni Dad.

Ngayon na malamig na ang kanyang puso, hindi na siya magpapanggap na mabait tulad ng dati. Bigla namang nakaramdam ng takot si Anton sa pagiging malupit ng mga mata ng kanyang asawa, at ang malupit na mga salita ng kanyang asawa ay nagpatahimik sa kanya at sinabihan, " Wala ka na talagang pag-asa!" Pagkatapos nitong sabihin ni Anton ay agad naman itong umalis at lumabas ng kwarto nila.