Cold-eyed Novels & Stories

hinang Sabi nito sa malamig na boses, Tinaas Naman niya Ang ulo niya at sentro nito na tatama ang mata niya sa mata ni Yzak, Ang bilis Ng kabug Ng dibdib ko, nakaka-intoxicate Ang kagwapohan niya Lalo na Ang malamig na tingin niya at Ang kulay asul niyang mata, Habang nakatingin sa mata ni Yzak ay Hindi niya namalayan na nakahawak na si Yzak sa tiyan niya..

Sabi nila, the eyes are the first thing that reveals a person’s soul. But in his case… There was nothing left to read. As if whatever was inside him had already died a long time ago. His eyes were cold. Heavy. Steel-like—no warmth, no hesitation. Not just intimidating… but dangerous in a way that made it feel like you were not even human in his presence. Nakakainis aminin, pero sobrang gwapo niya.

Bukod sa pagtawa ay may iba pa akong nararamdamang aura sa loob ng sasakyan, aura na alam kong sa aming dalawa nanggagaling. 'Tigilan mo na ang pag-iisip mo Jillian, huwag kang ilusyonada. Lopez 'yan, hindi tumitingin 'yan sa mga katulad natin kaya ibahin mo ang takbo ng isip mo,' pananaway ko sarili ko dahil tamang ilusyon ako na may 'something in the air' sa amin ngayon. Ang mga sumunod na kanta ay tamang relax na lang, sakto lang sa malamig na panahon kaya parang bumibigat ang mga mata ko.

Napabuntonghininga ako at pinagmasdan ang ulap. Minsan talaga ang buhay ng tao, parang ulap. May dalawa silang katangian. Una, ang isang kalmadong ulap na hatid ay magandang panahon. Kung ihahalintulad mo ito sa tao, isa ito sa mga masaya at normal na buhay ng tao, ‘yong chill lang, walang problemang dala. Pangalawa, ‘yong ulap na may dalang ulan, ‘yong madilim at ‘yong tinatawag naming dag-om. Nagre-representa iyon ng isang masalimoot na parte ng buhay ng tao. Siguro dahil sa kadilimang hatid nito kaya masasabi kong masalimoot nga.

Those ash gray eyes. Unti unting tumikop ang bibig nito at kumunot nanaman ang noo, napakagat labi ako ng maramdaman ang marahang paghaplos niya sa bewang at likod kong walang telang nalabalot kaya malaya kong naramdaman ang malamig na palad niya. " Wearing this shit makes me want to rip it off." "Too early for that expression of yours, frost."

Dahil kahit si Mama nawalan ng contact sa pamilya nila mula ng bumalik sila ng manila. Kanina ko pa sya pinagmamasdan mula dito sa upuan ko. Lumipat ako mas malapit sakanya incase mangyari ulit yung kahapon. At nahuli nya akong nakatitig sa kanya. Hindi ko mapigilan, ang laki ng pinagbago nya siguro dahil malaki na kami. Yung mga mata nya ang pinakapaborito ko sa lahat pagmasdan, yun lagi kong siyang sinasabihan na tumingin lagi sakin kasi ang sarap titigan. Maamo at mapupungay ito, pag tumawa o ngumiti sya nawawala ang mga mata nya. Ang sakit lang sa part na yung mga tingin nya sakin ang cold na. " Malulusaw si Sofia nyan brad. " bulong naman sakin ni Henry.

Mula ito sa mga natutuyong pawis at alikabok sa hinihigaang sahig. Para na rin siyang taong kweba dahil sa haba ng kaniyang mga begote at balbas. Nasisilaw na rin siya sa kaunting ilaw na nakikita. Pakiramdam niya, nakatingin na siya sa araw nang tumambad sa kaniya ang mahinang ilaw na galing sa lumang bombilya ng fluorescent lamp ng underground.

Walang emosyon ang mukha nito. “Kahit ano.” Dahan-dahang huminto ang kotse sa harap ng subway entrance. Binuksan ni Aerial ang pinto at mabagal na bumaba. Sa sandaling lumabas siya, sinalubong siya ng malamig na hanging humahampas sa mukha, dahilan upang mamula ang kanyang mga mata. Naglakad siya patungo sa hagdan ng subway.

Sa totoo lang, sa kaba at takot na nararamdaman ko, nilalamig din talaga ako. Tumikhim si Mr. Coldwell, hindi ko alam kung dahil sa ingay, pero agad nanahimik ang lahat, walang gumagalaw, walang umiimik. Parang lalo pang lumiliit ang distansya sa pagitan namin. At hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba o dala ng anxiety, parang sa gilid ng mga mata ko, ramdam kong nakatingin siya sa akin—matagal, mabigat, at tila may gustong sabihin.

Isa isa niyang tiningnan ang bawat taong nasa loob ng silid. Ngunit walang anumang emosyon ang mababasa sa kanyang mukha. Wala ang lambing. Wala ang init. Wala ang kabaitan. Ang naroon lamang ay isang malamig na ekspresyon. Napakalamig. Parang nagyeyelong karagatan sa kalagitnaan ng isang madilim na gabi. Ang kanyang mga mata ay tila walang buhay.