Comeback นิยาย & เรื่องราว

iyak namang wika ni Carla sa akin. “Pinapangako kong balikan sila at paghihigantihan lalo na si Rabboni.” wika ko habang pinupunasan ang aking mga luha. Simula ngayon ay hindi na ako iiyak at pinapangako ko sa aking sarili na maghihiganti ako lalo na sa’yo Sir Rab.

Nakatitig kami sa isa’t isa habang halos sabay pa kaming nagbuntunghininga muli. “I know pareho tayong bumabawi sa Ex. I just… if you still need me as a rebound, I’ll be very happy to—” Hinalikan ko siya, natatawa. “Yes! Yes, please!” sabi ko. “And me, too. Make me your rebound, too.” At pareho na kaming nakatawa. And I realized, I didn’t like the look on his face while he struggled to tell me he wanted us to continue being like this. Nadiskubre ko ito ngayong nakangiti na siyang muli, relieved.

Nasa loob ang kulo nito at siguradong gusto na nitong sumabog. Nagkatinginan muli silang dalawa nang pumihit ito. Ibinuka nito ang paypay na dala bago muling nagpauna sa paglalakad. Ngunit nang akala niya ay magdidiretso ito ay nagkamali siya. Tumigil ito sa may harapan niya bago bumulong ng, “Tignan mo nga naman ang bilis ng karma. Kung ako sayo ay mag iingat na rin ako dahil baka ikaw naman ang karmahin, Caroline or let's just say Eleanor.”

Sa tanong na iyon ay natigilan si Drake. Paano babalik ang nakaraan?Hindi maaaring bumalik ang nakaraan dahil parehas silang masasaktan. Sandaling katahimikan ang at para kay Abby, ang katahimilang iyon ay isang malinaw na sagot. Ito ay isang patunay na ang anino ng nakaraan ay hindi pa tuluyang lumalayo. Yumuko si Drake, bumagsak ang kanyang balikat na tila ba bigat ng buong mundo ang nakadagan dito. Hindi niya magawang tugonin ang tanong ni Abby nang buong katotohanan.

“Eh di puwede na.” Napatingin ako sa kanya. “Mayee!” “Ano?” “Hindi yun okay.” “Bakit naman?” “Paano kapag bumalik na yun?” Nagkibit-balikat siya. “Eh di welcome back.” “Welcome back ka diyan.” Napailing ako. “Paano kung dumating isang araw tapos biglang may kumatok sa bahay nila?” “Tapos?”

“Babalik naman kami. Baka nga matagalan lang.” “Then sapat na iyon sa akin. At least alam kong magiging worth it ang paghihintay ko kapag bumalik kayo rito na fully-healed ka na.” Sa huli, napagdesisyunan ni Sloane na bumalik muna sa Canada pansamantala. Mukhang hindi niya rin naman maloloko ang sarili niya na kaya niyang makipag-trabaho kay Saint pagkatapos ng lahat ng nangyari.

Ngumiti siya bago lumakad palayo, habang sa ere, nag-flash ang screen: “REQUIEM INITIATED.” 🌑 “Some ghosts don’t come back for revenge — they come back to remind you that you never escaped.”

"Naku, ha!" "Tigil-tigilan ninyo nga ako!" "Okay na ako rito. Atsaka, bakit pa ako babalik?" "May kapalit na nga ako, 'di ba?" hindi niya sinasadyang maging bitter ang sound sa huli niyang binitawan. "Teka, you obviously sounds bitter!" puna ni Gabe habang tinitigan siya ng may kahulugan. "Nangangamoy, comeback, ha!" sambit naman ni Patrick habang ngiting-ngiti sa kaniya.

“Ayokong sayangin ‘ang pagkakataon na gumaling.” Masasabi kong buo na talaga ang desisyon niyang makabalik sa dati, hindi lang basta gumaling, kundi tuluyang makabangon sa lahat ng nangyari. Kahit sinabi na ng doktor na aabutin ng hindi bababa sa isang taon bago siya tuluyang makarecover, nananatili pa rin siyang umaasang maaaring mas maaga itong mangyari. At hindi lang basta pag-asa kundi ginagawa niya ang lahat para tuparin ‘yon.

Sa lagay kasi ngayon namin ay mas malabo pa 20 percent possibilities na magkakaroon ng katuparan ang epic comeback naming dalawa. Nanlulumong bumalik na lang ako sa aking kinauupuan na hinihintay ang pagbabalik ni Jaspher na tinawag ng kalikasan. Medyo may kataasan sa gawi namin kaya siguro ay hindi na kami nakita ni Shella Mae. Idagdag pa na maraming mga mayabong na oriental plants na halos kumubli sa parteng iyon ng reataurant.