Creepy In Tagalog 소설 & 이야기

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

Sumandal ito sa likod ng kanyang inuupuan. "Napagtanto kong isa kang tao kaya minabuti kong dalhin ka rito dahil ito lamang ang alam kong ligtas na lugar para sa'yo. At kung hindi kita madadala rito sa lalong madaling panahon ay mawawala na ang nakabalot na amoy sa iyong katawan na naiwan sa'yo ng isang Fecanes at paniguradong kinabukasan, may balitang makakarating sa akin na may isang taong nilapa at pinagpyestahan ng mga bampira."

I got goosebumps after she said those words to me. My hands tremble dahil sa takot at kaba. Hindi ko na nagawa pang makapagsalita, dahil sa kanyang itinuran. 'No. This can't be!. Lilly would never die!!'. My mind keeps on repeating those lines, hanggang sa maramdaman ko ang isang kamay na humawak sa braso ko. "Are you alright?".

"aahh!uugh!ungol ko.Parang totoo na may kumakain sa aking kabibe.At pamilyar sa akin Ang dila nitong maharot. Isa ba itong panaginip o totoo.Kung Isa man itong panaginip,wag mo na akong magising. "oohh!shit Ang sarap ah,!"muli Kong ungol Lalo Ng hagurin ng labi nito ang gilid ng aking pagkababae at s******n nito aKing clitiros. Para Akong dinuduyan ako sa alapaap Ng mga sandaling ito.Parang Hindi ito panaginip at totoong-totoo na may lumalapa sa aking kabibe. Hanggang sa maramdaman Kong pinasok nito Ang isang daliri nito sa aking kabibe.At nilabas pasok nito upang mas Lalo Akong napaungol. I can't explain what exactly my feelin right now.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

aniya, habang pinagmamasdan ang mga mata ng dalaga na kuminang dahil sa matinding kagalakan. Maya-maya’y bumalik sila sa mundo, sa Hardin ng Alaala. Doon, sa gitna ng mga naglalakihang punong-gintong may dahong nahuhulog sa bawat dampi ng hangin, naroon ang mga bulaklak na kumikislap sa dilim, tulad ng mga sa kalangitan. Ang mga bulaklak ay tinatawag na Seravelle, isang uri ng halaman na namumulaklak lamang kapag may presensya ng matinding damdamin gaya ng galit, pag-ibig, o pagdadalamhati.

Maarte kung sagot "O sige ikaw bahala, kung ayaw mong madumihan. Marunong ka namang icompany si lola diba? And beside di ka naman nagsasawa sa kwento ni lola." Nakatawang sabi ni Cedric. Namutla ako, bigla ko kasing naalala nong last visit namin dito. Nag nosebleed ako sa kwento ni lola as in for real nosebleed talaga! Halo-halo kasi ang salita nya parang di tagalog na ewan. Kaya nga yan ay isa sa di ko gusto dito. Wag kayo love ko lola ko noh talagang di lang kaya ng power ko.

Sinilip nito ang mga mata niya gamit ang maliit na flash light. "Apat." Tumango ito. "You're doing fine. I think you are suffering Couvade right now." "Couvade? Anong sakit po iyon?" "Sympathetic pregnancy. It only occurs to men. Siguro buntis ang girlfriend mo at ikaw ang nakararanas ng mga symptoms." Ngumiti ang doktora. Tuwang-tuwa pa yata.

Hirap na hirap na ito sa paghinga. Nagtinginan naman silang lahat. Wari ay nagkakaintindihan sila sa mga tingin. Lumapit si Lanche kay Brie at hinawakan ang kamay. Hindi pa siya nakakapagtanong pero tumulo na agad ang luha niya. Kita iyon ni Brie. "D-d-dine..." nanghihinang sambit nito habang nakatingin kay Lanche. Lanche's POV