Crimson Eyes の小説・ストーリー

She's really clinging inside his mind as he saw the pair of eyes that he has right now. A glowing deep blue on the right and a scarlet red on the left.

Kaagad na nalukot ang mukha niya dahil sa kanyang nakita. "Hey," malambot ang tinig na bati ni Adrielle kay Crimson na kaagad na nag-angat ng paningin nang marinig ang kanyang boses. Mula sa monitor ng kaharap na laptop ay tumutok ang mga mata nito sa kanya. Isang malawak na ngiti ang kaagad na gumuhit mula sa mga labi nito bago hinubad ang suot na salamin. "El," nakangiting usal ni Crimson kay Adrielle. "Come," aniya rito na bahagya pang sinenyasan ang kapatid.

"So, akin ka na?" Kumislap ang matalim na kulay ng abo at light brown sa mga mata nito. Iyong tinatawag na hazel. Kaparehas ng haze, mahamog. Ganitong kulay ang dominante sa mga mata ni Kris, isa sa pinakamagandang mga matang nakita niya. "Ilang babae na kaming nabiktima ng ganitong style mo?" Maangas itong ngumisi. "Unfortunately, ikaw pa lang."

Si Rodney naman ay hindi halos kumurap, tila natataranta na baka may makaligtaan siya kahit isang detalye. Maging si Hepe ay nanatiling tahimik, seryoso ang mukha habang pinagmamasdan ang dalawa. Kitang-kita nila kung paano unti-unting nawawalan ng kulay ang mukha ni Collen at kung paano ito tila nakikipaglaban sa isang bagay na hindi nila kayang makita o maunawaan. “Collen!” muling sigaw ni Aurora.

Nang marinig ni Kristine ang pangalan ni Jayci, para bang kumulo ang dugo niya sa mukha. Laging nagiging rosas ang kanyang pisngi tuwing namumula siya, at sa pagkakataong ito, ramdam niyang mahirap itong itago. Napakaganda ng kulay ng kanyang mukha—delikado sa sinumang tumitingin. Tahimik na nakatingin sa kanya si Jayci.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. My body run cold when my eyes met those cold and menacing emerald eyes. I'm so dead.

"Ikaw pala ang dahilan kung bakit luminaw ang mga mata ko. Thank you pero paano mo nagawa 'yon gamit lang ang glasses na gawa mo?" Jules licked his lower lip before he smirked. "Actually, the glasses I gave you just triggered your Ordane side." Lumawak ang kurba sa kanyang labi kasabay ng pagkislap ng interes sa kanyang mga mata. "It's your power that healed your eyes, Ria. Or maybe, just as I thought it would," may dinukot siyang isang tila silver scanner mula sa bulsa ng kanyang pantalon saka iyon tinapat sa aking dibdib. It beeped for a few seconds...until it suddenly exploded.

"Hmm, I just want to hear your voice." Sandali siyang natigilan kasabay ng pagtibok ng kanyang puso. Umiling siya at iwinaksi ang kung anong nararamdaman. "Anyway, I notice that your eyes changed of color dark blue when I push you away from me earlier. It's really changed, right?" she asked with her forehead furrowed. "Ah, you noticed it again, huh." He chuckled. "My eyes color change depending on my mood. Such this eyes are rare. I don't know if I am lucky or unlucky having this eyes."

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Natigil naman ang pagtugtog ng octahedron crystal at iniabot niya iyon sa aking mga kamay. “Ang musikang iyan ay nakabase sa iyong mga mata, Calix,” ang sambit ng reyna. Nagtaka naman ako sa sinabi ng reyna dahil marami ang nagsasabi na ang mga mata kong ito ay isang mata ng kasangkapan sa pagpatay. Mamamatay-tao sa madaling salita. Wala daw itong kabuhay-buhay sa oras na nasa gitna ako ng labanan. Kaya isang palaisipan pa din sa akin ang sinabi niya na base sa mga mata ko ang musikang ito.