Vampire Eyes Novels & Stories

Sobrang tahimik sa loob ng sasakyan nito kaya kinakabahan siya na baka marinig ni Trevor ang kabog ng dibdib niya. His glazzing blue eyes stares at her like she was a portrait made by Leonardo da Vinci. Kahit naiilang siya sa paraan ng pagtitig nito sa kaniya ay nilabanan niya rin ang mga titig nito. She silently praying that he would lost consciousness so that she can take off her eyes on him. Biglang sumagi sa kaniya ang alaala ng una nilang pagkikita. Kung paano rin siya tinitigan ng asul nitong mga mata no'ng gabing iyon.

Sa dami nito ay napaatras si Vlad at halatang takot ito at hindi alam ang gagawin. Puno na rin nang sigawan ang buong paligid pero ang ikinasindak ng lahat ay ang biglang pagkawatak-watak ng mga Dark Shadows. Hanggang sila na lang ni Vlad ang natira. Mas lalong nakaramdam ng takot si Vlad ng makita ang pagbabago ni Zaynah. Her face change, her hair and eyes from black to violet eyes.

Well, she jumped out of my window, at walang normal na babae ang makaka-survive—depende na lang kung pinagkalooban ka ng kakaibang kapangyarihan. She’s a vampire. Everything about her—her eyes, the way she moves, the aura around her—gives it away. But… I haven’t seen her fangs yet. I’ll only believe it for sure when I see those fangs. Until then, it’s just instinct and suspicion, sharp and insistent. "Anak, ayos ka lang ba?" tanong ni mama nang ipatong n'ya sa harap ko ang gatas na tinimpla n'ya para sa akin.

Tanong ulit ng lalaki habang inisa isa nya kaming tignan. "Hindi sya vampire." Turo sa akin ng king ina. "Kaya gusto nyo syang patayin?" Galit nitong tanong sa dalawang bampirang kinalaban ko kanina. Nakita ko sa gilid ng mata ko ang pag yuko nilang dalawa dahil siguro sa napahiya sila tsk. "At ikaw naman pinatulan mo pa ang dalawang yan!" Sigaw nito sa akin nang balingan nya ako ng tingin kaya napaiwas nalang ako.

Kaya nilapitan niya at tinanong, "Sino hinahanap mo?" Suot ng lalaki ang isang pares ng metal-rimmed na salamin. Ang mga mata niya ay parang tinta sa itim, at ang kutis niya ay sobrang puti na parang walang dugo. Para talaga siyang vampire sa mga pelikula. Ang itsura niya ay sobrang defined, halatang may dugong foreigner.

Ang lakas ng tibok ng puso ko habang nakatitig sa kulay abuhing mga mata ng lalaking tumulong sa akin para hindi ako tuluyang matumba. He has a pair of beautiful gray eyes. It's my first time to see a person who own a pair of gray eyes. Kahit no'ng hindi pa ako nabubulag ay hindi rin ako nakakita pa ng mga matang katulad ng lalaking may hawak sa akin. For me, it was really amazing and pleasant to my eyesight. Maybe it's the reason why I couldn't speak while staring at his eyes. I've got mesmerized by his gray eyes. Tinalo ng abuhin niyang mga mata ang kulay dark chocolate kong mga mata.

She's weak. The color of her eyes suddenly changed. From pale brown to red. I see... nagtatapang-tapangan siya. Akala niya siguro masisindak ako. Mariin niya ring ikinuyom ang kanyang mga kamao. I slowly step forward to her without breaking a single stare. I also switched the color of my eyes. From green to red. I then slowly let out my sharp and large fangs before I stopped from stepping.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Velvet Victoire, the point of view. Gusto kong magmura nang bonggang-bongga dahil ilang ulit akong natisod. Muntik pa nga akong magpagulong-gulong habang pababa ng hagdan dahil pitch black na ang paligid. Perks of being a vampire, nakakakita sila ng dilim. Kaya heto ako, halos lumuwa na ang eyeballs ko habang sinisikap na makita ang madilim na pasilyo.

The music is better with her. Pero nung nilabanan ko ang kanyang titig, biglang may naalala ako tungkol sa kanyang mga mata. A memory that serves as my nightmare. I was stunned... That eyes... Similar to the eyes who killed my father! This can't be... I must just be hallucinating. Bigla akong napalayo kay Eun-ji at taka niya akong tiningnan. "Why? What's wrong?" tanong niya. Halata sa mukha niya ang pagkabigla sa ikinilos ko.