Vampire Eyes Mga Nobela at Kwento

I never felt this before. His sharp and serious gaze was like a goddamn magnet, I can’t stop looking at his eyes. His gray eyes were so hypnotizing that couldn’t even make my eyes blink. Puno ng emosyon ang kanyang mga mata pero hindi ko matukoy kung anong klaseng emosyon. I am an assassin for goddamn’s sake but I can’t read the emotions of his eyes. I can’t move my body and choke his neck. I’m like under his spell. Not good.

Well, she jumped out of my window, at walang normal na babae ang makaka-survive—depende na lang kung pinagkalooban ka ng kakaibang kapangyarihan. She’s a vampire. Everything about her—her eyes, the way she moves, the aura around her—gives it away. But… I haven’t seen her fangs yet. I’ll only believe it for sure when I see those fangs. Until then, it’s just instinct and suspicion, sharp and insistent. "Anak, ayos ka lang ba?" tanong ni mama nang ipatong n'ya sa harap ko ang gatas na tinimpla n'ya para sa akin.

Tanong ulit ng lalaki habang inisa isa nya kaming tignan. "Hindi sya vampire." Turo sa akin ng king ina. "Kaya gusto nyo syang patayin?" Galit nitong tanong sa dalawang bampirang kinalaban ko kanina. Nakita ko sa gilid ng mata ko ang pag yuko nilang dalawa dahil siguro sa napahiya sila tsk. "At ikaw naman pinatulan mo pa ang dalawang yan!" Sigaw nito sa akin nang balingan nya ako ng tingin kaya napaiwas nalang ako.

Ang lakas ng tibok ng puso ko habang nakatitig sa kulay abuhing mga mata ng lalaking tumulong sa akin para hindi ako tuluyang matumba. He has a pair of beautiful gray eyes. It's my first time to see a person who own a pair of gray eyes. Kahit no'ng hindi pa ako nabubulag ay hindi rin ako nakakita pa ng mga matang katulad ng lalaking may hawak sa akin. For me, it was really amazing and pleasant to my eyesight. Maybe it's the reason why I couldn't speak while staring at his eyes. I've got mesmerized by his gray eyes. Tinalo ng abuhin niyang mga mata ang kulay dark chocolate kong mga mata.

She's weak. The color of her eyes suddenly changed. From pale brown to red. I see... nagtatapang-tapangan siya. Akala niya siguro masisindak ako. Mariin niya ring ikinuyom ang kanyang mga kamao. I slowly step forward to her without breaking a single stare. I also switched the color of my eyes. From green to red. I then slowly let out my sharp and large fangs before I stopped from stepping.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Velvet Victoire, the point of view. Gusto kong magmura nang bonggang-bongga dahil ilang ulit akong natisod. Muntik pa nga akong magpagulong-gulong habang pababa ng hagdan dahil pitch black na ang paligid. Perks of being a vampire, nakakakita sila ng dilim. Kaya heto ako, halos lumuwa na ang eyeballs ko habang sinisikap na makita ang madilim na pasilyo.

The music is better with her. Pero nung nilabanan ko ang kanyang titig, biglang may naalala ako tungkol sa kanyang mga mata. A memory that serves as my nightmare. I was stunned... That eyes... Similar to the eyes who killed my father! This can't be... I must just be hallucinating. Bigla akong napalayo kay Eun-ji at taka niya akong tiningnan. "Why? What's wrong?" tanong niya. Halata sa mukha niya ang pagkabigla sa ikinilos ko.

Napakalakas ng aura na taglay niya. "Aaaaargh!!! Ilabas mo ako dito!" She yelled, and I was shocked na nasa harap ko na siya ngayon, at alam ko na wala na talaga siya sa sarili niya. Napatingin ako sa mga mata niya, at wala sila sa dati nilang kulay. Medyo pula at asul ang mga ito. Purple eyes. Totoo nga. Ito ang kulay ng mata ng maalamat na pinuno ng mga werewolves.

bulong ko na ikinangiti nito. Bakit ko nga ba hindi nalaman ito ng maaga na iisa pala sila? Kaya ba nung araw na benebenta ako ay binili niya ako sa isang sampung bilyon? Kaya ba ganoon niya na lang ako pahalagaan at mahalin ng sobra? He was that boy, that little boy with a royal blue eyes... It was Vladimir Devillah all this time, The King of the Vampires.