Crush Spoken Poetry Tagalog 소설 & 이야기

sabay naming sabi. "Never forgets as the heart gets broken; it wreaked, and abreact," Vani started the four-syllable Cywydd poem. Kinuha niya ang bow sa mga kamay ko at ang arrow na nagawa ko. Kumuha siya ng hinog na mangga, dinilaan muna niya ito at bahagyang kinain ito kahit hindi pa nabalatan—he's awkwardly looking at me. I can feel a sensation between us.

Mistula kasi itong teenager na nahuli ng crush nito na may crush ito doon. Humalukipkip ito. Matapang na sinalubong nito ang tingin niya bagamat bakas pa rin sa mga mata ang pagkapahiya. “Oo na, crush nga kita! Pero ngayon wala na iyon. Ano nang number mo?!” paasik na wika nito. Pinangtatakip ang pagsusungit sa pagkapahiyang

"Hindi naman po totoong crush niyo si Lance, 'di ba? Uhm. Hindi po ako naniniwala!" "Eh paano naman, kung talagang crush ko nga siya?" "Ma'am, paano na po si Chris?", tanong nito na may kasama pang crying emojis sa dulo ng message. "Hay, ewan ko sa 'yo anak. Hindi ko alam kung maiiinis ako o matutuwa sa iyo. Kasi ilang beses ko ng sinabi di ba, imposible 'yan! Kaya please stop it, at baka mag-ooverthink na naman ako."

"Alam mo Lilet noong sampung taong gulang ako, hindi ko alam yang move-on na salita pero ikaw ka-bata-bata mo pa alam mo na yon? Siguro may crush ka na ano?" "Naman Ate, crush lang? Naku ang dami nila...tsaka ate, ayos lang naman yang crush-crush kasi paghanga lang naman yan. Hindi ko naman jojowain agad kasi nga bata pa ako. Sabi ni Mama kapag tumuntong na akong twenty pwede na o kapag nakapagtapos ng akong ng pag-aaral." mahabang paliwang nito sa akin at patuloy na ni repack ang mga paninda namin.

Tugstugstugs my heart again. "Si Adam," simpleng sagot ko saka ko siya binalingan ng tingin. "Adam." Tatango-tango ito habang taas kilay siyang nakatingin sa akin. Hindi ko alam pero doble ang pagwawala ng mga paru-paro sa aking tiyan, hindi naman ako sigurado kung jellyfish nga siya, o kung crush niya talaga ako, pero iba kung mag inarte ang puso ko. Teka! Hindi kaya crush ko rin siya?

"Ano na naman ba yun asungot?" "Asungot? Palagi ko yan naririnig sayo ah. Endearment mo ba yan sa akin?" Putcha. Makakapagmura ako ng maraming beses pag nakakausap ko to. "Tumigil ka na nga. Nakakairita ka na" "Galit ka na? Wag naman Crush oh." Crush mo mukha mo bwisit. "Kung icrash ko kaya mukha mo para tumigil ka na"

Luhh ano problema mo krass? "What hindi ka man lang matatakot? Di ka man lang mag-f-freak-out? No violent reaction? Ganun?" Napapantastikuhan naman ako sa kanya, eh bakit naman ako matatakot sa kanya ganoon? "Tang*na mo krass, bakit nga ba ako matatakot? Eh ano naman kung bampira ka? Di mo naman siguro ako dinala dito sa kwarto mo para gawing hapunan eh no? Pero teka ano nga ulit sabi mo? Freaks awt? Ano yun? Violet reaction? Luhh bat may violet reaction, mukha bang kalahi ko si barney yung dinosaur? O mukha ba akong bulaklak na pang patay? Amp*tek ewan ko sayo krass" pasalamat talaga sya at crush ko sya eh amp***pa

napabuntong hininga na lang ako at napa oo sa kanya. Hinaplos niya ang pisngi ko bago ako bigyan ng isang ngiting napakaganda. Stop Frost! Unti unti ko nang kinakain ang sinabi kong hanggang crush lang dapat kita cause right now I don't think crush lang ang nararamdaman ko.....

Tumawa ulit ako. “Ano naman 'yon? Pasali ako!” Bigla siyang tumabi sa sofa na inuupuan ko. “Hindi puwede!” “Bakit naman?” “Kasi…” “Ano?” Inilapit ko ang aking bibig sa kaniyang tainga bago bumulong. “Aakitin ko si Crush! Talino ko, 'di ba?” pagbibiro ko rito. Lumayo ito sa akin habang nakangiwi. “G*ga ka! Mas bad pala braincells mo kaysa sa akin!”

Bakit crush mo siya? "Crush lang naman ate Camilla, tsaka normal lang naman yun sa mga teenagers ngayon.Si Ate Amor nga namamakyaw ng crush eh." Sumimangot si Amor sa nakababatang kapatid pero tinawanan lang ito ng huli. "O bakit diba, totoo Ate Amor? Nung isang linggo lang sabi mo crush mo si Senyorito Gustavo, tapos nitong nakaraan si...Senyorito Gaston na naman." hininaan niya pa ang boses sa huling sinabi para di marinig ng mga lalaki sa unahan.